Rodi

Nu voor 't echie

Een week en drie dagen gestopt met roken. En mensen om mij heen lachen me uit omdat ze vinden dat het (nog) geen prestatie is. Waarom zou ik vanaf dag één niet mogen zeggen dat ik gestopt ben? Motiveer mij. Steek veren in m’n reet, geef schouderklopjes, zeg 'wat goed van je, en ga zo door'. Ik heb het juist nu nodig. Natuurlijk heb ik het wel eens geprobeerd. Oh, ongeveer vierhonderdzestig keer in de laatste vijf jaar. Is dat veel? Waarom het mis ging? Ik vond dat ik er toch echt eentje verdiende. Het was een drukke dag. Ik had niet goed geslapen. Mijn auto wilde niet starten. De brug stond open. Er zat een steentje in mijn schoen. De hond had gekotst. De melk was op en ik wilde zo graag cappuccino. Iedere keer was daar mijn ‘geluksmomentje’ met een wijntje en een sigaretje. Even ontspannen. “Dat is geen ontspannen” zegt Hugo. Hugo werkt voor de stichting 'Ik Stop Ermee'.
In Nederland roken ongeveer 3,5 miljoen mensen. Ik wens ze allen Hugo toe. Ze moeten wel willen. Dat is vereiste nummer één. In een vier uur durende ‘stoom’-cursus, legt hij uit waarom je rookt en hoe je moet stoppen. Natuurlijk zijn de meeste mensen in zaal 1 van Cinemagnus sceptisch. Wat kan deze man uit Maaskantje mij nou vertellen wat ik niet al heb geprobeerd. En waarom zijn er rookpauzes ingelast? Als een cabaretier staat Hugo z’n mannetje. Met veel humor zet hij fijntjes alle smoezen en alle uitvluchten naast elkaar. Tijdens de eerste rookpauze was nog niet iedereen overtuigd. Dit was voorspeld. Tijdens de tweede bleef ik stoer zitten, om bij de laatste als één van de eerste naar buiten te rennen om mijn galgenmaal leeg te trekken. Een medecursist heeft voor mij mijn pakje weggegooid. Ik ben gestopt. Enne, Hugo, "Nu echt".
Lotte
Kijk op www.rodi.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.

Artikel geplaatst op donderdag 26 oktober 2017 - 16:00