Rodi

De kusjeswinkel

Zondagochtend zeven uur. De deur bovenaan de trap gaat langzaam open. Voetje voor voetje daalt mijn dochtertje naar beneden. Ze draagt een roze pyjamapak met een lachende poes erop, wilde krullen hangen voor haar ogen. Een aantal voetjes later staat ze naast me en tovert een glimlach op haar gezicht, haar ogen dromen nog. Als ik haar op mijn schoot neem legt ze haar hoofd tegen mijn borstkas aan en sluit ze haar ogen. Zo slaapt ze nog vijf minuutjes uit, dan gaat ze op de bank zitten met een kleedje over haar heen. Een kus zit er op dit moment nog niet in. Dat weet ik. Eerst een krentenbol, een beker melk en een aflevering van Calimero. Dan loopt ze in de richting van haar speelhoek waar zich ook haar kusjeswinkel bevindt.

De poppenkast doet dienst als decor voor haar winkel. De gordijnen zijn nog dicht terwijl mijn dochtertje erachter volop bezig is. Af en toe gluurt ze om het hoekje en kijkt ze naar me. Ik vraag haar of de kusjeswinkel al geopend is. Nog niet. Een minuut later roept ze dat ik mag komen. Ik kruip op mijn knieën naar de winkel en klop op het hout. Millimeter voor millimeter schuiven de gordijnen open. De kusjeswinkel is geopend. Ik vraag haar welke kusjes ze allemaal heeft. Het assortiment is ruim. Kleine kusjes, grote kusjes, lange kusjes, korte kusjes, harde kusjes en zachte kusjes. Rustig kijk ik even rond in haar winkel en vraag haar om mijn lievelingskus; de kus met handjes. Dit is niet zomaar een kus. Dit is een speciale kus, waarvan ik overigens ook regelmatig van haar te horen krijg dat hij op is in haar winkel. Vandaag heb ik geluk. Ze komt met gestrekte armen naar me toe. Haar handjes doet ze om mijn nek en ze geeft me een heerlijke kus. De kus met handjes. Dan loopt ze terug naar haar winkel en sluit ze langzaam de gordijnen. De kusjeswinkel gaat weer dicht. De zondag kan beginnen.
Tom Schotten

Artikel geplaatst op woensdag 01 augustus 2018 - 12:17