Column Stadsdeelbestuur: Horen, zien en zwijgen?

Nieuws
Brahim Abid
Brahim Abid (Foto: Aangeleverd)

Het was deze week weer goed raak met allerlei explosies in Noord. Op 7 en 8 februari waren er drie explosies in de Waterlandpleinbuurt en recent ook op de Gutserstraat en Stompetorenstraat. Ook in de zomer was het al een paar keer raak op de Volendammerweg, in de Waterlandpleinbuurt. Na een aanslag - zo noemt de politie ze - is er terecht veel zorg en ongerustheid in de buurt, bij de slachtoffers, maar ook bij de buren.

Deze week is voor de derde keer in hetzelfde portiek in de Waterlandpleinbuurt een explosief afgegaan. Het is verschrikkelijk dat dit nu juist hier weer is gebeurd. Het is om moedeloos van te worden, maar dát doen we niet. Bewoners hebben recht op maximale inzet van de overheid om te zorgen voor hun veiligheid. 

Als stadsdeel zijn we zo goed als we kunnen bezig met de nazorg, brengen we slachtoffers in contact met slachtofferhulp en coördineren desnoods tussen slachtoffers en woningcorporaties. Na deze laatste explosie wordt ook een tweede gemeentelijke camera geplaatst om het cameragebied te vergroten. Ook zullen extra boa’s en toezichthouders in het gebied aanwezig zijn.

Meestal organiseren we ook een bewonersavond om te horen hoe de bewoners zich voelen en om hun vragen te beantwoorden. We blijven in nauw contact met de bewoners, en doen er alles aan om ze zo goed mogelijk te ondersteunen. Wat opvalt is dat veel bewoners heel veel zien in hun straat en buurt, maar dit niet altijd delen met politie of met ons. En toch is dat wel nodig. Juist in de buurten waar criminelen, overlastgevende gezinnen of personen denken dat ze met alles weg kunnen komen, zijn politie en stadsdeel afhankelijk van meldingen van omwonenden.

Nu heb ik van huis uit vaak het adagium ‘zien en zwijgen’ meegekregen. Niet over de misstanden in de wereld, maar wel als het dichtbij was. Het Amsterdamse ‘leven en laten leven’ vind ik in veel gevallen een goede levenshouding, die ervoor zorgt dat we elkaar niet snel de maat nemen. Maar wat ik zie bij veel van de bewoners in wijken waar veel incidenten plaatsvinden, komt neer op ‘horen zien en zwijgen’. 

Dat zullen we moeten doorbreken, met z’n allen. We moeten bewoners overtuigen dat de politie het niet alleen kan. Wie een veilige buurt wil zal politie of handhavers moeten helpen met hun signalen over welke plekken aandacht nodig hebben. De overheid zal het vertrouwen moeten winnen dat bewoners kunnen melden, zonder dat zij hierdoor slachtoffer worden van intimidatie of geweld.

Van horen zien en zwijgen wordt ons stadsdeel niet beter of veiliger. En leven en laten leven is mooi, maar niet voor diegene die voor onveiligheid of overlast zorgt.