Doesburg Hairstyling kapt na 53 jaar met knippen en kleuren

Shirley Brandeis

De Story, Linda en Donald Duck liggen erbij alsof het voor altijd zo zal blijven. Maar de laatste maand van de kapperszaak is begonnen en steeds meer klanten zijn geïnformeerd. “Mensen schrikken als we vertellen dat we gaan stoppen,” vertelt Diana Doesburg. “Klanten komen hier al jaren, soms sinds 1971. Sommigen komen wekelijks. Ik snap wel dat je dan baalt. Maar wij balen ook.”

Levensgenieter

Met het hele gezin verhuisden haar ouders begin jaren zeventig naar Amsterdam om de zaak pal bij het Sierplein over te nemen. Erboven groeiden de vier kinderen op; naast Diana nog twee zussen en een broer. De kleine ruimte naast de zaak werd een cafeetje. Een bijzondere combinatie. Maar: “Onze vader had eerder zijn kapperswinkel in Baarn verruild voor een eigen kroeg in Elst,” vertelt Helen Doesburg, de jongste dochter. “Hij was een levensgenieter. Toch kwam hij weer bij zijn vak als kapper uit. Mét een café erbij!” Klant Jeanette, die tijdens het interview in de kappersstoel zit, heeft er nog gewerkt, vertelt ze. Het was een goede oude tijd.

En wat nu?

Met het jonge overlijden van Dick Doesburg rolde de ene na de andere dochter de zaak in. Diana: “Ik knipte en kapte mijn poppen al.” Helen: “Na de middelbare school zei m’n moeder tegen me: ‘En, wat nu?’ Naar de kappersschool dan maar, dacht ik.” Het lijkt een logische keuze in een familie waar velen (opa, ouders, ooms en een tante) beroepsmatig de schaar oppakten. 

Twee bloemetjeslakens van vroeger zijn bewaard

Maar dat was het niet voor Helen. “Ik zei altijd dat ik automonteur wilde worden. Maar eenmaal op de kappersopleiding vond ik het steeds leuker!”

Tijdens het gesprek pakt Diana, eigenaresse sinds halverwege de jaren negentig, af en toe een foto uit de etalage. Daar hangen waslijnen met plaatjes van weleer. Vader al knippend in het bruine interieur van de jaren zeventig, moeder op latere leeftijd nog aan het werk, oudste zus Nancy in de zaak, klanten met bloemetjeslakens om. Van de inmiddels ouderwetse kaplakens zijn er twee bewaard. Een tijdgeest op een plankje zijn ze geworden. Bloemetjes zijn uit. Permanentjes overigens ook. Diana: “We hebben alle trends voorbij zien komen. De opgekamde kapsels van de jaren zestig, de populariteit van het föhnen in de jaren zeventig, de zwempermanentjes in de jaren tachtig. Nu is kleuren weer helemaal in. Met handschoenen tegenwoordig. Veel kapsters kregen vroeger last van hun huid.”

Ouderlijk huis

Na ruim een halve eeuw gaan de deuren van Doesburg voorgoed dicht. “Het is raar dat dit straks verleden tijd is.” Ze groeiden op in de zaak, hielpen al jong mee, rolden automatisch het vak in. Opvolging is er niet. Diana: “Ik heb drie zoons die allemaal wat anders zijn gaan doen. Ze vinden het wel raar dat we sluiten. Ook zij groeiden in de zaak op.” Ze zullen vooral hun klanten missen. “Al die mensen die hier door de jaren heen trouw bleven komen. Wat zijn we ze dankbaar.” Ze had graag de zaak met warme hand willen overdragen. Voor haar klanten en voor de vaste kapsters, waaronder Nancy (niet te verwarren met oudste zus Nancy) die er al dertig jaar werkt. “De eigenaar van het pand heeft andere plannen.” Nog een keer vijf jaar huren zit er ook niet in. “We worden er niet jonger op, maar een dag minder werken zal niet lukken wegens personeelstekort in de kappersbranche. Alles opgeteld kwamen we tot dit besluit.” Eerst uitrusten en dan verder kijken, geldt voor de zussen. Diana wil meer op haar kleinkind passen. “Het leukste dat er is.” Helen wil de zorg in. “In een kapperszaak ben je ook al bijna een maatschappelijk werkster.” Ze zullen vast wel weer eens de schaar oppakken. Maar nu eerst richting de afsluiting van 53 jaar kapperszaak. Alhoewel… zaak? “Het is alsof we ons ouderlijk huis verlaten.”

Doesburg Hairstyling knipt en kapt nog tot en met zaterdag 21 december. Tussen 15.00 en 17.00 uur deze dag is iedereen welkom om feestelijk afscheid te nemen.