Rodi

Sint

Het was de spannendste tijd van het jaar. De intocht van Sinterklaas. Ik was in november stik nerveus. Vooral toen ik mijzelf nog onder de ‘believers’ schaarde en Edwin Rutte of Sonja Barend verslag deed op TV. Zusje en ik op de grond voor de televisie zonder pepernoten. Die lagen niet in september al bij de bakker. Alles op z’n tijd. Het Sinterklaas comité uit mijn buurt in Rotterdam zat er qua tijd soms wat naast. Terwijl ik op de televisie Sint bewonderde die in Amsterdam voet aan wal zette, trok er een bonte stoet van Pieten door mijn straat met in hun kielzog de Goedheiligman op zijn paard. Sint in stereo. Ik kon naar buiten rennen om hem in het echt te zien. Zodra hij voorbij was rende ik weer naar binnen met mijn zakken vol lekkers, om te zien hoe hij over de Amsterdamse grachten schreed. Dat doet een believer. Geen regels, alleen wat jij gelooft geldt. Het enige waar een kind zich druk over maakte (en maakt denk ik) is snoep en cadeaus. Op het heilig avondje, als de Sint in onze huiskamer zat, half beschonken van alle jenevers die hij achterover had geslagen op zijn voorgaande bezoekadressen, vonden wij het ook niet gek dat mijn moeder op schoot moest komen zitten om een liedje te zingen. Nadat wij zelf ook nog wat sint hits tetterde, deed hij z’n verhaal dat als A4-tje geplakt zat in het Grote Boek. Er werd nog gestrooid en ons afscheidslied werd ingezet. Mijter scheef, tabberd achterstevoren en waggelend liep hij ons tuinpad af waar zijn vaste chauffeur hem al weer opwachtte. Geen vragen, geen discussies over van alles. Gewoon ijskoude Bokma en pepernoten. Een bezoek aan de KRUL (het openbare toilet voor mannen) even verderop alvorens bij zijn volgende adres aan te bellen.
Lotte
Kijk op www.rodi.nl voor de eerder geplaatste columns van Lotte.

Artikel geplaatst op dinsdag 05 december 2017 - 13:40



Reacties (0)


Reageer