Rodi

Onvoltooid voltooid?

door Giselle Ecury
Vorig jaar werd de term zo’n beetje voor het eerst gelanceerd. Maar het is vaker ter sprake gekomen: je moet zelf kunnen beslissen of je wil blijven leven of niet, zodra je vindt dat je leven “af” is. De pil van Drion is zo in 1991 als mogelijkheid geopperd door de Nederlandse rechtsgeleerde Huib Drion. Mensen van 75 jaar of ouder zouden dan op humane wijze een einde aan hun leven moeten kunnen maken op een zelfgekozen tijdstip, onder voorwaarde dat er wel veiligheidsmaatregelen gehanteerd zouden worden. Het zou gaan om twee pillen. Pas na de tweede werd het beoogde effect gerealiseerd. Zou je na inname van de eerste spijt krijgen, dan zou er niets gebeuren. De huidige discussie begint op gang te komen.
Nu vind ik oprecht dat je een heleboel dingen kunt beschouwen als “voltooid”. Je kunt bijvoorbeeld een jurk naaien en na gedane arbeid vaststellen dat hij “af” is. Je ruimt de boel op en loopt rond in je knappe japonnetje. Klaar is Kees. Maar hoe bepaal je in ’s hemelsnaam dat je léven “af” is? Over ziekte of ondraaglijke pijn gaat het hier volgens mij niet, omdat daar in overleg vaak nu al wordt ingegrepen. Bij deze discussie gaat het naar mijn idee om relatief gezonde, oudere mensen die het zat zijn dag in dag uit achter de geraniums te moeten zitten. Alles is gezegd, kinderen zijn er misschien niet of ze hebben het te druk, vrienden zijn je reeds vóórgegaan, je kunt niet goed meer bewegen, laat staan naar buiten. Dus jij moet in je eentje zien hoe je de dag doorkomt. Een óchtend duurt al lang. Maar ik vraag me af: is dit van de politiek een truc om die grote en daardoor dure groep babyboomers op andere gedachten te brengen? Want is je leven klaar als het saaier wordt? Geen hoogtepunt zonder dieptepunten!
Er is werk aan de winkel. Je ziet toch aankomen dat er onherroepelijk een moment komt dat je zult verkeren in omstandigheden die verre van ideaal zijn? Je kunt ook passief van veel genieten: van muziek, televisiefilms, luisterboeken, je kunt skypen, facebooken en appen. De serie “Het geheime dagboek van meneer Groen” laat ons al omdenken. Geweldig, wat een humor. Samen komen ze er wel, dat voel je op je klompen aan! Wanneer je je spieren blijft gebruiken, behoudt je lichaam kracht en souplesse. Je actieradius blijft groter. Gezonde voeding en buitenlucht helpen. Ach, we weten dat wel. Alles met mate, behalve de lol. En dankbaarheid: een emotie die voedt, vind ik.
Van nature is de mens gemakzuchtig. De afgelopen decennia heeft de commercie daar op ingespeeld. Vanuit je luie stoel kun je alles, terwijl het beter is regelmatig even op te staan. Dus: aan de slag, lieve lezers! Ga de uitdaging aan, laat je inspireren. We kúnnen het! De afgelopen jaren zijn we ook constant beziggehouden: elk weekend is er veel te doen. Leer jezélf weer bezig te houden, houd van pure zelfverwerkelijking, van de weldaad van het alleen-zijn in je eigen veilige ruimte die je kunt vullen met muziek die jíj leuk vindt, een televisieserie of documentaire die jíj graag ziet. Trek erop uit, als is het maar naar het bankje op de hoek. Bel een ander op. Heeft dit niet te maken met vertrouwen op jezelf? Met het kijken naar wat je nog wél kan, in plaats van naar wat er níet meer gaat? Blijf vriendelijk en nieuwsgierig, toon interesse in jongeren, luister naar kinderen, blijf enthousiast, houd van mensen en van jezelf. Leeftijd is een getal. Laat je niets aanpraten, blijf skypen, appen, facebooken. Léven. Aan de vrienden die te jong ziek werden en overleden, ben ik dat verplicht, vind ik. Praat mij de dood niet aan, maar blijf me stimuleren te óverleven...
Onlangs was ik twee weken alleen met mijn hond op wandelvakantie. Nooit gedacht dat ik het zó leuk zou vinden. Je maakt in de taal van het gastland een opmerking en voor je het weet valt er zelfs met een wildvreemde hard te lachen. Misschien was mijn Duits niet meer wat het geweest is. Nou én? Weer een nieuwe uitdaging met het oog op de toekomst?

Artikel geplaatst op maandag 06 november 2017 - 10:43



Reacties (0)


Reageer