Lynn van wijk presenteert: ‘Mijn papa is een ster’

Gemma van Winden-Tetteroo

Het leven lachte Lynn van Wijk - een meisje uit Schipluiden - toe. Tot september 2002. Lynn was twaalf jaar was en op de racefiets onderweg met haar oudere broer en haar vader, toen papa Frans werd aangereden door een brommer. Hij was op slag hersendood. “Ik werd door vrienden van mijn vader, die toevallig langskwamen, thuisgebracht. Mijn broer ging mee met de ambulance en mijn moeder werd direct ingeseind.” Niet lang daarna moest ook Lynn in allerijl naar het ziekenhuis komen.

Boos

“De dokter zei dat papa een ster geworden was. Ik werd daar zo boos over, zo ontzettend boos! Toch was het een heel lieve, kale dokter die ons de boodschap gaf. Hij vond het knap van mij dat ik zo boos werd. Die woorden zijn me altijd bijgebleven.” Het verdriet was voor Lynn te groot. Ze stopte het weg. Ze wilde de volgende dag gewoon naar school. Ze wilde helemaal geen meisje zijn van wie de vader een sterretje was geworden. Ze praatte wel maar stopte haar echte gevoel en verdriet heel ver weg. Ze wilde verder leven en dingen ontdekken. “Ik had angsten maar de oorzaak hiervan, de weggestopte pijn, kwam nooit naar boven. Ik wilde dat diepe verdriet niet voelen en vluchtte in een overvolle agenda en discipline. Dat lijkt misschien gemakkelijk, tenminste, als het lukt. Totdat het niet meer helpt en je lichaam anders schreeuwt.”

Rauwe rouw

Pas toen zij vijf jaar geleden zelf moeder werd van dochter Loïs weigerde haar lichaam dat verdriet nog langer te verdringen. “Ik kon niets meer, niet meer lopen. Mijn lijf zei: “Voel!” Het hele rouwproces kwam in alle hevigheid naar boven. Na een lange zoektocht vond ik een therapeut die mij kon helpen. Ik ging opschrijven wat ik voelde, ging yoga doen en ademtherapie. De aanvankelijke roze wolk vanwege de geboorte van mijn dochter, werd overspoeld door een vulkaan van onverwerkt verdriet. Ik ging op zoek naar de rauwe kant van de rouw. Ik wilde leren voelen en mijn lichaam kunnen vertrouwen. Totaal onverwacht kwam die hele heftige pijn er uit. Wat kun je dan alleen zijn ondanks je baby en je lieve partner!”

Voelen

Drie jaar geleden begon Lynn aan haar idee: een prentenboek waarin haar rouwproces op een eenvoudige manier bespreekbaar wordt gemaakt. Ze vond een illustrator en langzaam maar zeker werd haar boek vorm gegeven tot wat het nu is. Een heel bijzonder prentenboek, met heel veel symboliek en gemaakt voor kinderen vanaf ongeveer 8 jaar die met een groot verlies geconfronteerd worden. “Het is het verhaal van Pinnetje, dat was het troetelnaampje wat mijn vader mij gaf. Het meisje Pinnetje verloor ook haar vader en ze voelde zich ontzettend boos. Alles wat ik later heb doorvoeld, wilde ik doorgeven in mijn boek. Om te laten weten dat je niet alleen bent in je verdriet, dat je om hulp mag vragen, om een knuffel en troost. Dat het verdriet minder zal worden, hoe intens het ook is. Het gemis blijft maar de pijn en de heftige emoties worden zachter. Het is mijn missie om kinderen met een groot verlies te helpen hun verdriet te voelen, te begrijpen en het een plek te geven.”

Te koop

Het prentenboek werd maanden geleden al bij haar thuis bezorgd. “Het raakte me nog meer dan ik dacht. Ik wilde het eerst voor mezelf houden en heb het bladzijde voor bladzijde gevoeld. Heel heftig. Daarna heb ik het aan mijn dochtertje voorgelezen. Zij vindt het mooi.” Uiteindelijk heeft Lynn, die zelf de uitgever van ‘Mijn papa is een ster’ is, het boek in besloten kring gepresenteerd op de dag dat het 22 jaar geleden was dat haar vader verongelukte. Ze wil het boek ook naar het Engels vertalen. Het boek is, eventueel gesigneerd, te koop voor €15,95. Kijk op de website: www.tofeelmore.nl