Winterconcert Musica in tjokvol Amare

Door Jan van Es

En om maar meteen met het voornaamste te beginnen: de circa tachtig musici gingen er vol voor en deden wat verreweg het belangrijkste is: zij gaven de muziek alle eer, zorgden dat het publiek kon wegdromen en pas toen het concert al een heel eind op streek was, realiseerde in elk geval déze concertbezoeker zich weer eens dat het om amateurs ging.

Met hart en ziel

Natuurlijk is het prettig als er foutloos wordt gemusiceerd, maar veel prettiger is het als er met hart en ziel wordt gespeeld en emotie wordt overgebracht. En dat lukte op tal van plaatsen.

Vol overtuiging

Neem bijvoorbeeld Tsjaikovsky’s vierde symfonie, waarmee het programma eindigde. Het is met afstand de lawaaiigste symfonie die de componist heeft afgeleverd. Wanneer de dirigent wil, kan met name het openingsdeel klinken als de feestelijke fanfare van de kolchozarbeiders die op weg zijn de doelen van het vijfjarenplan binnen te halen. En dat terwijl Tsjaikovsky met al dat koper de wanhoop dacht te verklanken. Dirigent Pim Cuijpers hield zijn manschappen keurig in bedwang en hoewel ook dan het koper wel heel heftig klinkt, wist hij zo het contrast tussen de wanhoop en de naderende verlossing daaruit te benadrukken. Alsof het koper uiteindelijk het onderspit moest delven. In de volgende delen is de storm gaan liggen, met als hoogtepunt dat fraai gespeelde derde deel met al zijn pizzicati. Dat dan in de finale het wanhoopmotief nog een keer terugkomt, is dan als herinnering aan hoe het geweest is. Musica speelde het klaterend en vol overtuiging.

Voor de pauze klonk de prelude uit Chovantsjtsjina van Moessorgsky. Het contrast met Tsjaikovsky kan niet groter zijn. Moessorgsky verklankte de dageraad boven de rivier de Moskwa en leverde er misschien wel zijn dromerigste en lieflijkste muziek af. Maar in Amare wilde die feeërieke zonsopgang maar niet komen. Cuijpers koos een relatief snel tempo en dat leidde tot een weinig spectaculaire uitvoering.

Lyrische benadering

Sibelius’ enige vioolconcert werd vertolkt door Niek Baar. Hij koos vooral voor een lyrische benadering. Daar valt wat voor te zeggen, omdat Sibelius zeker veel lyriek in zijn concert stopte, maar de Fin was geen Bruch of Brahms. Het stuk heeft ook een ruige kant, een rauw randje, maar dat liet de solist buiten beschouwing. In de passages waar de solist even rust kreeg, bracht de dirigent dat schurende element er wel in.

Staande ovatie

Het publiek beloonde Baar met een staande ovatie, die hij weer beloonde met een fraaie uitvoering van een deeltje uit een van Bachs vioolpartita.

Om in Maestrotermen te blijven: well done en een dikke acht!

In mei is Musica terug op het concertpodium, dan met muziek van Debussy, Ravel en Franck.