Marijn (19) uit Noord-Scharwoude verovert met zijn kunst het buitenland én Lowlands

Door: Anne Smit

Dat Marijn kunstenaar wilde worden, wist hij eigenlijk als kind al. Creativiteit kreeg hij van huis uit mee. Zijn moeder zit in de kunst, zijn vader is op een andere manier creatief en houdt zich onder meer bezig met techniek en het maken van meubels. “Ik heb eigenlijk altijd gezegd: dit wordt later mijn werk en hier wil ik van kunnen leven.”

Die overtuiging bleek meer dan een kinderdroom. Op zijn vijftiende stopte Marijn met school. Het reguliere schoolsysteem paste niet bij de manier waarop zijn hoofd werkte, vertelt hij. Tijdens de coronaperiode, toen onderwijs noodgedwongen anders werd ingericht, merkte hij hoeveel beter hij functioneerde wanneer hij zijn eigen weg kon volgen. Toen het gewone schoolleven terugkeerde, liep hij vast.

Vol voor de kunst

Nadat hij werd vrijgesteld van de leerplicht, besloot Marijn vol voor zijn kunst te gaan. Rond zijn zestiende schilderde hij nog in de schuur, tussen de werkzaamheden van zijn vader door. Later besloten zijn ouders hun grote slaapkamer op te offeren. De ruimte werd deels een atelier waar Marijn serieus aan zijn toekomst kon bouwen.

En serieus betekent bij hem ook echt serieus. “Ik zie het echt als mijn werk.” Na zijn ochtendritueel begint hij met creëren, rond de middag neemt hij een korte pauze en daarna gaat hij door tot het einde van de middag.

Zijn werk laat zich volgens hem niet gemakkelijk in één hokje stoppen. Punkachtig, kleurrijk, vervreemdend en met invloeden van expressionisme komen in de buurt. Inspiratie haalt hij uit alles wat hij meemaakt. Muziek speelt daarbij een grote rol, maar uiteindelijk ontstaat veel vanuit gevoel.

“Heel vaak besef ik pas later echt wat ik heb gemaakt. Dan begrijp ik mijn gevoel en waarom ik het heb gemaakt veel beter.” Kunst maken werkt daarmee soms bijna als een vorm van therapie.

Een onverwacht mailtje

Dat zijn werk volgend weekend ineens tussen de kunst op Lowlands hangt, zag Marijn zelf niet aankomen. Sterker nog: toen de uitnodiging in zijn mailbox verscheen, vertrouwde hij het eerst niet helemaal. De mail kwam niet rechtstreeks onder de naam van Lowlands binnen. “Ik dacht eerst dat ik gescamd werd.”

Na wat onderzoek bleek de uitnodiging toch echt te zijn. Marijn stuurde zijn werk in, waarna het wachten begon. Want uitgenodigd worden betekende nog niet automatisch dat hij ook geselecteerd zou worden. Ongeveer twee weken later kwam het verlossende bericht: twee van zijn werken mochten mee. “Toen dacht ik wel echt: dit is heel vet.”

De werken zijn het hele festivalweekend te zien. Hoe de expositie er precies uit komt te zien, is ook voor Marijn nog een verrassing; de inrichting wordt voor de kunstenaars verzorgd. Zijn twee werken passen volgens hem goed bij de plek. “Ze zijn vrij prikkelend. Ze zoeken ook de liefde en de ontmoeting op die je met nieuwe mensen op zo’n festival vindt.”

Zelf reist hij zaterdag naar Lowlands. Niet alleen om zijn eigen werk te zien hangen. “Ik heb enorm veel zin om de andere kunstenaars te ontmoeten, hun kunst te zien, geïnspireerd te worden en mensen te leren kennen. En natuurlijk de muziek niet te vergeten.”

De wereld kent hem al een beetje

Online heeft Marijn inmiddels een publiek opgebouwd dat voor een groot deel buiten Nederland zit. Zijn accounts zijn Engelstalig en zijn volgers komen onder meer uit de Verenigde Staten en Duitsland. Op Instagram volgen ruim 23.000 mensen zijn werk en op TikTok zijn dat er meer dan 17.000.

Juist dichter bij huis wil hij de komende tijd meer stappen zetten. Zijn doel voor dit en volgend jaar is om vaker fysiek in Nederland te exposeren en hier meer bekendheid op te bouwen.

Beroemd worden?

Beroemd worden hoeft voor Marijn niet per se. Kunnen blijven leven van wat hij het allerliefste doet, dát is belangrijk. En ooit onderdeel worden van iets groters lijkt hem bijzonder. Zeker in een turbulente tijd ziet hij een rol voor kunst. Samen met andere kunstenaars onderdeel zijn van een vorm van verzet, zoals hij het zelf noemt, lijkt hem “supercool”.

Maar eerst is er Lowlands. Van schilderen in de schuur in Noord-Scharwoude naar twee eigen werken op een van de grootste festivals van Nederland. Voor iemand die als kind al zei dat kunst later zijn werk zou worden, begint die uitspraak steeds minder op een droom te lijken.