Wij zijn Buurtgezinnen: ‘Ze horen er gewoon bij’

Door: Sandra Ooms

Stichting Buurtgezinnen koppelt gezinnen die tijdelijk of langdurig behoefte hebben aan ondersteuning aan stabiele gezinnen in de buurt. Sinds de oprichting in 2015 zijn er al meer dan zevenduizend matches gemaakt in ruim 140 gemeenten. Het doel is eenvoudig: kinderen extra liefde en aandacht geven, en ouders ontlasten. Toen Anneke en Michaël over het initiatief lazen, twijfelden ze geen moment. “Ik ben actief in de gemeenschap, Anneke ook”, vertelt Michaël. “We dachten: misschien kunnen wij iets betekenen voor een ander gezin.” Anneke knikt: “Bij ons komt al twee jaar een jongen van zestien gezellig langs via Buurtgezinnen. Die komt en gaat wanneer hij wil. We zijn gewend aan een huis vol mensen. We hebben vijf kinderen en zes kleinkinderen – er kan altijd iemand bij.”

Aan de andere kant van de match stonden Marga en Patrick. Elf jaar geleden kwam Marga vanuit Polen naar Nederland. Ze ontmoette Patrick online toen ze beiden in Hippolytushoef woonden en inmiddels wonen ze vijf jaar in Den Oever. Het gemis van een sociaal vangnet werd voor Marga extra voelbaar toen hun oudste zoon Jan thuis kwam met verhalen over klasgenoten die bij opa en oma logeerden. “Dat hadden wij niet. Mijn moeder woont in Polen, en we hebben hier niet veel familie die een rol speelt in ons dagelijks leven.” In een poging daar verandering in te brengen, hing Marga zelfs een oproep op in de supermarkt. “Maar dat leverde niets op. Toen kwamen we bij Buurtgezinnen uit. Dat is het beste wat ons had kunnen overkomen.”

Klik was er meteen

Op 6 maart 2024 vond de eerste ontmoeting plaats. Beide gezinnen herinneren zich dat moment nog goed. “Er was direct een klik”, zegt Anneke. “Ze vertelden dat ze geen oppas zochten, maar een soort opa en oma voor de kinderen. Dat sprak ons aan. Want ik kan niet meer achter kleine kinderen aanrennen,”  lacht ze. Voor Marga en Patrick voelde het als thuiskomen. “We waren zo blij. Eindelijk mensen met wie we dingen konden delen, leuke uitjes ondernemen en samen eten. Kleine dingen die voor veel gezinnen vanzelfsprekend zijn, maar voor ons niet.”

Kleine dingen maken het verschil

In de maanden die volgden, ontstond er een hechte band. De gezinnen spreken elkaar geregeld en doen samen van alles. Ze picknicken, wandelen, gaan naar de kringloopwinkel en spelen spelletjes. “We zijn bijvoorbeeld naar ‘Twice’ geweest in Hippolytushoef om spelletjes en puzzels te kopen voor de jongens”, vertelt Michaël. “Onze eigen kleinkinderen zijn ouder, dus we hadden dat soort speelgoed niet meer. Nu hebben we een voorraadje in de kast liggen voor als ze langskomen.”

Ook bijzondere momenten worden gedeeld. “Met Pasen zijn we bij hen in de tuin eieren gaan zoeken”, vertelt Marga. “En Anneke neemt me soms mee naar de bingo.” Toen Jan en Frank in april hun verjaardagen vierden, onderbraken Anneke en Michaël zelfs hun verblijf in Oostenrijk om bij het feestje te kunnen zijn. Marga was daar zichtbaar door ontroerd. “Dat ze helemaal uit Oostenrijk terugreden om erbij te zijn... Dat vonden we zo bijzonder. We voelden ons gezien en gehoord.” Anneke vat het treffend samen: “Weet je wat zo mooi is? Het zijn de gewone, dagelijkse dingen waarin we verbinding hebben met elkaar. Geen ingewikkelde, spectaculaire uitjes zoals de Efteling of Disneyland, maar gewoon ‘Mens-erger-je-niet’ aan de keukentafel.”

Wederkerigheid 

Wat opvalt is dat de relatie tussen de gezinnen niet alleen draait om hulp van het ene naar het andere gezin, maar om echte wederzijdse betrokkenheid. Anneke: “Ik was eens ziek, en toen stond Marga opeens voor de deur met een pannetje kippensoep. Zo lief. Ze hebben ook een moestuintje en brengen geregeld groente mee.” Marga lacht: “Zelf wil ik ook mensen helpen. Ik bracht al jaren voedsel naar de voedselbank, maar dacht ineens: waarom maak ik zelf geen weggeefkastje? Die staat nu in onze voortuin. Mensen stoppen er wat in, anderen halen er iets uit. Zo simpel kan het zijn.”

Ook op het gebied van taal speelt het contact een rol. Michaël: “We vinden het belangrijk dat Jan en Frank goed Nederlands leren. Dus we blijven altijd Nederlands met ze praten, ook al antwoorden ze soms in het Pools. Je merkt dat hun taalbegrip daardoor snel vooruitgaat.”

Geen afscheid

Na ruim een jaar samen optrekken, kwam het moment waarop Buurgezinnen langs kwam voor een voortgangsgesprek. Na twee jaar komt er een afsluitingsgesprek. Maar van loslaten was geen sprake. “We hadden een gesprek met Corinne van de stichting, en Marga werd emotioneel. Ze was bang dat het nu zou ophouden”, vertelt Michaël. “Maar ik zei meteen: ‘Marga, wij gaan niet stoppen hoor. We gaan nooit meer weg.’” Marga knikt dankbaar: “Dat ze dit voor ons doen. Dat is echte familie.”

De gezinnen blijven elkaar zien en spreken, net zoals je dat met familie zou doen. Voor Anneke en Michaël was het vanzelfsprekend dat Marga, Patrick en de jongens ook welkom waren op hun gezamenlijke verjaardagsdiner bij Van der Valk. “Ze horen er gewoon bij”, herhaalt Anneke. “Zo voelt het echt.” Michaël: “Wij raden Buurtgezinnen iedereen aan. We willen vooral meegeven: als je hulp zoekt, aarzel dan niet, schaam je niet. Want het helpt je zoveel verder. We willen Corinne Veldman-Louter, onze contactpersoon van Buurtgezinnen, ook enorm bedanken voor al haar inzet.” 

Marga besluit: “Familie kun je niet kiezen, maar vrienden wel. In dit geval hebben we toch daadwerkelijk onze familie gevonden en elkaar gekozen.”

Meer informatie: www.buurtgezinnen.nl.