Gastles Jack Keijzer uit Hoogkarspel maakt grote indruk op Oscar Romero in Hoorn

Het is donderdagmorgen 4 juni. De gastles van 10.00 uur is de tweede van vier lessen die Keijzer die dag verzorgt. Al jaren trekt hij door het land om jongeren te vertellen over de gevolgen van drugsgebruik, mentale problemen en het belang van praten over wat je bezighoudt. "Het is negentien jaar geleden dat mijn zoon Pascal werd vermoord", begint hij. "De vraag die ik mij steeds stel is: hoe heeft het in godsnaam zo ver kunnen komen?" Die vraag vormt de rode draad van zijn verhaal. Een vader die probeert te begrijpen waar het misging, en waarom.

‘Doe effe normaal’

Jack neemt de leerlingen mee terug naar de jeugd van zijn oudste zoon. De eerste jaren verlopen zonder grote problemen. Maar tijdens de zomervakantie tussen groep 7 en groep 8 verandert er iets. Door slecht weer vallen activiteiten op de camping in het water. Voor Pascal blijkt dat moeilijk. Achteraf ziet Jack dat zijn zoon toen al niet goed in zijn vel zat. Hij en zijn vrouw schakelen hulp in voor Pascal en een tijdlang lijkt het beter te gaan. Pascal kijkt uit naar de middelbare school. Maar al twee weken na de start komt het eerste telefoontje van zijn mentor. “Zijn gedrag in de klas viel op. Hij praatte door de lessen heen en verstoorde regelmatig de orde. Maar wij als ouders herkenden daar helemaal niets van. ‘Gaat dit wel over Pascal?’, dachten wij. Toen wij hem hiermee confronteerden, antwoordde hij: ‘Alles wat mijn mentor vertelt klopt, maar ik kan daar niks aan doen dat ik dat doe’. Jack denkt nog vaak terug aan zijn reactie. “Ik reageerde daarop met: ‘Pascal, doe effe normaal’. Van die uitspraak heb ik enorme spijt.” Pascal trekt zich steeds verder terug. Kort na zijn dertiende verjaardag vindt zijn moeder een afscheidsbriefje op zijn slaapkamer. Uiteindelijk krijgt hij de diagnose ADD. "Pascal kon onder meer slecht omgaan met veranderingen. Hij reageerde vaak impulsief. Medicatie wilde hij niet gebruiken. Ondertussen kreeg Pascal oudere vrienden en praatte hij steeds minder thuis over zijn problemen. Dat is typisch voor de regio waar wij wonen, Westfriesland. We praten niet makkelijk over gevoelens." Jack vertelt openhartig dat hij en zijn vrouw veel signalen hebben gemist. Pascal raakte betrokken bij de handel in drugs. Twee maanden voor zijn overlijden loopt de spanning thuis hoog op. Zijn ouders stellen voor dat hij tijdelijk ergens anders gaat logeren. "Ik ga ermee stoppen, met die drugs", reageerde Pascal toen geëmotioneerd. Hij beloofde dat hij hulp zou zoeken. Maar stoppen bleek niet eenvoudig.”

Persoonlijke beelden

Om dat duidelijk te maken, betrekt Jack de leerlingen bij zijn verhaal. "Wie herkent dit? Misschien dat jullie ouders ook weleens goede voornemens hebben gehad om te stoppen met roken of drinken?" Enkele leerlingen lachen voorzichtig. Wanneer hij vraagt bij hoeveel mensen dat daadwerkelijk gelukt is, gaan maar weinig handen omhoog. "Het is dus echt moeilijk om te stoppen."

Vervolgens vertelt hij hoe Pascal op 30 april 2007 - waarschijnlijk door een conflict in het drugscircuit - om het leven komt. De zaal wordt steeds stiller. Op een groot scherm verschijnen daarna privébeelden van vroeger. De leerlingen zien een vrolijk gezin, vakanties, verjaardagen en een jonge Pascal die een cadeau uitpakt vlak voordat hij naar de middelbare school gaat. Ook leest Jack in de film de afscheidsbrief voor die Pascal als jongen schreef. Niemand zegt iets.

Impact op het gezin

Na de dood van Pascal besluit Jack zijn verhaal te blijven vertellen. Op scholen, in buurthuizen en gevangenissen waarschuwt hij voor de gevolgen van drugs en voor het wegstoppen van problemen. Maar daarmee stopt het verdriet niet. "Het hele gebeuren heeft een enorme impact gehad op ons gezin. Tien jaar geleden verloren wij ook onze jongste zoon Remy. Hij was 22 jaar oud. Hij zag geen uitweg meer. Hij kon niet omgaan met het verlies van Pascal."

De boodschap die Jack de leerlingen wil meegeven is daarom helder: "Praat over je problemen. Het mooiste is als je dat met je ouders doet. Maar anders met iemand anders in je omgeving. Een oma, opa, tante of oom. En anders met je mentor op school. Het is echt belangrijk om dat te doen, want het houdt je hoofd leeg.”

Geen wijzend vingertje

Jack benadrukt dat hij jongeren niet wil vertellen wat ze wel of niet moeten doen. "Ik gebruik geen wijzend vingertje, van: jullie mogen geen drugs gebruiken. Wel hoop ik dat mijn verhaal blijft hangen wanneer je later moeilijke keuzes moeten maken. Als je op een tweesprong komt en je moet een keuze maken, denk dan aan mijn verhaal. Bedenk: wat brengt mijn keuze teweeg bij mijn ouders, broers of zussen?"

Na afloop mogen leerlingen vragen stellen. Eerst blijft het stil. Daarna volgen vragen over de straf van de dader en wie Pascal heeft gevonden. Sommige leerlingen zijn zichtbaar geraakt. Twee meisjes lopen na de les naar voren om Jack te bedanken en hem een knuffel te geven. Een andere leerling deelt een persoonlijk en heftig verhaal.

Nog steeds actueel

Docent maatschappijleer Alex Terpstra vindt het belangrijk dat Jack elk jaar weer op school wordt uitgenodigd. "Hij vertelt nu sinds twee jaar zijn verhaal hier op het Oscar. Zijn boodschap is nog altijd heel actueel en daarom vinden we het belangrijk dat hij elk jaar zijn verhaal vertelt aan onze leerlingen." Volgens Alex zijn ouders vooraf geïnformeerd over de gastlessen en staat er altijd een zorgteam klaar voor leerlingen die behoefte hebben aan een gesprek. Na afloop van de les kijkt Jack tevreden terug. "Zolang ik de leerlingen kan bereiken met mijn verhaal en ik merk dat het íets met ze doet, ga ik hiermee door."

Jack Keijzer verloor zijn beide zoons: Pascal door moord, Remy door zelfdoding. Hij schreef er een boek over: Nu ben ik mijn kinderen kwijt. Dit is te bestellen bij Jack via jack.keijzer@kpnplanet.nl .

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Hoorn. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.