Rodi

Van groen naar grijs

Wij waren verliefd op het uitzicht. Na vier jaar op een appartement was dit huis een oase van rust en groen. In het voorjaar kijken we naar de ‘dansende’ koeien, die uit de trailer stappen en ik zie de schapen die grazen in het weiland achter het hek van onze tuin. Het kan voorkomen dat er eentje op de rug ligt. Dan is het een kwestie van snel over het schrikdraadje klimmen, schaap op z’n kont zetten en hopen dat ‘ie het nog doet. We hebben de afgelopen jaren een kalfje in de wei gehad, loeiende koeien, een ontsnapte koe, dartelende lammetjes, schapen die hoesten als zieke oude rochelende mannen en tussen alles door mooie opkomende zonnen en veel hazen. Bij laaghangende mist wikkelen flarden witte watten zich om de poten van de dieren en lijken ze te ‘zweven’ tussen de wolkjes. Wat een ruimte. Naïef om te denken dat het zou blijven. De meneer van de gemeente zegt mij, dat niemand in Nederland recht heeft op vrij uitzicht. ‘Ruimte voor Ruimte’, zegt de gemeentemeneer. ‘Weg met Ruimte’ zult u bedoelen. “Uw eigen verantwoording, zegt hij. Het stond jaren geleden op de site.” Ik heb rondgevraagd aan mensen van mijn generatie, maar niemand die een website in de gaten houdt om te lezen of er misschien een bestemmingswijziging aan de orde is. Te druk met leven. Trouwens, ik had er ook niets aan kunnen veranderen, het was een done deal. Nu wordt er een informatieavond georganiseerd, maar het kwaad is al geschied. In plaats van het schapenschuurtje naast mijn oprit komt hoogstwaarschijnlijk een doorgaande weg. Mensen in gezinsauto’s rijden naar hun nieuwe huis daar waar eerst de lammetjes achter hun moeder aan renden. Op de plek waar de koe haar kalfje zoogde, komt misschien een grote BBQ in een betegelde achtertuin. En dat maal tweeëntwintig. Leve de vooruitgang.
Lotte

Artikel geplaatst op woensdag 10 januari 2018 - 16:44