Truus en Hans Teernstra 50 jaar getrouwd

Nieuws
Dagelijks bestuurder Nazmi Türkkol kwam het gouden bruidspaar een oorkonde en bloemen brengen.
Dagelijks bestuurder Nazmi Türkkol kwam het gouden bruidspaar een oorkonde en bloemen brengen. (Foto: Brandeisfotografie)

NIEUW-WEST - “En het altijd weer goed maken!” roepen Truus en Hans Teernstra de Westerpost na als we ze uitzwaaien na het gesprek over hun vijftigjarig huwelijk. Samen met dagelijks bestuurder Nazmi Türkkol aten we een taartje en luisterden we naar ruim vijf decennia aan verhalen vol liefde. Voor elkaar en hun medemens.

Shirley Brandeis

Bij de voordeur is al duidelijk dat hier iets met ‘50’ gaande is. Boven de bank in de huiskamer hangen hun namen in grote ballonletters opgeblazen. Kleindochter Ella maakte de vrolijke 50-buttons, die opa en oma de hele dag dragen. Het was feest op 21 november in Geuzenveld, niet ver van waar ze elkaar leerden kennen. Truus Brockhoff, geboren op een tuinderij in de Sloterpolder, kwam er eind jaren vijftig wonen en groeide op in de groentezaak van haar ouders. Hans Teernstra kwam enkele jaren eerder met zijn ouders vanuit Leeuwarden naar Slotermeer. “We kwamen van de hel in de hemel. Hier kon mijn vader bij het GVB aan het werk en zo ons gezin beter onderhouden.”  

Mickey Mouse

Begin jaren zeventig leerden ze elkaar kennen in het clubhuis van speeltuin Confucius, waar Hans menig club, van bootjes bouwen tot klaverjassen, begeleidde. Een lokale disco voor de oudere jeugd ontbrak nog. Die richtte Hans samen met Joost en diens jongere zus Truus op. De naam: Dancing Mickey Mouse, gelegen aan de Descartesstraat, waar het speeltuinclubhuis vanwege de aanleg van een woonwagenkamp naartoe was verhuisd. Er werden plaatjes uit de Top 40 gedraaid, er waren snacks en er was frisdrank. Op de muziek van The Cats sloeg de vonk over. Ze waren meteen gecharmeerd van elkaar, vertellen ze. Hans over de eerste indruk: “Ze was knap. Ze had een leuke haardos en droeg die avond een mooie Chinese tuniek.” Truus: “Ik vond hem erg leuk! Minder leuk vond ik het als hij met de vrachtwagen van zijn werk toeterend langsreed. Daar was ik niet van gediend.”

Als ze ja zegt

Een zolder aan de Marco Polostraat werd hun eerste huis na de bruiloft in 1973. Truus: “Mijn ouders hoorden in de groentezaak dat iemand daar wegging. Ze wilden voorkomen dat ik naar Friesland, waar je makkelijker aan een woning kwam, zou verhuizen.” Hans zag dat wel zitten. “Zelfs als ze nu ja zegt, gaan we morgen naar Friesland.” Ze hebben genoeg reden om in het Amsterdamse te blijven. Dochter Bianca en zoon Rick, met zijn vrouw Leonie, wonen vlakbij. En het allerbelangrijkste: kleindochter Ella. Ze zijn geworteld in Geuzenveld en Slotermeer, waar ze na een ongeluk tijdens de huisvrouwengymnastiek ruim veertig jaar geleden naar terug verhuisden. Truus: “Ik lag drie maanden in het ziekenhuis. Hans werkte toen bij de Gemeentegiro en kreeg daar gelukkig alle medewerking om zijn uren rondom de zorg voor de kinderen en mij aan te passen.” Het langdurige ongemak bracht een medische indicatie met zich mee en zo een huis in de Senecastraat, de buurt uit hun jeugd.  

 Patatjes

Naast de campings en vakanties moeten we zeker ook de buren vermelden. “Vanaf dag één in 1993 klikte het met de familie Timman. We zijn als familie.” De blauwe bus van de Gemeentegiro in hun voortuin herinnert aan zijn werkzame jaren. Bij de latere PTT aan het Oosterdok organiseerden ze, net als in hun jongere jaren, samen de feestelijkheden. “Als ik een glimlach bij anderen zie, ben ik ook blij,” legt Hans zijn vrijwilligershart uit. “Ik ben een mensenmens,” zegt Truus. “Ik heb een jaar bij Cordaan op kantoor gewerkt. Maar dat was niet mijn ding. Ik moet onder de mensen zijn. Toen kwam ik bij de receptie terecht.” Als vrijwilliger werkt ze nog een dag per week bij het atelier van Bijzonder Amsterdam. Hij helpt bij de lokale seniorenclub ESAN met de scootmobielentocht. Voor zijn hulp bij onder andere het 4 en 5 mei comité en de Dam tot Damloop ontving hij eerder de Andreasspeld, een hoge onderscheiding van de gemeente. Zorgzaam en behulpzaam zijn ze. Je kunt altijd aanschuiven bij Hans en Truus, lezen we in het boek dat ter ere van hun gouden huwelijk werd samengesteld. En ook de patatjes bij de Teernstrafamilie schijnen een begrip te zijn.

Kerstfilms

Al klikken ze op tal van gebieden, ze hebben hun eigen leven, benadrukken ze. Truus: “Met de donkere dagen ga ik graag met een dekentje op de bank kerstfilms kijken. Dat is echt niks voor Hans.” Hij vermaakt zich sinds zijn pensioen, na een laatste carrière als bode in het Tuinstadhuis op Plein ‘40-’45, met zijn verzamelingen, waaronder (voorheen) ruim 100.000 pennen en het oprichten van Stichting Behoud van ‘t Oud, dat in het oosten van het land in bibliotheken en verzorgingstehuizen vitrines met voorwerpen van weleer tentoonstelt. Je moet elkaar de ruimte geven, is hun geheim en advies voor een goed huwelijk. En “het altijd weer goed maken” dus.