Drie keer genezen van kanker veranderde het leven van Jordy Onkenhout voorgoed

Nieuws
Jordy (28) overleefde drie keer kanker. Hij hoopt met zijn boek lotgenoten een hart onder de riem te kunnen steken.
Jordy (28) overleefde drie keer kanker. Hij hoopt met zijn boek lotgenoten een hart onder de riem te kunnen steken. (Foto: AG Heeremans Photography)

HEERHUGOWAARD - Voetbal was Jordy Onkenhouts lust en zijn leven. Als klein ventje al zag je hem zelden zonder een bal aan zijn voet. Hij bleek bovendien talent te hebben, haalde al na een jaar het eerste team van zijn club en zat ook bij de verschillende jeugdselecties van de KNVB. Een glansrijke carrière als profvoetballer lonkt, maar die droom spat acuut uiteen als er kanker bij hem wordt ontdekt. De dan pas 18-jarige Jordy moet de medische molen in en geneest, maar later zou de kanker nog tweemaal terugkomen. In totaal kreeg hij zestig chemokuren, werd hij twintig keer bestraald en onderging hij een stamceltransplantatie. Zijn ervaringen, en hoe zijn ziekte hem als mens veranderde, verwerkte hij in het boek ‘Mannen of Muizen’. “Als er ook maar één iemand is die steun heeft aan mijn verhaal, dan is mijn missie al geslaagd.”

Jordy groeide op in Hoofddorp en woont pas een half jaar met zijn vriendin in Heerhugowaard, maar voelt zich er al helemaal thuis. De wereld lachte Jordy aanvankelijk toe. Het had niet veel gescheeld of hij had nu in de Premier League gespeeld. Op zijn 17e loopt hij bij twee Engelse profploegen stage; Leicester City dat uitkomt in de Championship en Stoke City dat op het hoogste niveau speelt. “Dat was een droom die uitkwam. Maar het is ook een wereldje waarin je niet eens je eigen tas hoeft te tillen, waarin je zelfs een onderbroek van de club hebt, met je naam erop.” Door blessures kreeg hij geen contract aangeboden, maar er waren ook Nederlandse clubs in hem geïnteresseerd. Maar toen kwam die zwarte dag, 28 januari 2014. “Ik had al een tijdje een bobbel in mijn nek, maar dacht niet dat het ernstig was. Als voetballer word je regelmatig medisch getest, als er wat is zou de clubarts dat wel merken, dacht ik. Ik stopte dat ding altijd weg onder colletjes en voelde me verder goed. Mensen om mij heen zeiden dat ik er toch eens naar moest laten kijken, zeker omdat het op een gegeven moment pijn begon te doen. In het ziekenhuis in Hoofddorp werd er bloed afgenomen. Mijn moeder was die dag gewoon naar haar werk gegaan, mijn vader was er wel bij. Geen moment hielden we er rekening mee dat het kanker zou kunnen zijn. Zelfs niet toen we doorverwezen werden naar het AVL.”

Broodje knakworst

De diagnose: lymfeklierkanker oftewel Hodgkin-lymfoom. Meteen wordt een behandelplan in gang gezet. “Ik dacht gelijk: dit gaat mij niet kapot maken. Maar ik vroeg me ook af of ooit nog kon voetballen. Maar de artsen konden me niet beloven dat ik überhaupt beter zou worden, omdat ze niet wisten of de behandeling zou aanslaan. Ik was ook bang voor de dood, ook al liet ik dat niet aan mijn familie merken. Als je kanker hebt, ga je dood, dat was wat ik dacht. Gelukkig had ik een goede conditie, waardoor ik de chemokuren goed aankon. De dag na zo’n kuur voelde voor mij echt als overleven. Het enige wat ik dan wilde was de volgende dag halen. Ik heb in die tijd veel steun gehad aan mijn vrienden. Zij scheerden uit solidariteit ook hun hoofd kaal. En als ik terugkwam uit het ziekenhuis, kwamen ze me opzoeken. Dan aten we samen broodjes knakworst en speelden op de PlayStation, voordat de chemo was ingewerkt en ik alleen nog maar in mijn bed kon liggen met een torenhoge hartslag.”

Al is het maar één iemand die ik kan helpen, dan is mijn missie geslaagd

Na een half jaar werd Jordy ‘schoon’ verklaard, maar helaas niet voor lang. Bij een controle bleek dat de kanker zich over zijn hele lichaam verspreid had: in zijn liezen, bij zijn borstbeen, in zijn oksels en in zijn nek. “Ze vonden het bizar dat ik er nog zo goed bij zat, want ik zat helemaal onder.” In die tijd heeft Jordy een stamceltransplantatie ondergaan. Daarvoor moest hij een maand in quarantaine. In dezelfde periode kreeg zijn vader een hersenbloeding; ze lagen enkele verdiepingen van elkaar vandaan in het ziekenhuis. “Dat vond ik heel moeilijk, dat we er niet konden zijn voor elkaar.” Bij de stamceltransplantatie werd zijn hele lichaam als het ware gereset. “Mijn hele motoriek was weg. Mijn lichaam deed niet meer wat mijn hoofd wilde. Ik kon niet eens meer mijn naam schrijven. Het was een kwestie van doorzetten, volhouden en elke dag een stapje verder gaan. Met mijn vader ging ik stukjes wandelen, zo konden we samen revalideren.”

JoJo Foundation

Het was in die periode dat een vroegere jeugdtrainer van Jordy met een voetbalschool uit zijn naam de JoJo Foundation oprichtte. Een stichting die geld inzamelt voor mensen, en dan in het bijzonder voor jongeren en kinderen. Het doel is om deze mensen hun behandeling zo comfortabel mogelijk te helpen doorstaan. De foundation organiseert verschillende acties om geld op te halen. Door zijn contacten in de voetbalwereld regelt Jordy bijvoorbeeld shirts van bekende voetballers die geveild worden, of wordt een voetbalclinic georganiseerd. Ook liep hij samen met onder anderen autocoureur Rinus Veekay de Dam to Damloop. Er zijn al tienduizenden euro’s opgehaald, waarmee comfortkamers zijn ingericht in het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp. “Zelf heb ik ook een maand lang in zo’n soort huiskamer kunnen verblijven. Dat maakt het allemaal een stuk draaglijker. Maar het is niet goedkoop om zo’n kamer te realiseren. Er is echt veel geld nodig.” Inmiddels heeft hij al drie comfortkamers en een sportkamer (waar mensen de chemo eruit kunnen zweten) kunnen realiseren. Ook met zijn boek ‘Mannen of Muizen’ (omdat hij altijd geleerd heeft niet te piepen bij pijn of tegenslag) hoopt hij mensen te kunnen helpen. Hij schreef het samen met Ellen den Hollander. “Wie ziek is, kan inspiratie uit het boek halen en er kracht in vinden om door te zetten. Anderen probeer ik vooral op het hart te drukken dat ze naar de zieke moeten blijven omkijken, ook als je even niet weet wat je moet zeggen of vragen. Laat zien dat je iemand ziet.” 

Dat had de oude Jordy niet zo gauw gezegd. “Als je van jongs af aan al hoort dat je talentvol bent en een grootse carrière tegemoet gaat, dan ga je je daar ook een beetje naar gedragen. Ik was zeker niet altijd aardig vroeger, heb anderen gepest en dacht alleen aan mezelf. Ik had het gevoel dat ik boven anderen stond. Soms heb ik wel eens het idee dat mijn ziekte een straf was voor de manier waarop ik me soms gedroeg.”

Engeltje

Jordy werd nog een derde keer ziek, toen er kankercellen achter zijn borstbeen ontdekt werden en hij een zware operatie moest ondergaan waarbij opnieuw moest vechten voor zijn leven. Maar ook toen zat er weer een engeltje op zijn schouder. Inmiddels zijn we zeven jaar verder. “Ik besef dat ik heel veel geluk heb gehad, anderen die tegelijk met mij in het ziekenhuis lagen zijn overleden. Daardoor voel ik dat ik iets terug moet geven. Dat kan met de JoJo Foundation, maar ook in mijn werk. Toen ik wist dat ik geen profvoetballer meer kon worden, startte ik de opleiding Sport en Bewegen. Inmiddels werk ik bij Allente als pedagogisch coach gericht op de bso-kwaliteit. Voetballen doe ik nog steeds. Niet meer zo intensief, maar wel met plezier. Er is zoveel meer in het leven. Als ik iets geleerd heb de afgelopen tien jaar is dat morgen voor niemand beloofd is, dus moet je vandaag genieten.”

Meer over de Jojo Foundation vind je op jojofoundation.nl. ‘Mannen of Muizen’ is verkrijgbaar bij de diverse (online) boekhandels.

PATRICIA SMAGGE