Schoenmakerij Van der Geest weg uit Weimarstraat: ‘Steeds minder eer van mijn werk’

Door Gerard van den IJssel

Ruud van der Geest ging in 1986 werken in de winkel van zijn oom aan de Weimarstraat 205. Het was de tweede zaak van ome Gerard Peters, die toen al jaren een schoenmakerij aan de Bouwlustlaan runde. Vier jaar later verhuisde de onderneming in de Weimarstraat naar nummer 136. In 1995 nam Ruud de zaak over en sindsdien draagt de winkel zijn naam. Aan de muren hangen de diverse diploma’s die de Hagenaar in de loop der jaren heeft behaald. “In 1985 ben ik begonnen op de vakschool als schoenherstellersgezel. Vandaar ben ik door scholing en praktijkervaring opgeklommen totdat ik de titel Meesterschoenmaker van het Gilde van Schoenmakers mocht dragen. Al met al heeft deze reis dus bijna veertig jaar geduurd.”

Voetklachten

Net als bij veel andere schoenmakers kwam in de zaak van Ruud ook een sleutelservice. In de winkel lopen ook nu nog bijna elk kwartier mensen naar binnen die een sleutel laten bijmaken. “Je hoopt dat ze dan ook zien dat het een professioneel schoenenbedrijf is en de weg terug weten te vinden als ze hun schoenen moeten laten repareren.” Maar helaas voor Ruud en andere schoenmakers, dat gebeurt steeds minder. “Dit jaar is bijna een kwart van de fysieke schoenenwinkels in ons land ermee gestopt”, zegt Ruud van der Geest. “Mensen kopen hun schoenen steeds meer online en dan vaak ook nog ongezonde, milieuonvriendelijke importschoenen van buiten Europa.” 

Voetklachten

Ruud pakt een paar lederen schoenen van de plank en laat de binnenkant voelen. “Leren schoenen vormen zich naar je voet. Dat loopt lekker stevig. Al die plastic sneakers doen dan niet, waardoor steeds meer mensen voetklachten hebben. Maar ach”, zegt Ruud met een wrange glimlach, “gelukkig worden een bezoek aan de podotherapeut en aangepaste podologische schoenen vergoed door de verzekeraars.”

Oud ijzer

“Ik had de laatste jaren steeds minder werk en ook steeds minder eer van mijn werk”, vat Ruud de malaise in de schoenbranche samen. “Van het plakken van plastic schoenen word ik niet vrolijk. De kwaliteit van de handel liep steeds verder achteruit.” Dat het repareren van schoenen bijna een uitstervend vakmanschap is, blijkt ook uit de onmogelijkheid voor Ruud om zijn ooit voor 43.000 gulden aangeschafte machine voor de schoenreparaties door te verkopen. “De sleutelmachines en andere apparaten heb ik wel verkocht, maar voor deze machine krijg ik alleen nog het geld voor oud ijzer, 17 cent per kilo.”

De komende week zal de zaak van Ruud steeds leger worden. De wand met inlegzolen en andere benodigdheden voor het onderhouden van schoenen wordt eerdaags door een andere ondernemer weggehaald. Ook voor de ruime collectie schoenveters is een koper gevonden. “Vanaf nu wordt het ook zichtbaar in de winkel dat ik ga sluiten”, zegt Ruud. “Ik heb het twee weken geleden bekendgemaakt met een bord op de stoep en een briefje op de deur. De meeste klanten reageren teleurgesteld, maar ze snappen het wel.”

Zadeltuigreparateur

Op zaterdag 17 oktober is de winkel in de Weimarstraat voor het laatst open. “Ik zorg dat er een koffiekarretje voor de deur komt te staan en binnen ook wat frisdrank en een hapje voor de vaste klanten. Daarna trek ik de deur achter me dicht.” Het komend half jaar gaat Ruud werken bij het bedrijf MK Skiservice in Bilthoven dat skischoenen op maat maakt. Daarna hoopt hij aan de slag te kunnen gaan als zadeltuigreparateur. “Dan kan ik weer lekker werken met echt leer. Heerlijk!”