Liesbeth van Bemmel geniet van Voedselbos: ‘Natuur is slimmer dan wij’

Door Jordi Smit

Eigen voedsel verbouwen

Op de 1,2 hectare grond vertelt Van Bemmel uitgebreid over haar beweegredenen om een voedselbos te beginnen. Hoewel ze een succesvolle carrière had als senior beleidsadviseur, zat in haar altijd ‘het meisje’ dat genoot van de natuur. “Het leek me geweldig om mijn eigen voedsel te verbouwen en daardoor meer buiten te zijn. Mijn man kocht rond die tijd een boek dat ging over de permacultuur. Dat betekent dat je met de natuur mee moestuiniert. Ik kwam toen ook voor het eerst het woord voedselbos tegen. Je zet dan allemaal struiken, bomen en planten neer, waarvan je kunt eten en waanzinnig veel combinaties kunt maken.”

Ze was dermate enthousiast dat ze veel over het onderwerp begon te lezen, trainingen volgde en beroepsmatig aan de slag ging. Grote uitdaging: ze was een van de pioniers, en dus moest er nog veel worden ontdekt. “Het was destijds slechts een klein circuit van mensen. In Ketelbroek, vlakbij Nijmegen, ontstond in 2009 het allereerste voedselbos. Daar kwam ik snel achteraan. In mijn beginjaar ging ik naar veel soortgelijke initiatieven om bij te leren. Het was ontzettend interessant om met al die mensen te praten.”

Zorgen

Niet alleen vindt Van Bemmel het heerlijk om in alle rust met de natuur bezig te zijn, ook kan ze zo haar zorgen over de achteruitgang van de natuur kwijt. “Als mens nemen we onwijs veel ruimte in, en we vergeten onder meer de bijen, vlinders en vogels. Zij hebben ook recht op leven. Daarom vroeg ik me al langer af: zou het anders kunnen?”

‘Het voedselbos gaf me een andere kijk op natuur’

“Met de voedselbossen in Nederland bewijzen we dat dit kan. Het is namelijk evengoed voor dieren als een natuurlijk bos. Het leuke van een voedselbos is: dieren wonen hier en nemen hun voeding, maar er blijft óók voldoende over om te oogsten. Ideaal.”

Leden en vrijwilligers

Met vrijwilligers en leden betrekt Van Bemmel inwoners in de wijde omgeving bij het project. De leden betalen een bedrag per jaar, waarbij het mogelijk is om zélf iets te oogsten. De oogst kunnen ze dan zelf afwegen en afrekenen. “We hebben actieve en passieve leden. Sommigen komen uitsluitend om te oogsten, al dan niet samen. Ook zijn er mensen die elk jaar het geldbedrag overmaken, maar daar niets voor terug hoeven te hebben. Zij zien het meer als donatie. Tot slot is er een categorie mensen die een paar keer per maand hier te vinden zijn.”

Van Bemmel merkt dat mensen het heerlijk vinden om in de natuur met hun handen te werken. “Wanneer je een drukke baan hebt en veel prikkels hebt, helpt het om hier de rust op te zoeken. Ze worden hier helemaal zen. We zien hier continu prachtige dingen met elkaar.” Het betekent echter niet dat ze de komende jaren snel wil uitbreiden met meer leden. “Soms kies ik voor een korte ledenstop, want ik wil vooral rustig groeien. Het is hier vrij persoonlijk en dan gaat het om kwaliteit, niet om kwantiteit.”

Ondertussen ziet ze dat ze met haar leden nog altijd elke week bijleert. “Sommigen zitten ook bij andere voedselbossen, en dan nemen ze de informatie mee richting ons. Zo helpen we elkaar vooruit. Zélf doe ik ook nog altijd cursussen en probeer ik steeds nieuwe dingen te leren.”

Veranderen

Van Bemmel merkt dat haar nieuwe leven haar meer ontspannen heeft gemaakt. “Als je met de natuur leeft, ga je makkelijker met de seizoenen mee. Het maakt me rustiger. Ook geeft het me een andere kijk op de natuur. In onze samenleving moet alles vaak netjes zijn, maar laat de natuur nou gewoon haar werk doen. Misschien moeten we accepteren dat de natuur tóch slimmer is dan wij zijn.”