Column Marcel van Stigt: Graafwerkzaamheden

Column
Afbeelding
(Foto: Pixabay)

Na het recentelijk turven van tuinvogels konden afgelopen weekend pen en papier weer op tafel worden gelegd. Molshopen tellen. Dit op vriendelijk verzoek van de Zoogdierenvereniging. Die wilde dolgraag weten hoeveel mollen er in Nederland leven en waar ze voorkomen. Begrijpelijk. Zoiets wil je in kaart hebben. 

Nou, voor mij was het snel klaar. Geen molshopen in onze tuin. Maar dat zegt nog niks. In onze tuin ligt een grasveld van vier bij zes meter, maar een worteldoek houdt mollen onder de grond. 

Maar goed ook, want huispoes Coos zou daar wel raad mee weten. 

Dat doet me denken aan een eerdere woning van mij met grote tuin. Daar liepen wel mollen rond. Zelf heb ik ze nooit ontdekt. Maar kat Sjors wel, en die gebruikte ze als speeltuig. Bizar om daarvan getuige te zijn. 

Het ging als volgt. Ik zag hoe Sjors over het terras ergens achteraan rende en toen ik dichterbij kwam bleek het slachtoffer een molletje te zijn. Af en toe gaf Sjors het beestje een speels tikje op zijn bibs. Daar bleef het bij, maar dat kon het molletje niet weten. 

Het molletje schoot alle kanten op en had het geluk bij de rand van het grasveld terecht te komen. De rand was afgedekt met deels vermolmde balken en daar kon hij dan nét onder schuilen. Sjors kon daar niet bij.  

Nu was dat molletje alleen niet zo slim. In plaats van daar rustig en veilig te blijven zitten en uit te hijgen, dacht hij al na één minuut dat zijn belager het had opgegeven. Hij kwam doodleuk weer tevoorschijn. Stom! Sjors zat er nog en alles begon weer van voren af aan. 

Enerzijds vond ik het zielig. Maar aan de andere kant: zo’n mol sloopt wel je tuin, graaft gangen waarbij het tunnelstelstel van Hamas verbleekt tot een hamsterdoolhof. Mollen mollen nu eenmaal. Dus ja, ik kon er wel mee leven. 

Nee, dan die twee konijnen waar mijn inmiddels ex-vrouw en ik ooit tijdens een zomervakantie op hebben gepast. We hebben ze buiten binnen een omheining op het gras gezet. Oeps, inschattingsfoutje. Die beesten hadden een dusdanige vrijheidsdrang dat ze zich na een paar dagen onder de afrastering een weg naar buiten baanden. En wij maar zoeken. 

Uiteindelijk vonden we ze bij het kippenhok. We hebben ze na een ernstige vermaning teruggezet, maar nu met een stuk zeil op het gras. 

Het had weinig zin. Dat bleek toen we na het boodschappen halen weer thuiskwamen. Geen konijnen binnen de afrastering, wel twee gaten in het zeil én in de grond. We hebben de gehele tuin inclusief schuur en kippenhok decimeter voor decimeter uitgekamd. Niets. 

Pas aan het eind van de middag kwamen ze weer boven water. Maar niet op ons erf. Op de buurtapp stond een bericht of iemand toevallig twee konijnen kwijt was. Ze waren vijf huizen verderop in de achtertuin gespot. De bewoners zaten buiten lekker te borrelen toen tot hun verbazing ineens twee konijnenkopjes boven het gras uitstaken.

Het avontuurlijke stel hebben we opgehaald en toch maar liever binnen gezet.