Recensie ‘Samen smelten’ van Cultuur binnen de Dijken

Recensie door Charlotte de Koomen

Het was uitverkocht. Op het smalle paadje naar de ingang van de kerk stond het publiek te wachten om naar binnen te gaan toen vanachter de heggen aan weerszijden van het pad twee eigenzinnige figuren opdoken, die op een ludieke manier het publiek voorzagen van de ‘spelregels’ binnen de muren van de theaterlocatie. Niet klappen tussen de liederen door en zet de mobiele telefoon op trillen. “Hard klappen aan het einde van de voorstelling wordt gewaardeerd”, aldus het duo.

Bij binnenkomst stond de gehele cast in een ‘bevroren’ houding, een mysterieuze bevriezing. Op de klanken van de muziek begonnen ze langzaam te smelten. Er vormden groepen dansers, acteurs en zangers. Ze dansten. Samen.

Alles draait om samenwerken bij Irene van Oers van ‘Stichting Binnen de Dijken’. Dat is voor haar het belangrijkste tijdens het maken van de voorstellingen. Dat merk je in de uitvoering. Iedereen heeft duidelijk plezier. Er wordt samen gespeeld, gezongen en gedanst. Er werden persoonlijke verhalen met het publiek gedeeld. Verhalen die voor de spelers warme, emotionele, fijne of grappige herinneringen opriepen aan de dagen rond de kerst. De geur van eten, het gevoel van wijn die brand in je keel, het plezier van schaatsen, het voorstellen van je partner aan je ouders, een emotionele kerst bij een dierbare die ver weg is, maar waar je toch dichtbij kan zijn. Onder de zangers ontpopte zich een ‘Rita Reys’ die een jazznummer ten gehore bracht. Solo, voor de microfoon. Eerst wat onzeker, later vlot en improviserend. Dit en de verhalen zorgen voor het smelten van harten in het publiek.

Het orkest bestond uit Theo Wagemaker op gitaar, Sogoul op de Ney en haar partner Bamsar op Suroz. Liedjes van onder andere Boudewijn de Groot en Jim Croce passeerden de revue. De Iraanse Sogoul zong een lied in haar moedertaal, begeleid door haar partner. Bij het naar buiten lopen zong het koor op een speelse manier het nummer ‘Buttered Popcorn’ van The Supremes.

Irene van Oers zorgde voor het winterwarme gevoel op een late zomermiddag met haar laatste seizoen van ‘De Cirkel’. Die is nu rond. De Ruïnekerk zorgde voor een prachtige vervreemdende plek. Vier muren, overwoekerd met groen, leegte van binnen, maar waarbinnen mensen elkaar vinden in de herkenning van gedeelde emotie.