Rodi

Op Kot

Daar rijden we dan. Op de Afsluitdijk met eindbestemming Groningen, de nieuwe domicilie van grote zoon. Met achterin de fiets, wat borden, bestek en een waterkoker. Helemaal opgewonden over zijn nieuwe stekkie, ratelt zoonlief vijf kwartier in een uur. De kamer bevindt zich midden in het centrum. Een geweldige plek om Groningen, en dan vooral het uitgaansleven, te ontdekken. Kruipend naar huis? Geen probleem voor deze aankomende student. Hier heeft hij lang naar uitgekeken. Omdat hij erg laat is begonnen met zoeken en er meer gegadigden waren, heeft hij volmondig ingestemd met de absurd hoge huurprijs. Op vrijdag een kamer vinden en de maandag beginnen vergt weinig anders dan alles accepteren. Je kan moeilijk je kind onder een brug achterlaten. Om de kamer te bereiken lopen we door een steegje met een zee aan fietsen. Vuilnis en graffiti vormen de rest van het decor. Via twee trappen betreden we ‘zijn’ gang. Meteen na het openen van de deur valt er een walm van urine, verschraald bier en aangekoekte etensresten over me heen. Na over een berg van zestig wijnflessen te zijn geklommen, ik overdrijf echt niet, komen we in zijn kamer die met recht een ’kot’ genoemd mag worden. Nadat ik mijn hand van de deurklink heb geweekt en mij schoenzolen voorzichtig van het kleverige zeil heb getrokken, ren ik als een hysterische Rob Geus richting zuurstof op zoek naar een winkel met emmers, zwabbers, schuursponsjes en allesreiniger. Na een grondige poetsbeurt lijkt de kamer een tikkeltje opgeknapt. Dit ‘uitvliegen’ van zoon is een zegen wat betreft het aanleren van hygiëne. Ik loop enigszins opgelucht naar buiten en zie dat zijn onderburen Donner Kebab verkopen. Gezond eten wordt de volgende levensles voor mijn student. Je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk.
Lotte
Kijk op www.rodi.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.

Artikel geplaatst op donderdag 07 september 2017 - 16:00



Reacties (0)


Reageer