Arie is vrijwilliger begraafplaats: ’Dankbaar werk’

Door: Marieke Roggeveen

HOOGMADE – Sinds 2010 maakt Arie Stigter (76) deel uit van een groep vrijwilligers die wekelijks de begraafplaats bij de rooms-katholieke Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk in Hoogmade onderhoudt. “Ik las een oproep voor een vrijwilliger en heb hierop gereageerd”, vertelt Stigter. “De werkzaamheden spraken mij aan en het netjes maken van de begraafplaats geeft mij een goed gevoel.”

‘Het geeft een bepaald gevoel om op zo’n bijzondere plek alles netjes te maken’

De onderhoudsgroep bestaat uit zeven vrijwilligers die elke dinsdagochtend bij elkaar komen voor onderhoudswerkzaamheden op de begraafplaats achter de kerk aan de Kerkweg. Met elkaar creëren zij graag een mooie en vredige plek voor de overledenen, nabestaanden en de bezoekers. Naast de reguliere werkzaamheden zoals onkruid wieden, het gras maaien, de heg snoeien en bladeren opruimen, maken ze ook de vijver schoon. “Van de grafstenen zelf blijven we af”, licht Stigter toe, “Het schoonmaken daarvan is aan de nabestaanden.” 

‘Ik doe dit uit respect, het is het laatste wat je voor een mens kunt doen’

Na een korte rondleiding over de begraafplaats gaat Stigter op een bankje zitten en wijst hij naar een van de graven. “Daar ligt een jong meisje begraven, dat doet je wel wat, hoor…” “

Het geeft een bepaald gevoel om op zo’n bijzondere plek alles netjes te maken”, vervolgt hij na een korte stilte, “Ik doe dit werk graag: uit respect voor de mensen die hier liggen, maar ook voor de nabestaanden. Zij vinden het fijn als alles er netjes uitziet. Maar zo hoort het toch? Het is het laatste wat je voor een mens kun doen. Ik zie het zo: als iemand overlijdt, blijft het stoffelijk overschot hier en het ‘geestelijke’ gaat ergens anders heen. Waarheen, dat weten we niet. Maar ik heb een eigen geloof en weet voor mijzelf dat er meer is. En dan maakt het maakt niet uit welk geloof je hebt, we komen allemaal voor dezelfde deur te staan.”

Stigter kijkt er elke week naar uit om op dinsdag naar de begraafplaats te gaan. “Wij komen om negen uur samen en bespreken dan wat we gaan doen”, vertelt hij. 

‘Voor mezelf weet ik dat er meer is, maar het maakt niet uit welk geloof je hebt’

De bevlogen vrijwilliger legt uit dat er wekelijks een hoop werk wordt verzet: “Soms moet er tegelwerk worden verricht of een grafzerk recht worden gezet. Het is hier veengrond, waardoor de bodem inklinkt en er soms verzakkingen ontstaan. Dit herstellen we dan weer. Snoeien en onkruid wieden, doen wij vrijwel wekelijks. Om half elf drinken we koffie, daarna gaan we weer verder met de werkzaamheden. “ Rond twaalf uur zit het er weer op, aldus Stigter. “Dan ruimen we de gereedschappen op en gaan we naar huis, altijd met een voldaan gevoel: de begraafplaats ziet er weer netjes uit.”

Hij zou het niet willen missen, zegt Stigter, met een blik op de laatste rustplaats. “Het is mooi en dankbaar werk, voorlopig ga ik hier zeker nog wel mee door.”