Rodi

Onafhankelijk?

En hier zit ik dan een beetje emotioneel te zijn. Zoon is vorige week 18 geworden. Dat is natuurlijk een mijlpaal, maar opeens mag hij alles zelf en heeft hij mij nergens meer voor nodig: hij mag stemmen, een zorgverzekering regelen, een eigen bedrijf beginnen, zonder begeleiding in een auto rijden (hij moet eerst zijn rijbewijs nog halen, maar dat gaat lukken, aan zelfvertrouwen geen gebrek), zelf een telefoonabonnement afsluiten, z’n eigen bankrekening beheren, zelfs een huis kopen. Maar dat is voor hem allemaal irrelevant. Zoon gaat vooral voor de booze. Top of the list. Hij wil flashen met zijn ID. Verbijsterd sta ik te kijken wanneer hij vraagt of t’ie misschien ook sigaretten voor mij moet kopen. Omdat ik toch al niet trots ben op mijn zwakke plek en deze guilty pleasure voor ’s avonds na het eten bewaar, is het nu echt tijd voor stoppoging vijfhonderachtenveertigduizendontelbaar. Volgend schooljaar vliegt ons kuiken uit naar Groningen. Het idee wat hij daar allemaal mag, zonder dat ik er toestemming voor hoef te geven, jaagt mij wel schrik aan. Het Walhalla van de studenten opent zich nu ook voor hem. Tot ver na het middaguur op z’n nest liggen, kleding laten slingeren, in de wasbak pissen, dekbed weken niet verschonen, frituur als ontbijt, stomdronken thuiskomen, jezelf ziekmelden. Hij zal er inderdaad van tijd tot tijd een potje van maken, hij zal ook roeptoeteren dat hij alles alleen kan, wanneer hij op de stoep staat met de was, die ik dan mag doen, omdat hij niet weet wat bij wat mag en hij die wasmachine niet begrijpt. Hij weet nog niet dat hij later met weemoed zal terugkijken op deze onbezorgde periode. Eén ding: “Mocht je je droomprinses tegenkomen, mag je trouwen zonder mijn toestemming, maar wil je je moeder vooraf toch inlichten?”
Lotte
Kijk op www.rodi.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.

Artikel geplaatst op donderdag 08 juni 2017 - 16:00