Janny en Frits vieren in Benthuizen diamanten huwelijk

Door Jordi Smit

Ze leerden elkaar kennen toen ze nog tieners waren, in een tijd waarin verenigingen het sociale middelpunt vormden. Frits was actief in het voetbal als keeper, Janny speelde korfbal, en beiden waren betrokken bij jeugdvereniging Jonge Strijd in Leiden, gelieerd aan de Partij van de Arbeid. Dat laatste was voor Janny geen vanzelfsprekendheid. Janny: “Mijn vader was geen PvdA-man en ik was enig kind, dus het mocht eigenlijk niet. Maar met hulp van mijn moeder en twee neven is het toch gelukt. Maar goed ook, want anders had ik nooit mijn man leren kennen.”

Trouwerij

Bij de vereniging werd ook gedanst, op een manier die toen heel normaal was. Wie goed kon dansen, kreeg iemand toegewezen om het te leren. Janny kreeg Frits. “Ik had totaal geen maatgevoel, maar deed mijn best”, lacht Frits. “Maar zij kon het geweldig, haar moeder was assistente bij een dansschool. Het was hartstikke gezellig, twee uurtjes dansen in een ruimte die beschikbaar was. Dat brak het ijs.”

Na die avonden bracht Frits haar naar huis. Eerst één keer, toen nog een keer. Janny’s vader was niet direct enthousiast, maar dat veranderde snel. Ze waren jong, zij 16, hij 18. “We zijn zes jaar samen geweest voordat we trouwden”, herinnert Janny zich. “Na vier jaar waren we verloofd, dat hoorde er toen helemaal bij. In 1966 zijn we getrouwd op het stadhuis aan de Breestraat, met een feest gewoon in de buurt. Ik was gek op paarden, dus we zijn met koetsen en paarden getrouwd. Dat was ontzettend leuk.”

Het jonge stel begon bescheiden. Ze huurden via een klant van de slijterij waar Frits werkte een hele bovenetage: woonkamer, slaapkamer, keuken, badkamer en een klein kamertje. Later volgde een appartement en uiteindelijk de Merenwijk in Leiden, waar ze 40 jaar woonden. “We hebben van alles gedaan”, stelt Frits. “Ik werkte bij de slijterij, later in Oegstgeest in de farmaceutische industrie. Janny werkte bij de bank, maar dat was nog de tijd dat je stopte als er kinderen kwamen.”

Vakanties

Toen de kinderen er waren, bleef Janny een tijd thuis. Later kwam ze via Frits terecht bij een Amerikaans computerbedrijf, waar hij afdelingschef was. Ze spraken bewust af het werk niet mee naar huis te nemen. “De salarissen gingen toen door het dak”, zegt Janny. “Maar ’s avonds thuis spraken we niet over werk. De kinderen werden daar moe van. Dat werkte echt, zo bleef het in balans.”

Sport bleef altijd een rode draad. Frits was 40 jaar actief bij de korfbalvereniging, Janny speelde zelf ook. Vakanties waren vaste prik: elke winter skiën, in de zomer een huisje. Alles deden ze samen, met de kinderen. Janny: “Dat veranderde toen onze zoon op 27-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Hij was een sportman, had nog voor 10.000 mensen in Ahoy gekorfbald. Dat was ons dieptepunt, maar door zijn sterke lichaam is hij grotendeels hersteld. Zijn humor is nog precies hetzelfde.” Nu, 60 jaar later, hebben ze allebei hun eigen hobby’s, al doen ze ook veel samen. Reizen naar Schotland, Noorwegen en Florida, ook met hun (schoon)kinderen (Janny en Frits hebben ook een dochter), waarmee ze een hechte band hebben. “Alles is het evenwicht”, zegt Frits. “Laat elkaar doen waar je hart ligt. Dan houd je lucht, en juist daardoor blijf je samen sterk.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Alphen aan den Rijn. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.