Muggenblues in het Verhalenhuis

Door Willem Brand

In de jaren zestig speelden Haarlemse bluesbands als John The Revelator, Sense of Humour met de onlangs overleden Jan Rijbroek en natuurlijk de Oscar Bluesband covers van Amerikaanse grootheden als Muddy Waters, Howling Wolf, Memphis Slim en Jimmy Reed. De Nederlandse versies van Pieter Bakker zijn daarom ook een ode aan de Bluesstad die Haarlem ooit was.

Oscar Benton Bluesband

Drummer Herman Souverein speelde van 1968 tot 1971 in de band van Oscar Benton. Tijdens de laatste show op zondag 2 maart geeft hij op toneel een ‘interview’ aan Pieter Bakker. Grappig is als Souverein opent met: “We doen dit al voor de derde keer, ik moet steeds hetzelfde zeggen.” Daarmee krijgt hij de lachers op zijn hand. Oscar Benton ontmoette hij voor het eerst in de lampenwinkel ‘De Lichtkogel’ van de grootouders van bassist Peter Verkouteren. “Dit is Herman, zei Peter.” Toen pianist Han van Dam bij de band kwam, ging het snel. Han werkte namelijk in de platenzaak Van Oord in de Grote Houtstraat. Souverein: “Ene meneer Vos, vertegenwoordiger, regelde dat we konden optreden op het bekende Loosdrechtse Jazzconcours. We werden tweede en mochten bij Phonogram een elpee opnemen, die heette I Feel So Good. Gevolg was dat we gingen toeren in België en Duitsland.”

Eerste blueslied

Het nostalgische gevoel wordt vergroot door historische en vaak ook geinige introducties. Zo horen we dat het eerste blueslied in 1903 gemaakt is door Henry Sloan op een katoenplantage. Pieter Bakker gebruikte Sloans lied om het eind van een heftige liefde te beschrijven. ‘Conducteur fluit en geeft machinist een sein, ik denk in een vlaag, ik gooi me voor de trein. Draai me dan om, wil helemaal niet zielig zijn’. Het lied ‘Dwaze man’, op de melodie van Jimmy Reeds ‘Big Boss Man’, gaat over een zingende zwerver die Pieter Bakker op de Grote Markt tegenkwam en met wie hij ‘Bye Bye love’ van de Everly Brothers zong. Uit het leven gegrepen, zoals het hoort bij blues. Mooi is als de voltallige band vlak na de pauze staand een werklied zingt en daar ‘Hee Babbe Hee, wat doe jij met die uil op je schouder’ van maakt.

Haarlems blueslied

Het is genieten geblazen, de muzikanten zetten hun beste buesbeentje voor. Dat is ook te danken aan theaterregisseur Hans Starreveld, die de band qua presentatie bij de hand nam. Elk lied komt goed tot zijn recht omdat elke microfoon apart is afgesteld en de belichting professioneel oogt. Het laatste nummer is een uptempo bluesshuffle, ingeleid met de woorden: “Over muziekstijlen verschillen de smaken, maar over een ding zijn Haarlemmers het wel eens: ‘Het is fijn in Haarlem te zijn’. Dat is de titel van ons ultieme Haarlemse blueslied, een lekker in het gehoor liggend nummer met een niet mis te verstane tekst.”

Eind maart spelen PB & The Jags als afsluiting van kunstroute ‘Over de Brug en Terug’ in het Wapen van Bakenes. Ook zal de band het Verhalenhuis rond de 780ste verjaardag van de stad opnieuw aandoen.