Rodi

Van deze tijd

door Giselle Ecury
In een Duits tijdschrift las ik een interessant artikel over een bloeiende plant die vaak gezien wordt vanuit een negatieve kant. Hij zou giftig zijn. Tja, blijkbaar zitten we zo in elkaar dat we blijven hangen in de narigheid, ook wanneer het om mensen gaat of om een baan, om kinderen en om het weer. Hoe vaak roept men niet dat een zomer slecht was, terwijl het best meeviel. Ook dit jaar heet wat dat betreft mislukt te zijn, maar ik vind van niet: vrijwel alle dagen kon ik tenminste één dagdeel genieten van een droge wandeling met mijn hond en bij uitzondering regende het de hele dag of twee dagen achtereen. Het was een frisse zomer maar dat kan juist prettig zijn. En wat heeft de natuur en zelfs mijn tuintje genoten van al dat water!
Zo heeft ook elk mens zijn fijne kanten, of tenminste aardige eigenschappen waardoor je die persoon altijd zou kunnen blijven groeten, zelfs al verdwijnt hij of zij uit je persoonlijke leven om welke reden dan ook. Wees blij dat je werk hebt en gedoe met kinderen kan iets zeggen over wat eigen pijnpunten, waaraan je al dan niet met hulp kunt werken.
Misschien genieten we juist wel extra van de "ups" door die "downs". Of daar zou je een gewoonte van kunnen maken, zodat de goede herinneringen zegevieren maar de minder goede gerust mogen blijven bestaan.
Deze nazomer is er hard gewerkt aan de vernietiging van die plant uit dat Duitse artikel. Dat is eerder gedaan, maar niet bijgehouden. Het gaat om Lupine, prachtig blauw bloeiend en zich van nature vlot uitzaaiend op het veld tegenover mijn huis. Maar de Jelgersma Van der Hoopstichting overweegt daar weer dieren op te laten grazen en die mogen dat gif natuurlijk niet tot zich nemen. Maar gaat het hier wel om de wilde lupine? Dat er een lupinevariant bestaat die niet giftig is, waarbij zich na de bloei peulen vormen met daarin zaad dat supergezond is en zeer eiwitrijk, weet men misschien niet. Dat het de bodem voedt wellicht evenmin. Het schijnt dat er op dat veldje mooie dingen groeien en leven. Misschien wel dankzij die zg. "zoete" lupine... Grazende geiten of schapen vertrappen van alles, om over hun afval en dus de invloed daarvan op bodem, insecten en oppervlaktewater maar te zwijgen. Waarom niet gewoon eens kijken wat er gebeurt wanneer er weer als vanouds een veld vol lupine staat? Vroeger leefde men ervan. Het zou best kunnen dat die planten van weleer daarom telkens weer opduiken. Misschien valt er met Scorlewald of de molenasr een akkoordje te smeden en kunnen ook wij ooit weer eens ouderwets lupinemeel kopen of geplette lupinegranen voor door de muesli. Ik zie al dat blauw en de vele bijen en vlinders al voor me, proef de gezondheid en dat lijkt me nu helemaal van deze tijd. Santé!

Artikel geplaatst op maandag 09 oktober 2017 - 11:12



Reacties (0)


Reageer