Afscheid Els Rosenmöller: ‘Bijgedragen aan de ontwikkeling van het hospice als het bijna-thuis-huis’

door Ed Bausch

“Je zet je in, iedereen doet dat natuurlijk, om iets van je leven te maken, of te helpen bij dat van een ander. Maar een leven is eindig. En eigenlijk houden we daar geen of te weinig rekening mee.” Was het omdat zij en haar man een van hun vier kinderen moesten ‘afstaan’? Ging Els daarom de kant op van het nadenken over eindigheid en rouwverwerking? Ze deed de Horecavakschool. Maar na die grote gebeurtenis in hun leven, het verlies van een dochter, ging ze het pad op van stervensbegeleiding. Ze volgde er cursussen voor, deed opleidingen in de psychotherapie en als psycho-oncologisch hulpverlener en aan de Academie voor Geesteswetenschappen.

“Je blijft gezien, je blijft gehoord”

Ze werkte een tijd voor zichzelf in de rouwbegeleiding en kwam dus vijf jaar geleden naar Egmond. En wat heeft ze in die periode allemaal niet gedaan om het sterven en het uiteindelijke einde heel anders te belichten. Om steeds te laten zien en horen: ‘Je bent niet weg. Je wordt gezien, gehoord.’ De dood nieuw leven inblazen als het ware. In de tuin van de Abdij zie je er veel van terug, bij de herinneringsboom bijvoorbeeld.

Veranderingen in de financiering

“In het begin zaten we met lege mapjes. De vier kamers waren toen nog lang niet altijd bewoond.” Dat is nu wel anders in het hospice, dat vaak een wachtlijst heeft met personen uit een grote regio. “We zijn een zelfstandige stichting in een goed samenwerkingsverband met andere hospices in de regio. Ik heb er nu meer dan 250 overlijdens meegemaakt, samen met onze 85 vrijwilligers.” Er is in de jaren ook wel wat veranderd in de financieringsstructuur. “Niet iedere verandering is meteen een verbetering….we leunen nu voor een van de drie dagdelen per etmaal helemaal op vrijwilligers. Dat is best wat, maar we doen het. Voor de een kan dat begrijpelijkerwijs net te veel zijn, voor de ander een uitdaging. Voor de andere twee dagdelen is er wel altijd een verpleegkundige in huis. En er is altijd de mogelijkheid om terug te vallen op een verpleegkundige. We zorgen altijd dat je als vrijwilliger met z’n tweeën bent. We zijn best een hecht team, we doen ook meerdere keren per jaar iets met elkaar.”

Gulle Egmondse familie

De fameuze Egmondse familie Groot heeft het hospice laten bouwen en de huur voor 25 jaar gegarandeerd. “Dat is ongelooflijk genereus geweest. Het maakt dat we iedere dag van het jaar kunnen doen wat we doen: een bijna-thuis-zijn voor degenen die dat nodig hebben.” Ze hoort wel eens over haar zeggen dat ze met al haar vezels in het hospice zit. “Nou, ja, het hospice zit ook in míjn vezels. Toch is dit wel een moment. Ik ben nu eenmaal erg van de inhoud en die kwam wel eens in de verdrukking door de veranderingen.” Maar een toon is gezet, de toon van Els. “We doen het hier gewoon met elkaar, dat omgaan met naderend overlijden en daar alle aandacht en ruimte voor bieden.“ Leslie Koppes loopt al een tijdje mee en gaat nu in de voetsporen treden van Els Rosenmöller. Die gaat eerst eens met haar al gepensioneerde man op pad, naar hun dochters in Sardinië en Portugal en een zoon in Zweden. “Ergens zal ik dan toch wel weer wat gaan doen met stervensbegeleiding. En ik heb ook het Laatste Avondmaal nog, eten met elkaar in een slotfase.” Ze laat iets moois achter in Egmond aan Zee, hard voor gewerkt, altijd met elkaar. Kijk ook op hospice-egmond.nl of hetlaatsteavondmaal.com.