100-jarige Janne: “Ik heb het gewoon druk!”

Gemma van Winden-Tetteroo

Janne werd geboren op een boerderij aan de ’s-Herenstraat (waar nu architect Böhtlingk is) als derde in een gezin van negen kinderen. Zij heeft altijd op Maasland gewoond: “Ik ben een echte Spreeuw.” Al heel jong moest zij meehelpen op de boerderij en zij leerde daar flink de handen uit de mouwen steken. “Melkemmers, melkblokken en het boenhok schoonmaken, strijken, ik begon met zakdoeken en de haarstrikken van mijn jongste zusje. Ik was 14 toen de oorlog uitbrak dus ik heb nooit geen opleiding gehad. Ik was graag naar de huishoudschool in Delft gegaan, net als mijn oudere zus, maar er reed geen bus meer. Ik leerde dus thuis het huishouden. En als het nodig was, hielp ik bij een oude tante. Daar werd niet over gediscussieerd, je ging gewoon.”

Humor

Smaakvol en vooral met humor vertelt Janne over het paard en de wagen van haar vader. “Als vader naar zijn jarige broer in de Kethel ging, mocht ik meerijden. Dat was feest! We hadden een kapwagen en een tilbury. En op zolder stond een arrenslee die naar beneden kwam als er sterk ijs lag. Die slee staat nu in De Schilpen. We hebben nooit honger gehad in de oorlog want mijn moeder bakte zelf brood in de takkenbossenoven. Ze maakte boter en kaas, we hadden een moestuin en fruitbomen en -struiken. Er werd niet gevraagd of je iets lustte, je at het gewoon. Er kwam een tante bij ons wonen, die kreeg een eigen kamer, de boerderij was groot genoeg. Mijn vader bewaarde in de oorlog iedere dag stiekem een kan melk voor hongerige mensen die uit Rotterdam kwamen lopen.” 

In haar vrije tijd ging Janne graag zwemmen. “En schaatsen! Goudse pijpen halen! Ik had kranten onder mijn trui gedaan. Daar zaten ook mijn boterhammen maar die waren toch bevroren.”

Molenaar

Heeft u uw man op Maasland ontmoet? “Ja natuurlijk, er was toch niets anders?” Haar echtgenoot was graanmolenaar op De Drie Lelies waar al generaties lang de familie Roelse het graan maalde. “Allemaal stof en veel sjouwen,” herinnert Janne zich. Ze hadden ook een benzinepomp. En een weegbrug. “Dat was mijn taak: koeien, varkens, kippen wegen. Er moest altijd iemand thuis zijn.” Het zijn mooie herinneringen die de honderdjarige vertelt.

Polonaise

De burgemeester heeft behalve een fraai boeket ook een mooi cadeau meegebracht. Janne is blij verrast als ze haar eigen geboorteacte uitpakt. Ze vindt het geweldig. Ze vertelt de burgemeester wat ze zoal doet op een dag. “Ik maak kruiswoordpuzzels, lees elke dag de krant, fiets en wandel hier in huis, ik heb het gewoon druk.” Janne doet het meeste nog zelf en waardeert de thuiszorg die haar komt wassen. Dat ze zo vitaal is, heeft ze aan haar discipline en doorzettingsvermogen te danken, zeggen haar kinderen. “Mijn zus wilde niks. Zij is er nu niet meer. Ik dacht: Ik moet het anders doen. Laat mij maar lekker actief blijven. Maar dat kan alleen ook dankzij mijn kinderen hoor!” En ongetwijfeld ook dankzij haar gevoel voor humor want als we opstaan om een foto te gaan maken, zegt Janne: “Oh, ik dacht dat we polonaise gingen lopen.” Heerlijk als je op die manier je 100e verjaardag mag vieren.

Felicitaties

Diezelfde middag is de feesteling in het Trefpunt waar zij met haar vier kinderen, de tien kleinkinderen en de achttien achterkleinkinderen, buren, familie, vrienden en kennissen haar bijzondere geboortedag viert. Het feest past goed bij de ruim méér dan 100 kaarten die zij overal in de woonkamer heeft neergezet. Het is duidelijk: Janne heeft nog volop belangstelling voor iedereen en iedereen vindt het fijn haar van harte te feliciteren!