Een minuutje op de borst: Ilse verloor haar dochter Zoë

Nieuws
 Ilse met een foto van haar dochtertje Zoë.
Ilse met een foto van haar dochtertje Zoë. (Foto: vincentdevriesfoto.nl)

HIPPOLYTUSHOEF - Elk jaar op de tweede zondag in december vindt sinds 1997 de Wereldlichtjesdag plaats. Wereldwijd komen mensen bij elkaar om overleden kinderen te herdenken en steken zij om 19.00 uur een kaarsje aan. Door de verschillende tijdzones in de wereld ontstaat hierdoor een golf van licht, zodat de wereld een beetje lichter wordt voor de mensen die hun kind verloren en daarbij beseffen dat zij niet alleen zijn met hun verdriet. Ilse uit Hippolytushoef overkwam dit verdriet. In 2018 werd haar dochtertje Zoë geboren, helaas mocht zij niet ouder worden dan tien dagen. 

Door: Sandra Ooms

Ik heb twee kinderen en een engeltje

Ilse Ayal-Vis (36) uit Hippolytushoef is getrouwd met Victor Ayal (41). Na de geboorte van hun zoontje Jari (nu zeven jaar) raakte ze ongepland maar wel gewenst zwanger van dochter Zoë. Het paar was dolgelukkig. Zorgen kwamen er bij de twintigweken echo. De gynaecoloog zag dat er iets niet klopte met haar hartje. Ze zei: ‘Ik kan er mijn vinger niet opleggen, maar we nemen het zekere voor het onzekere.’ Het echtpaar werd doorverwezen naar het AMC, waar opnieuw werd vastgesteld dat er een probleem was met het kleine hartje. Ilse legt uit: “Ze zagen dat de longslagader en de aorta omgekeerd aan het hartje gegroeid waren. Ja, dan ga je de mallemolen van onderzoeken in” Het stel moest de week erop nog een keertje terugkomen voor een gesprek met een gynaecoloog die gespecialiseerd is in hartkwalen. Hier werd de afwijking duidelijk bevestigd. Ilse: “We waren verbaasd en verdrietig. We zouden op deze dag eigenlijk het geslacht in een envelopje krijgen en we wilden dat brengen naar de bakker voor een gender-reveal-taart. Dit hadden we al een week uitgesteld, maar we waren tot die tijd ook zeer hoopvol geweest. We kregen de optie om de zwangerschap af te breken, maar dat was voor ons geen optie. Wij kozen resoluut voor het leven. Bovendien zei de arts dat dit wel vaker voorkomt: een transpositie van de grote vaten. En dat na de geboorte van Zoë een relatief gemakkelijke hartoperatie nodig was. Kortom, het was een kwaal waarmee goed te leven zou zijn. Dat gaf ons genoeg hoop om de zwangerschap door te zetten.”  

Pure pech 

Na het gesprek namen ze bloed af en volgden er meerdere onderzoeken. Ook een vlokkenpunctie. Dit wees uit dat de afwijking gelukkig niet erfelijk is. Het was gewoon pure pech. Ilse vervolgt: “Vanaf dat moment val je niet meer onder de verloskundige maar onder het ziekenhuis. Er is uiteindelijk bij 32 weken zwangerschap besloten dat we naar het LUMC moesten gaan omdat ze daar nog beter gespecialiseerd zijn in hartkwalen bij kinderen.  Direct na de geboorte was een kleine ingreep noodzakelijk als voorbereiding op een aankomende, meer ingrijpende operatie. Elke baby wordt geboren met een gaatje tussen de hartkamers, deze moest openblijven voor de grote operatie.” 

10 december 2018 

Op 10 december 2018 werd Zoë geboren. Ilse deelt met tranen in haar ogen: “Zoë rustte slechts een kort minuutje op mijn borst, voordat ze werd meegenomen naar de NICU (neonatologie afdeling) in de aangrenzende kamer. Daar heeft ze de overige negen dagen gelegen. Al die tijd werd ze in slaap gehouden vanwege een hoge bloeddruk in de longen. Haar longen wilden het zelfstandig ademen maar niet oppakken, maar bleven in gesloten toestand, waardoor beademing noodzakelijk bleef. Samen met de artsen besloten we dat we het nog niet wilden opgeven. Daarom werd Zoë aan de hart-longmachine aangesloten. We hadden 50% kans dat dit goed zou gaan.” Helaas viel het lot voor Zoë aan de minder gunstige kant van die 50%. Ilse vervolgt emotioneel: ‘De eerste dag leek alles eigenlijk heel goed te gaan. Wij sliepen in het Ronald McDonald Huis naast het ziekenhuis. Na de tweede nacht belde het ziekenhuis dat het foute boel was. Ze was zo onrustig en had te weinig zuurstof. Ik was al die tijd zo hoopvol, Victor was realistischer. Maar op dat moment wist ik het: dit zou niet meer goed komen.” Eenmaal in het ziekenhuis kreeg het echtpaar een ‘slecht-nieuws-gesprek’. Zoë had overal bloedingen en was niet meer te redden. Er werd besloten om te stoppen met de behandelingen. Ze was te ziek.

Afscheid 

Ilse vervolgt: “Diezelfde avond zijn we met de opa’s en oma’s, mijn broer, schoonzus en ons zoontje Jari uit eten geweest om even samen te zijn. Dit was voor Jari prettiger, hij was destijds nog maar twee jaar en al die tijd bij opa en oma geweest. Hierop vertrokken we allemaal naar het ziekenhuis. Langzaamaan werd Zoë afgekoppeld van apparaten. Om de beurt konden we afscheid van haar nemen. Het ziekenhuis nam een aantal foto’s. Ook hebben we gips afdrukken gemaakt van haar handjes met onze handen. Een fijne verpleger hielp ons daarmee.” Toen was het moment aangekomen: de hart-longmachine werd als laatste afgekoppeld. Ilse vertelt emotioneel: “Na die laatste afkoppeling mocht ik haar eindelijk vasthouden. De tien dagen na haar geboorte kon ik tegen haar praten, maar dat was het. Aanraken kon niet. Het was dus heel fijn dat we dat nu wel konden. We wasten haar haartjes en knuffelden haar. Uiteindelijk werd ze opgehaald door de begrafenisonderneemster. Eenmaal thuis kwam ook Zoë een half uurtje later thuis in een mooi kistje, waarin ze werd opgebaard in onze tweede badkamer beneden. De kamer stond vol met kaarsjes, tekeningen en kaarten. Iedereen kreeg de gelegenheid om afscheid te nemen voor degenen die een geboortekaartje hadden gekregen, die waren namelijk al gestuurd. Dat eerste slecht-nieuws-gesprek kregen we immers pas na acht dagen. We stuurden een tweede kaartje met de condoleancegegevens. Make-a-Memory kwam nog langs om wat mooie foto’s te maken die we nu koesteren. De crematie was mooi en intens tegelijk.” 

Gedenken 

Ilse zucht: “Ja in deze tijd van het jaar ben ik altijd wat emotioneel. In deze periode is mijn dochter geboren en gestorven. Haar as staat hier in huis in een urn met een vlindertje erop, we hebben een klein altaartje in de woonkamer. In de achtertuin hebben we een kleine gedenksteen staan. Ook heb ik een ring, gemaakt met haar as. En van alle vrienden heb ik ook een mooi sieraad gekregen met moedermelk en haar haartjes erin. Het eerste jaar was heel moeilijk, het was gewoon keihard overleven met al dat verdriet. De rouw kwam en ging in intense golven. Gelukkig bracht Jari de nodige afleiding. Het tweede jaar ging het iets beter. In dat jaar werd ik zwanger van onze dochter Mickey (2). Zij zal Zoë nooit vervangen. Zoë zal voor altijd mijn tweede kind zijn, want zij hoort erbij. Ik heb twee kinderen en een engeltje. Mickey werd op 18 december geboren. Daardoor is deze periode naast verdrietig ook weer feestelijk.” 

Dankbaarheid 

Ilse besluit: “We zijn er altijd heel open en eerlijk over geweest. We praten en huilen. Hiermee ontstaat een stukje acceptatie. Ik vind het verdrietig dat ze er niet meer is, maar ik kan het ook accepteren. Want ze was te ziek. Dat stukje kan ik loslaten. Het meeste verdriet zit bij mij in het feit dat ik Zoë niet heb kunnen vasthouden, op dat minuutje op mijn borst na. Vorig jaar had ik het ook even moeilijk. Ze zou toen vier jaar geworden zijn. Een mijlpaal, want dan zou ze naar school gaan. Zo zijn er regelmatig niet makkelijke dagen. Dat zal altijd zo blijven. Maar dat mag er ook gewoon zijn. Ik voel gelukkig ook de liefde en dankbaarheid van al onze lieve vrienden en familie die ons gesteund hebben en altijd zullen steunen.”