Heel Tuindorp zoekt

Goed om even de context toe te lichten: ik heb twee hondjes, waaronder een deelhond. Een buurtbewoner overzag het, ondertussen drie jaar geleden, even niet meer met een nieuwe pup en we besloten om het hondje, een heel klein poedeltje, te delen. Ik noem haar Koos of Hopje, anderen kennen haar als Coco.

Op die bewuste vrijdag was het poedeltje bij de andere baas in De Bongerd. Zij rende heel vroeg in de ochtend, geschrokken en in paniek, het huis uit toen een monteur binnenkwam. We zijn meteen allemaal op zoek gegaan en hebben hulp ingeschakeld: via buurtappgroepen vroegen we buurtbewoners naar haar uit te kijken. De zoektocht was gestart. Al snel werd ze gesignaleerd bij het Zonneplein, maar ook op andere locaties en ze was zelfs gespot rond ons huis in het oude Tuindorp, op het moment dat wij nog niet eens wisten dat ze weg was.

En de Tuindorpers, jong en oud, mensen die er nog maar net wonen of al een eeuwigheid, honden- en kattenliefhebbers; iedereen was op zoek naar Coco. Ik werd gebeld door wildvreemden die tips gaven, mensen stapten op de fiets en kamden de gehele omgeving uit. Coco was op straat en in alle verschillende appgroepen het gesprek van de dag en vooral een enorme gedeelde zorg. Urenlang was ze onvindbaar en nergens meer gesignaleerd. Maar aan het einde van de middag, negen uur na haar verdwijning, stond ze weer in de straat van haar andere baas in De Bongerd. De opluchting bij ons én de hele buurt was groot, en we waren volledig gesloopt van vermoeidheid!

Waarom deel ik dit nou in deze column? Er wordt vaak geklaagd over het gebrek aan burenbinding in onze stad, waar veel mensen leven in een zekere anonimiteit. De ‘noaberschop’ waar men in de Achterhoek en Drenthe prat op gaat, nou die is er ook in Amsterdam en zeker in Noord, Tuindorp Oostzaan, en dat is hartverwarmend.

Daar mogen we met elkaar best trots op zijn en koesteren. Daarom wil ik alleen nog afsluiten met: dank Tuindorpers! Ik wens heel Noord mooie dagen!