25 jaar Schakelen!

Gemma van Winden-Tetteroo

Thuis staat er een indrukwekkende reeks plakboeken want dingen vastleggen heb ik al jong meegekregen. Vroeger, heel lang geleden, schreef ik op mijn manier de schoolkrant vol. Terwijl grote jongens uit 6 gymnasium in hun artikelen wereldgebeurtenissen aankaartten over protestmarsen, raketten en Russen in de achtertuin, schreef ik als brugpieper een onschuldig interviewtje met de conciërge. Er zouden nog zeer veel artikelen volgen.

Nieuwsgierig

Door een grappige samenloop van omstandigheden werd ik gevraagd om het een en ander te schrijven voor het gemeenteblad De SchipHoorn. Kennelijk was dat tot Delft doorgedrongen want eind jaren ’90 werd ik gebeld of ik interesse had om als correspondent namens Schipluiden te gaan functioneren voor wat toen nog de Haagsche Courant was. Geen haar om mijn hoofd die daaraan dacht. Ik was juist een pittige opleiding VWO wiskunde begonnen in de avonduren, dus ik had er echt geen tijd voor. Maar mijn vrouwelijke nieuwsgierigheid dirigeerde mij toch naar de Prinsenstad waar ik aan de Oude Delft drie trappen omhoog naar de redactie klom. Ratelende typemachines, koortsachtige deadlines maar tegelijk een supersfeertje dat me deed denken aan mijn schoolkranttijd. En wat ik vooraf vooral niet van plan was, gebeurde toch: ik ging het drie maanden uitproberen. En heb het jaren volgehouden.

Veel geleerd

Het was een leuke tijd waarin ik veel geleerd heb want aanvankelijk had ik geen idee hoe ik dat aan moest pakken. Nooit een officiële journalistieke opleiding genoten. Van het één kwam het ander en mijn ‘werkterrein’ breidde uit. Sport & Cultuurblad, kerkblad, het tijdschrift van de Ouderraad, overal wist men mij opeens te vinden. Op een goede dag eind september 2000 werd ik gevraagd om een artikel te schrijven wat in de Maassluise Courant De Schakel geplaatst zou moeten worden. Toen de inkt nog maar nauwelijks droog was, belde de toenmalige uitgever van de krant mij op; of ik wilde komen praten.

Praten kan geen kwaad dus fietste ik naar Maassluis met een paar plakboeken onder de arm. Een uurtje later was het geregeld: ik zou over Schipluiden en Den Hoorn gaan schrijven. Dat was het begin van mijn ‘carrière’ die nu al 25 jaar duurt. Stiekem vond ik het wel jammer dat mijn naam er aanvankelijk niet bij stond want eerlijk is eerlijk: ik vond het toch best wel leuk! En, het is nog steeds leuk.

Grote en kleine dingen

Als ik door mijn plakboeken blader en in mijn gigantische fotoarchief kijk, zie ik zoveel interessante grote en kleine dingen waar ik over mocht schrijven. Uitgever Piet de Groot was een gemakkelijk man: hij vond het allemaal prachtig wat ik aanleverde. En zo ging ik met de brandweer mee, klom ik bovenin de kerktoren voor een foto, interviewde ik sporters, schreef ik over de molens die Midden-Delfland rijk is, was ik bij de ontdekking van drugsafval, kwam ik bij allerlei leuke activiteiten op de diverse scholen, huppelde ik mee bij de optochten van Koninginne- en later Koningsdag en het Sionsfeest, schreef ik over goede doelen, heel veel goede doelen, zeepkistenraces, activiteiten van de Zonnebloem. Alles kwam aan bod. En toen… tromgeroffel… toen besloot Piet om Midden-Delfland bij de fusie in 2004 een eigen krant te gunnen. De Schakel MiddenDelfland was geboren.

Ze zijn nog blij met je ook

Ik vond het geweldig om over het mooie van Midden-Delfland te schrijven. Nog steeds als ik ’s morgens vroeg langs de Vlaardingervaart wandel, kan ik helemaal euforisch worden over de prachtige vergezichten of de koeien zonder poten in de ochtendnevel in de polder en de opfladderende vogels. Dan móet ik daar gewoon een mooie foto en een lyrisch artikeltje aan wijden. Honderden keren dribbelde ik de afgelopen vijfentwintig jaren achter de burgemeester aan als zij/hij op bezoek ging bij bruidsparen (ooit vijf gouden bruidsparen tegelijk in ene straat in Den Hoorn!) van wie ik het levensverhaal mocht vastleggen. Het zijn dierbare momenten. Exposities, lezingen, jubilea, toneelstukken, openingen, de ijsbaan, concerten, nieuwe ondernemers, buurtpreventie-activiteiten, musicals, als journalist kom je overal! En ze zijn nog blij met je komst ook.

Veel plezier

We hebben ook veel lol gehad onderweg. Ooit ging ik met een knalgele pruik op mijn hoofd en vergezeld van een ‘cameraploeg’ prijzen uitreiken op de lagere scholen. Voor de filmopnames moest ik wel de kinderen en zelfs de onderwijzers even de neus poederen. De kinderen zaten te schateren! Daarnaast was het fijn om regelmatig op bezoek te gaan bij de boeren bij nieuwe ontwikkelingen, bij protesten of als er vijf lammetjes geboren waren. Verder hadden we de ouderenbonden, de Koninklijke Onderscheidingen, verenigingen, MD streektaal-dictees, fondsenwerving voor de Roparun, Dodenherdenking, noem het maar op. Toen collega Simon van Zuilen plotseling overleed, kreeg ik Maasland er stilzwijgend als aandachtsgebied bij en zo werd het werkveld breder en nog drukker. De politiek heb ik echter altijd aan anderen over mogen laten.

Koningin

Een van de hoogtepunten was toch wel het bezoek van Koningin Beatrix in 2005 ter gelegenheid van haar zilveren jubileum. Door een administratief foutje had ik een verkeerde perskaart gekregen maar één telefoontje naar het gemeentehuis zorgde ervoor dat ik opeens, dankzij de belangrijkste veiligheidsfunctionaris van de Koningin, de hele dag op anderhalve meter van het staatshoofd mocht meelopen. Ik kon zoveel mooie foto’s maken (en mijn echtgenoot ook vanaf de zijlijn) dat we daar een heus fotoboek van hebben gemaakt waar ruim 1500 mensen blij van werden. Trouwens, alle boeken die ik schreef hadden baat bij mijn plekje bij de krant. Wie appelen vaart…

Drie keer per dag naar Sinterklaas

Midden-Delfland Dag, Zomer- en Lentefeesten, Sport en Spel en vergeet ook de Sinterklaasintochten niet! Drie dorpen, drie intochten op ene dag! En daarna de kerstmarkten natuurlijk, heerlijk! Af en toe schreef ik voor of namens ondernemers of instanties, dat ging prima samen met mijn gewone werk. Een enkele keer stond ik bij de trieste restanten na een grote brand. Ook was het ontzettend moeilijk om te schrijven over intens verdrietige ongevallen waarbij slachtoffers gevallen waren. Ooit schreef ik, op zijn verzoek, het levensverhaal van een terminale Schipluidense amateur kunstenaar vlak voordat hij zou exposeren. Hij heeft het verhaal in de krant nog gelezen en goedgekeurd maar de volgende dag overleed hij, een week vóór de opening van zijn tentoonstelling. Dat zijn bijzondere en emotionele momenten, maar ze zijn me ook dierbaar want je kunt dan echt iets voor de mensen betekenen. Ja, schrijven over alles wat in onze gemeenschap leeft is doorgaans heel dankbaar werk en geeft veel herkenbaarheid bij de mensen.

Kleinkindjes

Maar na 25 jaar non-stop schrijven, doe ik nu een flink stapje terug. Nee, ik stop nog niet want ik kan de krant, inmiddels Nieuwsblad Midden-Delfland geheten, nog helemaal niet missen. Maar we hebben nu drie kleinkindjes waar we dol op zijn. En dus mag ik nu verhaaltjes vóórlezen, we mogen oppassen, op avonturentocht, knutselen en intens genieten van het kleine grut. Daar wil ik meer tijd voor hebben. En dus werk ik nu een tandje minder. Ik wil hiermee wel graag iedereen bedanken voor het vertrouwen dat ik altijd heb mogen ervaren. Het was me een eer en groot genoegen, maar dat zal inmiddels wel duidelijk zijn.

Wat voor jou?

Maar de krant moet natuurlijk wel gevuld worden dus lijkt het jou leuk om te schrijven over Midden-Delfland en de fijne gemeenschap dan word je van harte uitgenodigd om de pen ter hand te nemen. Informeer gerust even bij de hoofdredacteur via renedehoog@rodi.nl Je hoeft het geen vijfentwintig jaar vol te houden hoor en ook niet 24/7 beschikbaar te zijn maar misschien vind je er wel net zoveel voldoening in en blijkt het ook voor jou een verrijking van je leven!