Toneelvereniging Sint Genesius: Dan bel ik de rijdende rechter wel

In de hoofdrol dit jaar: de burenruzie van het fictieve Westfriese koppel Henk en Fien, tegenover hun elitaire buren Pepijn en Maan. Na een ruzie tussen het Westfriese stel Henk en Fien en hun meer elitaire buren Pepijn en Maan, roepen de stellen de hulp in van een tv-rechter. Vóór de opnames is de ruzie echter al bijgelegd en om een boete wegens contactbreuk te voorkomen, doen ze voor de camera net alsof de strijd nog gaande is. 

(On)waarheden

Het is niet helemaal duidelijk welke aantijgingen over en weer verzonnen zijn en welke op waarheid berusten. Als tijdens de hoorzitting ook andere buren zich met deze zaak en er meer (on)waarheden uit het verleden naar boven komen, dreigt de situatie flink uit de hand te lopen. Dat ook de rechter zelf daar een rol in speelt, maakt het er niet eenvoudiger op.

Nico Torrenga

Het stuk, geschreven door Nico Torrenga, is vorig jaar in Ulvenhout voor het eerst opgevoerd. Deze productie is een primeur voor de regio. En dat is geen toeval. 

“Onze leescommissie zoekt elk jaar bewust naar eigentijdse stukken met een frisse insteek”, vertelt voorzitster Mirte Korrel-de Vries (35). 

Stal tot speelvloer

Mirte is inmiddels tien jaar verbonden aan de toneelvereniging. “Ik ben geboren en getogen in Scharwoude, dus het dorpsleven kende ik al. Voor de liefde verhuisde ik naar Zuidermeer. Niet lang daarna belde Dia, een van de leden, mij op de boot van Terschelling: of ik wilde meespelen. Ik hoefde niet lang na te denken.”

De voorzitster vond de eerste repetities een bijzondere ervaring. “We repeteerden op het begin nog in een oude stal, tussen de paarden en met stookkachels aan. Authentieker kan bijna niet. Wat me meteen opviel, was de warmte en de gezelligheid in de groep. Die eerste voorstelling voelde meteen alsof ik erbij hoorde. En dat gevoel is nooit weggegaan.”

“Toen ik werd gevraagd om de voorzittersrol op me te nemen, voelde dat als een eer. We doen echt alles samen. Er is geen afstand tussen bestuur en leden. We staan met elkaar op het podium, we bouwen samen het decor, regelen de kostuums en stemmen samen de stukken af. Dat maakt het zo krachtig. Iedereen doet ertoe.”

Kleine rol naar hoofdrol

Een ander vertrouwd gezicht bij Sint Genesius is Martin Schagen (54). In tegenstelling tot Mirte is hij wél geboren en getogen in Zuidermeer. “Toch woon ik er al jaren niet meer. Ik kwam via Oosterblokker uiteindelijk in Spanbroek terecht, waar ik samen met mijn vrouw Petra en onze zonen Sem en Nick woon. Maar mijn band met Zuidermeer is nooit verdwenen.”

De Spanbroeker is in 2010 gevraagd om bij de toneelvereniging te komen. “Elk jaar stond ik op het podium tijdens de playbackshow met carnaval. Optreden zat er dus wel in. Als kind droomde ik nooit van het toneel. Op het moment dat onze regisseur Ronald aan mij vroeg of ik wilde meespelen, dacht ik: waarom ook niet? Ik begon met een kleine rol, maar stond een jaar later al als mannelijke hoofdrolspeler op het podium. Ik vond het geweldig.” Naast zijn toneelwerkzaamheden is Martin mede-eigenaar van een aannemersbedrijf in grond-, weg- en waterbouw, samen met zijn twee broers. “Ik zit ook nog op een biljartclub in Zuidermeer. De banden met het dorp zijn altijd sterk.”

Waar de samenleving op veel plekken verder polariseert, laat Zuidermeer iets anders zien. De toneelvereniging is een mix van geboren en getogen dorpsbewoners én ‘import’ zoals Mirte. Jong en oud, ervaren spelers en nieuwkomers: iedereen vindt er zijn plek. “Het mooie is dat je samen iets opbouwt”, zegt de voorzitster. “Je werkt maandenlang toe naar twee avonden waarin alles samenkomt. De spanning, de zenuwen, maar ook het applaus en het plezier dat je met elkaar beleeft. Het blijft bij je.” Ook Martin onderschrijft dat gevoel. “Het is hard werken, maar het geeft energie. Als je dan opkomt en je hoort het publiek lachen of reageren, dan weet je waarvoor je het doet.”

De voorstelling op 21 en 22 november begint om 20.00 uur. De zaal van het Dorpshuis in Zuidermeer is open vanaf 19.30 uur. Een kaartje kopen van te voren is niet nodig, er is altijd plek. “Bij drukte zetten we simpelweg extra stoelen neer”, lacht Mirte.