Reza hoopt dit jaar deel te kunnen nemen aan het EK Powerchair Hockey

Nieuws
 Reza tussen zijn ouders Zohreh en Abolfazl.
Reza tussen zijn ouders Zohreh en Abolfazl. (Foto: GvW-T)

Als ouders wil je altijd het beste voor je kind. Maar wat nu als je kind is geboren met een ernstige aandoening? Wat nu als het land waar je woont, niet de optimale toekomstmogelijkheden voor je kind heeft? Durf je het aan om alles op te geven en te vertrekken naar een ver vreemd land waarvan je de taal niet spreekt als je daarmee je kind een kans op een betere toekomst geeft? 

Gemma van Winden-Tetteroo

Zohreh Golmohammadi (49) en Abolfazl Feili (61) deden het. Hun zoon Reza Feili (33) heeft niet alleen zijn scherpe verstand kunnen ontplooien, hij hoopt ook binnenkort voor Nederland uit te komen tijdens de Europese kampioenschappen Powerchair Hockey.

Als je wilt sporten op het hoogste niveau, dan moet je daar heel wat offers voor brengen. Maar heb je daarnaast een ernstige spierziekte, dan komt het helemáál op doorzetten aan. Ook van de mensen om je heen die je begeleiden. Een bijzonder gesprek met een bijzondere Schipluidenaar Reza Feili (33). “Bij mijn geboorte was meteen duidelijk dat er iets met mij aan de hand was. Ik had hypermobiele gewrichten, met name mijn polsen en voeten. Wij woonden in Iran. Mijn vader Abolfazl (61) had daar een zuivelfabriek die heel goed liep. Desondanks besloten mijn ouders naar Nederland te verhuizen toen zij van de fysiotherapeut in Iran hoorden dat er hier meer mogelijkheden voor mij zouden zijn.” Zij lieten alles achter en kwamen hier in 2001.

Handicap

Reza heeft Ullrich Spierdistrofie, een zeer zeldzame progressieve spierziekte waardoor hij volledig afhankelijk is van zijn rolstoel. En van zijn moeder, want Zohreh verzorgt haar zoon helemaal zelf. Hoewel het een intense ziekte is, praat Reza er vrij nuchter over. “Voor mijn toekomst was het beter dat we naar Nederland kwamen, maar voor mijn ouders was het een drama. We kwamen in een vluchtelingenopvang in Groningen terecht en uiteraard moesten wij alle inburgeringscursussen doen. We spraken nog geen woord Nederlands.” Hoewel Reza uiterst intelligent is, viel het ook voor hem niet mee om de juiste opleiding te volgen, omdat alle lessen in het Nederlands waren. De basisschool lukte nog wel. Daarna zou hij naar de mythylschool gaan, een aangepaste school voor kinderen met een lichamelijke handicap. Vanwege de taalproblemen moest hij het eerste jaar van het VMBO over doen. Pas in het derde jaar kreeg hij Engels erbij. De laatste twee jaar van het VMBO kreeg Reza ook grafische vakken op een reguliere school.

Aanmoedigingsprijs

Intussen waren zijn ouders ook heel druk met met name het aanleren van het Nederlands. Dat het gezin er alles aan deed om zich hier een toekomst te verwerven, blijkt wel uit het feit dat zowel Zohreh (MBO kappersopleiding) als Reza genomineerd werden voor de Aanmoedigingsprijs Noorderpoort (een bekende school in het noorden) van de provincie Groningen. Tot zijn eigen verbazing werd Reza uitgekozen als nummer één.

Grafisch Lyceum

Reza wilde zich bekwamen in het grafische vak. Maar in Drachten moest hij handtekenen en dat was vanwege zijn handicap niet mogelijk. Zohreh had haar MBO kappersopleiding afgerond en Abolfazl een horecaopleiding. Zij konden in Groningen allebei aan het werk op hun stageplekken maar ze kozen weer voor de toekomst van hun zoon en besloten naar de omgeving van Rotterdam te verhuizen zodat Reza naar het Grafisch Lyceum kon waar de opleiding al volledig gedigitaliseerd was.

Aangepast

Zo kwam het gezin naar Schipluiden waar ze een Fokuswoning kregen. Vader ging eerst bij Werkze aan de slag, kwam op proef bij R. de Vries Bouw en werkt daar nu nog naar grote tevredenheid. Moeder Zohreh is naast de vaste verzorgster van Reza ook overblijfbegeleider op de Jozefschool. “Als je in een Fokuswoning woont, moet je een bepaald aantal uren zorg afnemen. Dat was lastig. Bovendien vonden we dat iemand anders zo’n woning wellicht harder nodig had, maar we hadden geen urgentieverklaring voor een andere woning. Toen kregen we de tip dat het activiteitencentrum hier van Windrecht vrij kwam. Dat was perfect voor ons. We wonen hier nu alweer twaalf jaar en alles is aangepast.”

Werken

Reza vond het Grafisch Lyceum heel gaaf en hij kreeg een stageplek in Vlaardingen bij een drukkerij. Later kwam hij bij Verbatim in Rijswijk te werken. Hij kijkt graag voetbal of treedt op als diskjockey op Iraanse feesten. Zijn ouders stimuleren hun zoon om zoveel mogelijk te studeren. “Het liefst zou ik HBO of een universitaire studie doen maar dat werd ‘m niet.” Want Reza is naast zijn werk ook veel tijd kwijt aan revalidatie.

Powerchair Hockey

In Groningen schaakte hij op vrij hoog niveau en sinds 2003 heeft hij nog een grote passie: rolstoelhockey! Hij knokte zich daarin omhoog tot het hoogste niveau. Powerchair Hockey is een van de grootste rolstoelsporten in Nederland, een fanatieke sport die heel veel behendigheid en reactiesnelheid vereist. Sinds 2021 is Reza onderdeel van het Nederlands team. Door afname van zijn spieren niet meer als topscorer maar in oktober hoopt hij toch naar Denemarken te kunnen gaan voor de Europese Kampioenschappen. Daar moet hij uiteraard heel veel voor trainen; in Rotterdam en in Nijmegen. Zijn ouders brengen hem met de aangepaste rolstoelbus. Reza is erg dankbaar dat de gemeente hem geholpen heeft bij de aankoop van een speciale elektrische rolstoel voor zijn sport. Het Nederlandse team krijgt financieel niets van de staat maar is afhankelijk van sponsors of donaties.

Wilt u het team steunen? Kijk dan eens op www.powerchairhockey.nl/sponsor-worden of neem contact op met Reza via m.fix@live.nl.