Nathalie Paarlberg reisde jarenlang door Afghanistan: ‘Met mooie ogen kijken verandert alles’

Door: Giselle Ecury

Nathalie Paarlberg (1986) bezocht in Alkmaar het Gymnasium met zeer goed gevolg. Zij studeerde daarna Kunstgeschiedenis – haast vanzelfsprekend eveneens met goed gevolg. Zolang ik Nathalie ken, was er al een klik. We ontmoetten elkaar bij toeval in Zuid-Frankrijk, waar haar ouders hun gezin mee naar toe namen om er te ontspannen, te wandelen en te fotograferen, een hobby van haar vader, waarin hij uitblinkt. Met mijn moeder, die begon te dementeren, was ik daar in dezelfde periode. Het huis met zwembad en véél tuin behoorde toe aan mijn achternicht, de kunstenares Annelise Kessener, oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Limburg, waar ook mijn moeder opgroeide. Met mijn MX-5 reden wij naar Zuid-Frankrijk. Wel maakten we een tussenstop om even ergens wat te kunnen rondlopen en om te slapen in een lekker bed. De herinneringen van mijn moeder vervaagden, maar zij wist goed, dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog enorm gevochten was door de Fransen. 

Zodra we aankwamen bij het huis van deze nicht, ontdekte mijn moeder de kinderen, die huppelden door de tuin. Ze vond hen meteen “schattig”. Nathalie zag ons de volgende dag bij ons appartement zitten en zei: “Wij hebben eikeltjes-thee. Komen jullie bij ons theedrinken?” Dáár kun je geen “nee” op zeggen. We kregen zo’n gevonden dopje van de eikels en dronken er onze gefantaseerde thee uit op. En wég huppelden de kinderen. De toon voor de rest van de vakantie was gezet. Er wachtte ons elke dag een verrassing.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder en ondertussen bleef Nathalie iedereen verrassen. Niet zozeer omdat zij Kunstgeschiedenis ging studeren. Maar wel vanwege het pad dat zij vervolgens – vaak letterlijk – bewandelde. Zou een ander zich wellicht verdiepen in de kunst, zoals die zich dichter bij huis en in Europa voordoet, ging Nathalie 8 jaar met regelmaat naar het verre Oosten, naar Afghanistan. Ik vind het indrukwekkend, dat deze jonge vrouw onverschrokken dwars door dit toch vrij onherbergzame land is getrokken. Dat bleek een adembenemend mooie ontdekkingstocht voor haar te worden, van de steppen in het Noorden tot aan Kandahar in het zuiden. De vele gedaanten van dit land openbaarden zich aan haar, vooral ook de vele sporen én de opvallende schoonheid van het verleden ervan, ondanks de machtsovername van de taliban. Ze deed er vele vriendschappen op en dat was te merken tijdens de presentatie van het indrukwekkende boek, waarin ze haar ervaringen optekende. De titel ervan is: “Je ogen zijn mooi!” Zeg nou zelf: wat denkt u, zodra iemand dit tegen u zegt? Ik zou ervan blozen… Mooie ogen, ik?

In de Boekhandel, die al lang bestond tijdens mijn eigen studietijd in één van de “Passages” van Den Haag, verklaarde Nathalie, dat men in Afghanistan iemands ogen mooi vindt, zodra opvalt, dat die persoon de kracht en schoonheid van zijn metgezellen ziet, hun karakter en vriendelijke aard. Het is een compliment voor iemand die jou op sympathieke wijze heeft aangesproken of benaderd. Je ogen zijn mooi, als je óók de schoonheid van vriendelijkheid erkent in de ander. Of in de omgeving. Hoe zou het zijn, als wij het ons “eigen” zouden maken om met “mooie ogen” te kijken naar de mensen om ons heen, óók naar die van een andere komaf. Ze mogen er zijn, laat ook hun kunst alleen al weten. Met dank aan de open blik en de beschreven kunst, zoals Nathalie Paarlberg optekende in Afghanistan. Ja – onbetwist met mooie ogen…