Marian en Louis van der Laan verloren zeven jaar geleden hun dochter Jacey

Nieuws
Marian en Louis met hun dochter Yesslin (6). Op tafel de vlinder, de glazen en bol en de beer die symbool staan voor het verlies van Jacey.
Marian en Louis met hun dochter Yesslin (6). Op tafel de vlinder, de glazen en bol en de beer die symbool staan voor het verlies van Jacey. Foto: Jan Siebring Fotografie

ZWAAG / HOOGKARSPEL - Ze zou nu zeven jaar zijn geweest: Jacey, de dochter van Marian (44) en Louis (56) van der Laan uit Hoogkarspel. Maar het lot bepaalde helaas anders. Het meisje overleed met 24 weken en kwam levenloos ter wereld. “Maar we blijven haar naam altijd noemen”, zegt Marian. “En daarom zijn we ook zo blij dat Wereldlichtjesdag bestaat. Een dag waarop over de hele wereld alle overleden kindjes herdacht worden en waarbij ook hun namen worden genoemd.” In de Dorpskerk in Zwaag wordt zondag 10 december ook stilgestaan bij Wereldlichtjesdag. Iedereen is vanaf 18.30 uur van harte welkom. 

We blijven haar naam noemen

Marian heeft uit een eerdere relatie een dochter, Ginger (20). “Dat was ook geen heel fijne zwangerschap. Ik bleek zwanger te zijn van een tweeling, maar helaas heeft één kindje het niet gered. ‘Vanishing twin’ noemen ze dat. Ik weet nog dat de arts in het ziekenhuis tegen me zei: ‘Ach, gelukkig heb je er toch nog eentje’. Dat vond ik een rare opmerking. Ik had een kindje verloren, zo voelde ik dat.” 

Naar Zwaag

Na haar scheiding woonde Marian een aantal jaren alleen met haar dochter Ginger. “Het was 2011 en ik liep op dat moment stage als doktersassistent en op mijn werk zei een collega: ik weet wel iemand voor jou, die denk ik heel goed bij jou past. En zo kwam ik in contact met Louis. Het voelde van beide kanten meteen goed. Ik woonde destijds nog in Utrecht en Louis in Zwaag, dus we reisden veel op en neer. Ondertussen had ik mijn diploma op zak en kon ik in principe overal in Nederland aan het werk. En dus verhuisde ik met Ginger, die toen zes was, naar Zwaag.”

Confronterend

Louis vroeg Marian ten huwelijk en het stel stapte in april 2016 in het huwelijksbootje. “Ik wist toen nog maar net dat ik zwanger was en we hielden het nog even stil. Toen we op huwelijksreis waren, kregen we van een vriendin een appje. Aan al onze gasten hadden we na ons trouwfeest een kleinigheidje meegegeven, waarin drie van die hartjessnoepjes zaten. Die vriendin had drie hartjes gekregen met de woorden ‘baby’, ‘surpise’ en ‘love’. Dat stuurde ze naar ons, zo van: moeten jullie niet iets vertellen? Echt zó toevallig.” Het pasgetrouwde stel was dolblij met de zwangerschap en keek uit naar 11 december, de uitgerekende datum. “Die zomer gingen we in augustus nog lekker op vakantie naar Corfu. Het kindje in mijn buik voelde ik elke dag en we wisten dat het een meisje ging worden. Tot ik op een ochtend daar wakker werd en helemaal niets voelde. Ik dacht meteen: dit klopt niet. Ik was op dat moment 23,5 weken zwanger. Die dag ervoor hadden we een boottochtje gemaakt en ik dacht nog: misschien is het kindje door het deinen wat gedraaid. Toen we weer thuis waren, mocht ik voor alle zekerheid langskomen voor een echo. De verloskundige had het apparaat nog maar net op mijn buik gezet toen ze zei: dit is niet goed. Ze haalde er nóg iemand bij en Louis en ik moesten even in een andere kamer wachten. Op dat moment ging ik nog niet van het ergste uit, maar ergens voelde ik dat het niet goed zat. We werden teruggeroepen en toen werd ons verteld dat het kindje was overleden en dat ik eerdaags moest bevallen. En omdat de baby inmiddels 24 weken was, moesten we ook de crematie regelen. In een babywinkel hebben Louis en ik een mooi dekentje gehaald, voor in het mandje waar ze in kon liggen. Dat was vreselijk en heel confronterend. Ik zag daar allemaal vrouwen rondlopen die zwanger waren. Dat was ik natuurlijk ook, maar mijn kindje leefde niet meer.”

Zorgen

“Ik moest het mijn moeder natuurlijk ook vertellen en dat vond ik het aller moeilijkst. Zij heeft zelf ook een kindje verloren, dus bij haar kwamen die nare herinneringen weer naar boven.” Drie dagen nadat Marian en Louis hoorden dat hun dochtertje was overleden, beviel Marian op 26 augustus in het ziekenhuis. Ondertussen zoekt Louis de foto’s op zijn telefoon. “Kijk, dit is Jacey”, zegt hij. “Alles zit er erop en eraan, ze was bijna helemaal ‘af’. De precieze oorzaak van haar overlijden weten we niet. De navelstreng was wel erg strak gedraaid, waardoor er minder zuurstof doorheen kon komen. Maar we weten niet of dat vóór of na haar overlijden gebeurd is.” Jacey is met Marian en Louis mee naar huis gegaan, waar zij alle tijd hebben genomen om afscheid te nemen van hun kindje. “In plaats van voeden, moesten we haar elke dag koelen. Dat was natuurlijk heel vreemd allemaal, maar het gaf ons het gevoel dat we nog een beetje voor haar konden zorgen. Dat was fijn om te doen.”

Vertrouwen

Ondertussen proberen Marian en Louis na het overlijden van Jacey hun leven weer een klein beetje op te pakken. “Het was oktober 2016 en ik merkte dat ik mijn energie maar niet terug kreeg”, blikt Marian terug. “Uiteindelijk kreeg ik voor de zekerheid toch een echo en wat bleek: ik was zwanger! Mijn schoonzus was met me mee, dus zij wist het eerder dan Louis”, lacht Marian. “Natuurlijk waren we heel blij met dit nieuws, maar het vertrouwen in mijn lichaam was compleet weg. Kan en mag dit allemaal wel?, vroeg ik me steeds af. Het was een onzekere tijd, zeker toen ik ook nog zwangerschapssuiker bleek te hebben. Uiteindelijk ben ik met een keizersnede bevallen op 9 juni 2017. Weer van een meisje. We hebben haar Yesslin genoemd, met extra nadruk op ‘yess’. Zo van: het is gelukt, ze is gezond!”

Gedenkplekje

Marian en Louis, die afgelopen zomer verhuisden naar Hoogkarspel, laten de stenen paars-roze vlinder zien die op tafel staat. “Hier zit de as van Jacey in, zij is ons vlinderkindje. En verder heb ik deze glazen bol gekocht, met daarin een kindje dat nog in de baarmoeder zit. Ik zag het ergens in een winkel liggen en vond het meteen prachtig en helemaal passend bij ons verhaal. Samen met nog wat knuffeltjes die we na de bevalling hebben gekregen, hebben we in een vitrinekast een gedenkplekje voor Jacey gemaakt én voor mijn moeder, die helaas dit jaar overleden is. Zo is Jacey er elke dag toch een beetje bij. We praten nog heel vaak over haar, ze blijft onderdeel van ons gezin. Yesslin weet ook dat ze een zus heeft gehad. Ik zeg altijd: ik heb vier kinderen, twee beneden en twee boven.”

Naam noemen

Elk jaar is op de tweede zondag in december sinds 1997 Wereldlichtjesdag. Wereldwijd komen mensen bij elkaar om overleden kinderen te herdenken en steken zij om 19.00 uur een kaarsje aan. Door de verschillende tijdzones in de wereld ontstaat hierdoor een golf van licht, zodat de wereld een beetje lichter wordt voor de mensen die hun kind hebben verloren en daarbij mogen beseffen dat zij niet alleen zijn met hun verdriet. Dit jaar op 10 december gaat dat voor het eerst ook in de Dorpskerk in Zwaag gebeuren. Niet alleen voor mensen uit Zwaag, maar voor iedereen die erbij wil zijn. Niet alleen voor kinderen die op jonge leeftijd zijn overleden, maar ook voor kinderen die al ouder waren of zelfs volwassen. Niet alleen voor ouders die een kind hebben verloren, maar ook voor opa’s en oma’s, broers en zussen, vrienden en vriendinnen, eigenlijk voor iedereen die een kind wil herdenken. In het thema ‘Trappetje naar de maan’ wordt troost geboden en worden om 19.00 uur de lichtjes aangestoken. Na afloop is er gelegenheid om elkaar te ontmoeten onder het genot van een kopje koffie of thee. “Wij gaan er elk jaar naartoe”, vertelt Marian. “Dit jaar noemen we niet alleen de naam van ons eigen kindje, maar ook van het overleden kindje van mijn moeder. Ik ben blij met het bestaan van Wereldlichtjesdag en dat de naam van Jacey genoemd mag worden. Dat was in de tijd dat mijn moeder haar kindje verloor wel anders. Het verdriet werd weggestopt en over het kindje sprak je niet meer. Vreselijk. Ik ben er zelf altijd heel open geweest en praat er juist graag over. Ik heb Jacey gedragen, heb haar gevoeld en - hoe kort ook - voor haar gezorgd toen ze geboren was. Ze is hier eventjes op aarde geweest en wordt nooit vergeten.”

Wie er 10 december bij wil zijn, kan van tevoren een mailtje sturen naar Sandra Boorsma: info@sandraboorsma.nl . Geef ook de naam van het overleden kind door. Bellen of appen kan ook: 06-33836464. Heb je je niet opgegeven, maar besluit je op de dag zelf toch te komen? Dan ben je ook van harte welkom!