Riet en Gerard van Baren uit Zwaag vieren diamanten huwelijk

Nieuws
Gerard en Riet in hun woning in de Perelaar in Zwaag, met op tafel hun trouwfoto uit 1963.
Gerard en Riet in hun woning in de Perelaar in Zwaag, met op tafel hun trouwfoto uit 1963. Foto: Jan Siebring Fotografie

ZWAAG - Gerard (79) en Riet (77) van Baren uit Zwaag vierden maandag 27 november hun diamanten huwelijk. Zestig jaar geleden stapten deze rasechte Rotterdammers in het huwelijksbootje, toen nog maar 17 en 19 jaar. “Eigenlijk trouwden we met z’n drietjes”, lacht Riet. “Onze oudste dochter was namelijk al op komst, ik was halverwege mijn zwangerschap.”

Gelukkig bekvechten we af en toe nog steeds

Tijdens dansles leerde het stel elkaar kennen. Gerard weet het nog goed. “Riet kwam binnenlopen, met een vriendin samen. Zij was de knapste van de twee. Eerst dansten we alleen samen, maar gaandeweg leerden we elkaar steeds beter kennen. We vonden elkaar erg leuk.” Riet voegt eraan toe: “Eigenlijk weet ik niet meer zo goed wat ik nou zo leuk aan hem vond. Maar hij had iets wat me aantrok. Hij deed erg veel moeite voor me, dat weet ik nog wel. En hij was heel lief.” Dat de twee een jaar later al elkaar het jawoord gaven, was eigenlijk ‘een moetje’. “Ik was zwanger inderdaad. We trouwden in november en in april werd onze dochter geboren.” Geld voor een trouwerij en een feest was er eigenlijk niet. “Gelukkig gaven onze ouders ons een financieel steuntje in de rug. Ze hebben daar zelfs een lening voor afgesloten.” 

Wieg

Gerard en Riet trouwden en gaven daarna een mooi feest in een zaaltje in Rotterdam. Gerard blikt terug: “Het was een mooi feest. Ik weet nog goed: er kwam een collega van me langs, maar die was zó zenuwachtig dat hij zijn meegebrachte cadeau zélf openmaakte.” Riet: “En van één van je andere collega’s kregen we een wieg, weet je nog? Zijn eigen vrouw raakte maar niet zwanger, dus die wieg werd bij hun niet gebruikt. Toen wij ‘m eenmaal voor onze dochter konden gebruiken, raakte die vrouw prompt zwanger. Heel bijzonder.”

Buurvrouw

Het kersverse bruidspaar woonde in de eerste jaren van hun huwelijk samen met hun dochtertje bij de ouders van Riet, in een achterkamer en later op de zolder. Totdat Gerard, die in de Rotterdamse haven op kantoor werkte, van zijn werkgever te horen kreeg dat hij een mooi flatje voor hen had geregeld. “Een paar jaar later, in 1968, werd ik voor een functie in Amsterdam gevraagd en dus verhuisden we. Al was dat voor Riet niet makkelijk hoor. We woonden in een mooie flat in Amsterdam-Noord, maar omdat ik veel werkte, was Riet vaak alleen thuis. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd. Achteraf denk ik: daar had ik wel wat meer bij stil mogen staan. Zij miste haar familie ook enorm.” Gelukkig was daar een lieve buurvrouw die het verdriet van Riet zag. “Die zei: vanaf nu stop je met huilen. Wij gaan gewoon elke dag samen koffie drinken en de boodschappen doen. Zij heeft me er echt doorheen gesleept. Tot voor kort heb ik altijd contact met haar gehouden”, vertelt Riet.

Van Amsterdam naar Zwaag

Er werden nóg twee kinderen geboren, een jongen en een meid. Het huis werd met drie kinderen te klein en dus verhuisde het gezin Van Baren naar de Molenwijk, ook in Noord. Riet: “Ook dat was weer een mooie flat, maar er was één probleem. We woonden op de tiende verdieping en onze bel beneden bij de ingang zat voor onze kinderen te hoog. Dus als ze buiten aan het spelen waren en weer naar binnen wilden, konden ze niet bij de bel. Dat was vooral voor mij heel vervelend, want ik liep daardoor een keer of zes per dag naar beneden én weer naar boven.” En dus verhuisde het gezin in 1981 wéér. Dit keer vonden ze buiten Amsterdam een woning - er was inmiddels een auto - en wel op de Klaverwoud in Zwaag. “Maar heel stom: ik had de woning in het donker bekeken en toen we er eenmaal woonden, bleek het ook daar te klein met drie kinderen. Achteraf heel dom van mezelf”, vindt Gerard. “Na twee jaar waren we daar weer weg en kwamen we op ‘t Grachtje Over in Hoorn te wonen.” Door allerlei andere omstandigheden verhuisden Riet en Gerard daarna nóg vier keer (van de Smaragd naar de Cole Porterhof, en vandaar naar de Dvorakhof). Gerard: “Op de Dvorakhof hebben we wel een record gevestigd, want daar bleven we negentien jaar. En sinds vijf jaar wonen we nu met heel veel plezier in de Perelaar in Zwaag.”

Strijken

Vanwege een spierziekte van Riet is Gerard inmiddels al tien jaar mantelzorger. Hij runt daarbij het hele huishouden. “Strijken, daar ben ik heel goed in. Een mooie klus vind ik dat. Een hulp in de huishouding hebben we nog niet nodig. Ik kan het drie keer sneller en vier keer beter”, lacht hij. Daarnaast is Gerard voorzitter van de bewonerscommissie van de Perelaar. Mede dankzij hem staat de Perelaar weer bol van de activiteiten waar de bewoners volop van genieten. “De handwerkclub, samen koffie drinken, klaverjassen, een breiclub, spelletjesmiddag, stoelgymnastiek, een filmmiddag, muziekmiddag met een dj, kaarten maken en een vrijdagmiddagborrel. In de Perelaar is gewoon heel veel te doen.” En Gerard regelt het allemaal. Bij veel activiteiten is hij met zijn vlotte babbel de ‘spreker’. “Ze noemen me daarom ook wel de spreekstalmeester”, lacht hij.

In balans

Het diamanten huwelijk werd afgelopen zondag samen met familie en vrienden gevierd, uiteraard in de recreatiezaal van de Perelaar. En het geheim van dit huwelijk? Gerard: “Het is natuurlijk geven en nemen. En af en toe bekvechten we nog steeds wel, gelukkig. Ik heb een klein beetje de neiging om dominant te zijn, maar dan krijg ik van Riet gewoon een schop tegen m’n schenen. Die laat écht wel van zich horen. En dat houdt ons huwelijk in balans.”