Multiculturele huiskamer De Brug viert 40-jarig jubileum met feest van migratie

Nieuws
De Friese voorzitter Hans Staphorsius vertelt over zijn afkomt.
De Friese voorzitter Hans Staphorsius vertelt over zijn afkomt. (Foto: Brandeisfotografie)

NIEUW-WEST - Bij Stichting De Brug aan de Aalbersestraat (op de brug, vandaar de naam) zien ze het vaak: de meerwaarde van de mix aan culturen in de buurt. Tijdens het veertigjarige jubileum werd dit gevierd met een thema-avond in de Plaza van het stadsdeelkantoor. Het was het feest van migratie. Met zang, debat, toespraken en een verhaal van historicus Harmen Snel over migratie door de eeuwen heen. “Veel mensen denken dat ze hartstikke Nederlands zijn…”

Shirley Brandeis

Wie Harmen Snel hoort spreken over de talloze migranten die de afgelopen eeuwen naar Amsterdam kwamen, begrijpt dat we momenteel niet in een unieke situatie zitten. Snel las een ingezonden brief uit de krant voor. Of de zaal kon raden uit welk jaartal dat afkomstig was. De schattingen liepen jaren uiteen, maar de verbazing was groot toen de historicus vertelde dat het bericht over “die immigranten”, waar de brievenschrijver niet over te spreken was, niet uit 2024 kwam maar twee eeuwen oud was. Kortom, kritiek op migratie is van alle tijden. Maar zijn verhaal maakte ook duidelijk dat migratie veel positiefs op kan leveren: kennis, kapitaal, producten en handelscontacten. Denk bijvoorbeeld aan de scheepsbouwkennis van de Scandinaviërs, de Zeeuwse vakmensen waardoor we een gedegen Centraal Station konden bouwen of de Portugese Joden die hier suiker introduceerden.

Aantrekkelijk land

Maar zonder slag of stoot ging de komst van al die nieuwe mensen uit andere landen niet. Harmen Snel, u kent hem misschien van het programma Verborgen verleden, nam de zaal mee naar de vorige eeuw. Hij vertelde over de duizenden Belgen die in 1914 op de vlucht sloegen naar het neutrale Nederland. En de wrijving die dat opleverde. Over de onafhankelijkheid van Indonesië waarbij inwoners met Nederlandse wortels werden ‘teruggestuurd’. Over de komst van de nodige gastarbeiders na de Tweede Wereldoorlog vanuit onder andere Italië, Turkije en Marokko. “Nederland is zo’n aantrekkelijk land dat men vanuit alle hoeken van de wereld er naartoe kwam om te studeren of werken.” En ook: “Veel mensen denken dat ze hartstikke Nederlands zijn, maar als je verder terugkijkt, komen ze overal vandaan. Soms zelfs maar een paar generaties terug!”

Voormalig klooster

En dat zie je terug in De Brug, dat onderdak heeft in het voormalige klooster van de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid, opgericht in 1964 in het toen nog jonge Geuzenveld. In de multiculturele huiskamer van Stichting De Brug is er plek om elkaar te ontmoeten, samen te eten, eenzaamheid tegen te gaan en om de hulp te vinden die men nodig heeft. Is er plek voor, zo luidt het in de officiële stukken, ouderen, eenzamen, armen en hulpbehoevenden. Met als doel de ontmoeting mogelijk te maken voor wie daar behoefte aan heeft en met de missie dat behoud van culturele identiteit een groot goed is. Zo is er onder andere elke maandagavond een driegangendiner voor alleenstaanden, komt elke dinsdag de Jembatangroep van Indische bewoners bijeen (met muziek, dans en eten), zijn er themabijeenkomsten over mantelzorg en dementie (en inloop voor mensen die ermee te maken krijgen), is er twee keer per week een sociaal-juridisch spreekuur en is er een creatieve groep met deelnemers uit verschillende culturen.


Aan de Amsterdamse grachten hoorde je niet eerder zo mooi. (Foto: Brandeisfotografie)

Friese migrant

Dat De Brug-voorzitter Hans (Jitze) Staphorsius zich er thuis voelt, is niet vreemd. Met zijn Friese roots is ook hij een migrant, maakte hij duidelijk in zijn toespraak. Begin jaren vijftig was Amsterdam voor de zesjarige jongen van het platteland een totaal andere wereld waarin hij zijn draai moest vinden. Met een andere taal, andere gewoontes en vreemde mensen, uit Drenthe bijvoorbeeld, of Groningen en Amsterdam. Staphorsius schetste net als historicus Snel de migrantenstromen door de tijd, zijn tijd, heen. Met een woord van dank aan de goede catering deze avond van de BuurtBuik, waar Sieger Siderius met mensen uit het nabije asielzoekerscentrum elke zondag een maaltijd van gered voedsel samenstelt. Deze avond met assistentie van uit Ethiopië en Myanmar gevluchte dames. En een woord van dank was er van Staphorsius aan het Zwaluwkoor, dat elke woensdagavond in De Brug repeteert en deze avond de muziek verzorgde met een koor van zangers en een dirigent/pianist met roots in onder andere Spanje, Armenië, Nederland (ook Friesland), Oekraïne en Colombia. “Muziek verbindt oude en nieuwe Nederlanders,” legde koorlid Maite Hes haast ten overvloede (want voelbaar) uit.

Verrijking

“Dit is wat het leven draaglijk en mooi maakt,” zei stadsdeelvoorzitter Emre Ünver over de activiteiten van en in De Brug. “De mens die een stukje in een ander investeert.” Als onderdeel van een debat, onder leiding van Malika Ahrouch, sprak hij met Harmen Snel en mediator/jurist Barbara Abdoelkariem over de meerwaarde van migratie. Ünver: “Migratie zorgt voor verrijking. Het kan iets toevoegen, het pakt niets af.” Over de wrijving die migratie met zich meebrengt, zei Abdoelkariem: “We moeten met elkaar in gesprek, luisteren naar elkaar en het gemeenschappelijke in elkaar vinden.” Snel benadrukte de verrijking op ons bord. “Door migratie eet ik nu Zuid-Amerikaans, Aziatisch en Zuid-Europees in plaats van elke avond stamppot.”

Amsterdamse grachten

“Het positieve herkennen in migratie kan alleen als men een bepaald empatisch vermogen heeft,” zei
Al M’Charek, voorzitter van bewonersorganisatie Eigenwijks. “Het begint met elkaar willen begrijpen. Verschillen zijn niet erg en er zijn vaak meer overeenkomsten dan verschillen. Als we het zo zien en de problemen niet uit de weg gaan, dan komt het vast goed.” De zaal knikte, nam nog een hap, nam nog een slok en zong mee met het Zwaluwkoor. Uit de monden van de mensen met wortels in tal van landen klonk een en al herkenning. ‘Aan de Amsterdamse grachten’ hoorde je niet eerder zo mooi.