Als kind van de jaren zeventig was ik al bezeten van muziek. Met een klein cassetterecordertje draaide ik eindeloos bandjes van The Beatles. Engels sprak ik nog niet, dus ik zong alles fonetisch mee. De teksten kende ik uit mijn hoofd, zonder te weten wat ik eigenlijk zong. Ook trommelde ik enthousiast mee op omgekeerde speelgoedkisten, totdat mijn ouders besloten dat drumles misschien een beter idee was.

In de jaren tachtig ontdekte ik artiesten als John Denver en Don McLean, later kwamen daar bands als U2 en Crowded House bij. Vooral The Joshua Tree van U2 maakte indruk, maar het waren de liedjes van Crowded House die mij ertoe brachten gitaar te leren spelen. Binnen een jaar speelde ik al in mijn eerste band.

Begin jaren negentig richtte ik met twee vrienden een nieuwe band op. Precies in die periode verscheen Woodface, het derde album van Crowded House. Dat album kwam voor mij op het perfecte moment. De gitaren, de melodieën, de harmonieën en de productie: zó vond ik dat muziek moest klinken.

Binnen de kortste keren speelden we met onze band bijna het hele album. En het werd nog mooier: met het nummer Weather With You stonden we zelfs in de Henny Huisman Soundmixshow op televisie. Tot op de dag van vandaag hoor ik bij de eerste noten van Woodface weer precies waarom muziek zo’n grote rol in mijn leven kreeg. Sommige albums luister je, dit album heeft mij gevormd!

Dick Raat

Lees ook

Keur aan kleuren en klanken in Witte Kerk Heiloo