Rodi

De wereld is van iedereen

door Giselle Ecury
Laatst zapte ik een programma binnen, een herhaling van “Ali B op volle toeren”, met onze toen al zieke Thé Lau (1952-2015). Zijn debuutroman “Hemelrijk” (Vassalluci, 2004) staat in mijn kast. Destijds viel mijn oog op de omslagfoto (Regionaal Archief Alkmaar): een laan in oude luister, met klinkers en naar elkaar toe neigende dennen. Dit móest de Eeuwigelaan uit mijn kindertijd zijn. Niks beukenhaagjes, wél – nog net zichtbaar – dat wandelpad en ertegenover het fietspad, beiden slechts echt druk bij strandweer.
Musicus Thé Lau en rapper Ali B, samenwerkend met zanger Typhoon, hadden de opdracht om een lied van de ander enigszins te veranderen in eigen stijl en het ten gehore te brengen. Ali B en Typhoon gingen met eigen musici aan de slag met Lau’s hit “Iedereen is van de wereld”. Thé vertelde dat het was ontstaan doordat hem de eerste regel te binnen schoot: “Dit is voor de misfits die je her en der alleen ziet staan”, een lastig woord, vond Ali: misfits; maar beeld heb je er wel meteen bij.
De song die Thé moest verbouwen, samen met bassiste Emilie van The Scene, heette “Als de hemel valt” (Typhoon). Het eindresultaat zong hij met zijn band op eigen wijze: “Als de hemel valt, zullen we het samen moeten dragen, dan wordt de druk op God wat groter en Ze draagt het allemaal. Maar als de hemel valt, zullen we het moeten dragen en kunnen Zij en Allah samen even weg.” Misschien niet raar dat ik dus juist aan dat hierboven genoemde Hemelrijk dacht, zodra ik wegzonk in dat televisieprogramma.
De resultaten waren fantastisch; het respect over en weer was groot, de verrassing evenzo, vooral toen de jongens voor Thé zongen: “Ik ben een boom zonder zonlicht en ik voel me vrij in mijn hoofd, ik voel me vrijer dan ooit – iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.” Thé straalde, zei zich echt geweldig te voelen en de jongens vonden dat ze met zijn allen het leven gevierd hadden. Ontroerend. Ik zeg: integratie méér dan geslaagd! Mooi is dat. Ook wat Thé zei: “Ik geloof niet in inspiratie. Gewoon gaan zitten en schrijven.” Mee eens! Dan ontstaan er mooie dingen, komen liedjes van eenzelfde strekking aan, zijn we één: we moeten het met zijn allen doen. Niet ieder voor zich, maar sámen.
Daaraan dacht ik toen ik op een vroege ochtend wandelde op het mooiste voetpad van Nederland. Het kan toch niet uitsluitend opgeofferd worden, omdat sommige inwoners geen rekening willen houden met anderen? Omdat men geen zin heeft in “obstakels”, nota bene ouders met kinderen die nog moeten leren fietsen. Geen zin in krasse knarren die langzamer het duin opgaan, omdat ze de e-bike straal negeren en de spierkracht uit zichzelf willen halen. En terecht – zegt ook de fitnessinstructeur, die ik was: zonder spiermassa val je bij het ouder worden eerder, met alle gevolgen van dien. Dit heeft een zorgwekkende naam: sarcopenie. Neem van mij aan: dáármee gaan de ongeduldigen in de toekomst nog veel meer te maken krijgen... Rollators en scootmobiels met gebruikers die een te stijve nek hebben om goed naast of achter zich te kunnen kijken, doven die jouw fietsbel niet kunnen horen. Ménsen kunnen het niet helpen, dat ze na WO2 in groten getale geboren zijn, omdat er nog geen adequate voorbehoedmiddelen waren! Gun iedereen ruimte en tijd, in plaats van nietsontziend voort te razen. Het leuke is, dat je er zelf ook meer door ziet en geniet. Het verrijkt je geest, biedt mindfulness, gratis! Daar word je vanzelf aardiger door. Trouwens: een éénrichtingsfietspad verandert de mentaliteit niet: het nodigt juist uit om (met z’n drieën) naast elkaar te slingeren. Denk ook aan wandelaars met honden op dat fietspad! Dolle boel! Als iedereen gewoon rechts houdt, voldoet de huidige situatie. De wereld is van iedereen. Niet alleen de hemel moeten we met elkaar kunnen dragen. Zo niet, dan ben je zo’n misfit. Níet leuk. Tip voor minister Blok: Bekijk deze uitzending alsnog! De problemen zitten hem in het gebrek aan verdraagzaamheid…

Artikel geplaatst op dinsdag 17 juli 2018 - 13:28