Rodi

Wie het kleine niet eert

Column: ds. Engele Wijnsma
Elke zondag worden er bij ons in de kerk twee collecten gehouden. De eerste voor een goed doel in binnen- of buitenland, de tweede voor de activiteiten van onze eigen Community Ruïnekerk. Vroeger was dat vooral muntgeld, tegenwoordig zien we steeds vaker papier. En dat is fijn, want collecten in de kerk hebben lange tijd de inflatie niet gevolgd. Gelukkig zien we daar de laatste tijd een verandering in, maar vorige week zat er ineens weer een winkelwagenmuntje bij de opbrengst. Je kent ze vast, de grote supermarkten verstrekken die altijd royaal, zodat je geen euro hoeft te gebruiken om een karretje mee de winkel in te kunnen nemen. Het was trouwens een leuk exemplaar, want er stond geen merk op, alleen de afbeelding van een winkelwagentje. Je zou het een merkneutraal muntje kunnen noemen.
Toch plopte bij mij meteen de vraag op: waarom doet iemand zo’n muntje in een collectezak? Heeft diegene geen geld of is het een daad van verzet? Dat laatste leek me vreemd, want niemand dwingt je naar de kerk te gaan. Ik ging dus maar uit van het eerste en heb het muntje omgeruild voor een vijfje. Daarna heb het winkelmuntje in het hoesje van mijn telefoon gestoken. Prima ruil, want zoals gezegd, het was een bijzonder exemplaar.
Thuis gekomen las ik op internet een discussie over het afschaffen van de dividendbelasting. Argumenten-voor zijn er niet, dat geeft zelfs Mark Rutte toe, onze minister-president en tevens lid van de kerk waartoe ook ik behoor. Wat overigens geen reden is om het met hem eens te zijn of hetzelfde gevoel te hebben in elke vezel van mijn lijf. Argumenten-tegen zijn er volop, maar die tellen gek genoeg niet mee. Wat me opviel is dat vooral de kunstwereld zich roerde in de discussie, samengevat in de zin: ‘Geef liever geld aan musea en theaters in plaats van aan multinationals.’ Mij lijkt dat ook een sympathieker doel voor die 2 miljard. Maar ik miste de kerk in dat rijtje. Waarom zou de overheid religie niet mede-financieren? We kunnen toch moeilijk ontkennen dat religie onderdeel is van onze cultuur. En ja, ik weet ook wel, dat we een scheiding van kerk en staat hebben, maar dat gaat over een 19e eeuwse discussie over de invloedsfeer van elkaars politieke of religieuze werkterrein. De kerk onderschrijft die scheiding ten volle. Mijn punt is veeleer de blinde vlek voor de culturele betekenis van de kerk en haar vaak prominente gebouw binnen een dorp of stad. Waarom zou de kerk niet - net als een filmhuis of museum - geld mogen ontvangen van de overheid?
Hoe meer ik er over las, hoe blijer ik werd van dat winkelwagenmuntje. Sta ik vervolgens zondagmiddag in de supermarkt, blijk ik geen kleingeld te hebben voor een karretje. Ineens dacht ik aan dat muntje in het hoesje van mijn telefoon. Gelukkig kon ik dankzij die waarschijnlijk arme mens, die onze kerkviering had bezocht, toch nog uitvoerig boodschappen doen. Ik blikte even in dankbaarheid omhoog en keek recht in de ogen van de bedrijfsleider die me vanaf een foto toelachte. Ik dacht: God heeft wel humor. Was de ENE dit keer vermomd als leidinggevende van de supermarkt, die ook op de kleintjes let. En toen wist ik het zeker…wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd!

Artikel geplaatst op maandag 10 september 2018 - 14:51