Rodi

Daar bij die molen

door Giselle Ecury
Dit is het begin van het refrein van een vooroorlogs (1935) liefdesliedje van Willy Derby (1886-1944). Wie heeft er nog van hem gehoord? Toch kan ik het meezingen. Op weg naar de stenen korenmolen Kijkduin aan de – hoe kan het anders? – (Oude) Molenweg te Schoorl schoot het me te binnen. Van molens houd ik vanaf dat ik ze zag. Ik zou erin willen wonen. Ooit woonachtig in Oud-Alblas (bij Kinderdijk) haalde ik mijn meel en kippenvoer altijd bij Korenmolen De Hoop, een grote stenen stellingmolen met een kap-, lui, steen- en maalzolder. De authentieke geluiden die je dan hoort zijn rustgevend. Inmiddels hebben ze een website en kun je er natuurproducten kopen. Hulde aan dit lieve molenaarsgezin (sinds 1965) dat zichzelf trouw gebleven is en een “richtlijn van onze Schepper” aanhaalt m.b.t. de winkel, “praktisch gemaakt in: eet voedsel dat als voedsel bestemd is en eet het zoveel mogelijk onbewerkt.”(einde citaat). Zin om elders te fietsen of wandelen? Denk ‘ns aan dit prachtige stukje Nederland.
Tijdens de Nationale Molendagen wapperden er bij ónze molen naast de driekleur vele vlaggetjes, die tevens zorgden voor verbinding met de erbij gelegen boerderij Buitenduin, naar ik begreep inmiddels een gemeentelijk monument. Het is tevens één van de oudste kampeerterreinen van Nederland. Met vooruitziende blik baatte Dirk Duin jr. omstreeks 1915 de wei achter de molen uit, zoon Dirk Pieter nam het na zijn dood over en bewoonde ook de boerderij. Tot op heden zetten zijn nazaten op deze fijne, rustige plek zijn werk met verve voort. Teruggefloten door rugpijn kwam het er deze 12e mei eindelijk van eens een hele middag neer te strijken vóór de boerderij, waar belangstellenden koffie met zelfgebakken molenkoekjes kregen. De onovertroffen Bert van Baar zong er zichzelf begeleidend zijn liedjes die aankomen in hart en ziel, zoals de ode aan de molen, met op de achtergrond een opname van de draaiende wieken in forse wind: “Want wind doet leven…” Indrukwekkend. Omdat het goed doet je anno 2018 te realiseren waar we vandaan komen: nijver volk dat voornamelijk leefde van land- en tuinbouw en veeteelt. Bij de gratie van het weer, de oogst, de dieren op het erf.
Vanaf het terras had ik zicht op onze Scoorlse Meelmoolen, aanvankelijk een houten standerdmolen, voor het eerst genoemd in 1573 (het Beleg van Alkmaar), twee jaar later door de terugtrekkende Spanjaarden in brand gestoken en in 1595 herbouwd. Bijna twee eeuwen later wordt de molen vervangen door een stenen bovenkruier, waarvan de eerste steen gelegd wordt door Jonkheer van Foreest. De allereerst beschreven molenaar is Pieter Laan, overleden in 1765, en jawel: naar hem is de Laanweg vernoemd. Opeens realiseer ik me, dat wellicht de Duinweg dus is vernoemd naar de familie Duin i.p.v. naar de duinen waarlangs hij loopt. De oude Dirk Duin kocht in 1868 de molen van de gemeente, molen en boerderij behoorden dus vroeger écht bij elkaar.
Dit alles en nog veel meer is opgetekend op de website www.molen-kijkduin.nl en in een prachtige folder – hulde aan de molenaars en de nazaten van de familie Duin. Elke zaterdag is de molen open, bij voldoende wind draait hij en is het maalproces te bezichtigen en te beluisteren. Er zijn diverse meelsoorten te koop, de sfeer is er ontspannen, gezellig en warm. Sinds enige tijd is in deze tevens instructiemolen ook een vrouwelijke molenaar werkzaam, Tessa Krop. In 1855 had zij een voorgangster: Trijntje Bakker. Het ambacht van molenaar is sinds december 2017 door de UNESCO erkend als immaterieel erfgoed.
Als niet oorspronkelijk Scoorlaar doorvoelde ik, zittend in de zon, hond aan mijn voeten, babbeltje hier en daar (verweven met die magische klanken van Bert van Baar), wat échte Scoorlaars bindt. Het is goed te horen van mensen en namen die voorbij zijn. Daarbij vergeleken ben ik een zwerver. Dit is mijn 11e woonplaats. Ook niet verkeerd. Een magisch getal. Maar daar bij die molen, dáár wil ik wonen…

Artikel geplaatst op maandag 14 mei 2018 - 13:22

Foto's