Rodi

De uitvaart, een kwestie van inleven
Dodelijk saai, vergeet het maar

Column Evelien Leguit

Drie bloemen

Een vrouw van eind zeventig doet de deur open. Zij en haar man hebben mij gevraagd te komen voor een vooruit bespreking. In de meeste gevallen is een van beide dan uitzichtloos ziek. "Wat fijn dat u er bent", zegt ze vriendelijk glimlachend. "Ah,daar bent u, welkom", roept een mannenstem. Haar man komt me met uitgestoken hand tegemoet. Het echtpaar is slank en sportief en steekt vlot in de kleren. De woonkamer is stijlvol ingericht en kijkt uit op een flinke tuin. De vrouw schenkt thee in, haar man kijkt vriendelijk toe. Beiden zien er blakend uit. ''Wat verwacht u van mij", vraag ik. De vrouw vertelt dat ze geen kinderen hebben, dat ze nog kerngezond zijn, wekelijks tennissen en veel op reis gaan. "Stel je voor dat ons op reis tegelijk iets overkomt, de notaris weet wat er moet gebeuren, maar een testament gaat over de financiële nalatenschap. Wij willen ook dat onze laatste wensen worden gerespecteerd."
"En die wilt u met mij bespreken?" Ze knikken. Er komen papieren met aantekeningen op tafel. "We hebben dit gesprek voorbereid hoor ,we weten wat we willen", zegt de vrouw lachend. "We willen beiden gecremeerd, want wie moet er naar ons graf komen, neven en nichten willen we niet verplichten ons graf te verzorgen." Naast elkaar op de bank beantwoorden ze mijn vragen. Hun antwoorden vul ik in op twee regelformulieren. Vervolgens bladeren ze door het kistenboek.
"Vind je deze leuk?" vraagt de vrouw en wijst op een witte contourkist, waarvan de hoeken zijn afgerond. ''Liefje, kies jij wat je leuk vindt." Uiteindelijk kiest hij voor een kist van steigerhout en zij de witte contour. "Ik wil een van mijn schepen op mijn kist", zegt de man wijzend naar een kast waarin scheepsmodellen staan.''Tijdens de plechtigheid wil ik de mooiste op de kist, wat ze er verder mee doen maakt mij niet uit, het mag ook mee de oven in, toch schat?" Zij humt instemmend en kiest een kaart met een zonnebloem :"Ik hou zo van de zon." Hij kiest een kaart met een schip op zee ."Dat zal u niet verbazen", zegt hij grappend. Heeft u nog specifieke wensen, zoals uw man die een schip op zijn kist wil, vraag ik haar. Ze lacht. "Ja ,ik heb wel iets, maar dat doen we niet." Ze kijken elkaar ondeugend aan en beginnen hard te lachen. "Toen ik jong was, zei ik altijd: leg me maar naakt in de kist met drie bloemen op strategische plekken. Maar nu ik zo oud ben, doen we dat maar niet meer." Grinnikend pakken ze elkaar vast.

Artikel geplaatst op dinsdag 17 oktober 2017 - 12:22



Reacties (1)


Paul Möhlmann ongeveer 1 maand geleden

Wat een geweldig mooie column, Evelien!

Reageer