‘Al woon je hier al hónderd jaar, regels zijn bij het pierenbad regels!’

Door Marcel van Stigt 

Het is een heerlijke, zomerse middag en er zijn weer tientallen ouders met hun kinderen naar het pierenbad gekomen. Veelal zijn het buurtbewoners. Voor hen is het een zegen dat ze voor enige verkoeling niet in de file naar Zandvoort hoeven aan te sluiten, maar gewoon dicht bij huis kunnen blijven. Even een plekje zoeken op het grasveld, bandhanddoek uitspreiden, insmeren en lekker geniet van het water. Maar de bezoekers komen ook van buiten Tuindorp Oostzaan; menigeen heeft deze voorziening ontdekt. Zelfs toeristen uit het buitenland.  

Gespetter en vrolijk gejoel klinkt op. Iedereen heeft het naar zijn zin.  Vanaf een plastic stoeltje in de luwte ziet Peter van den Akker het allemaal gebeuren. Bekertje koffie in de hand. Samen met zijn vriendin Petra van Boxtel, die even naar de apotheek moet en zich later bij hem zal voegen, houdt hij toezicht en zorgt hij ervoor dat de regels worden nageleefd. En regels moeten er zijn, want anders wordt het in en rond het water een rommeltje. “Niet roken, geen glaswerk mee, geen honden in het water, daar letten we allemaal op. Het is hier immers een kinderspeelplaats. En kinderen moeten hier veilig kunnen spelen.” 

‘Kinderen moeten hier veilig kunnen spelen’

Elke dag begint met een grondige veegbeurt. Dat moet al vroeg gebeuren, want op warme dagen dienen zich om negen uur de eerste gasten al aan. Wie een regel overtreedt, wordt daarop aangesproken. Ook om het voor het tweetal zelf beheersbaar en leuk te houden. Want om nou aan het eind van de dag nogmaals allerlei troep op te moeten ruimen, dat voorkomen ze liever. Maar ze letten niet alleen op rondslingerend afval. Ze zien er ook op toe dat kleine kinderen niet bloot over het gras paraderen. Dat zou dubieus publiek aan kunnen trekken. 

Inmiddels arriveert Petra met haar brommer en voegt zich bij Peter en de verslaggever. “Ik ben hier in 2018 gekomen”, vertelt ze desgevraagd. “Ik woonde al in de buurt en ben hier een keer met mijn zus geweest. Er lag overal troep en daar wilde ik iets aan doen. En er liepen veel honden rond. ‘Die mensen met honden moet je er hier vanaf schoppen’, zeiden we tegen elkaar. Zo is het gekomen. Nog steeds moeten we hier veel opruimen. Er staan genoeg vuilnisbakken, maar daar hebben mensen maling aan. Ze pleuren hun afval soms zo de bosjes in.” 

‘Ze pleuren hun afval soms zo de bosjes in’

Peter, afkomstig uit Limburg, is met Petra bevriend geraakt nadat haar man was overleden. Hij is bij haar ingetrokken en is eveneens toezichthouder geworden. Ze nemen hun functie serieus, en zijn ook inzetbaar bij andere pierenbaden, maar ze lopen niet constant als politieagenten rond. Ze genieten vooral van het contact met de mensen. Het is de leukste kant van hun baan. Niet voor niets staat het pierenbad ook bekend als praathuis, koffiehuis en rustpunt. Er hangt een gemoedelijke sfeer en regelmatig schuift een vaste bezoeker aan voor een babbeltje en een bekertje koffie.  

‘Géén ijsje meenemen naar het bad!’

Eén van hen is Ilona van de ijskar die vaak door Tuindorp Oostzaan trekt en standaard bij het pierenbad stilhoudt. Er volgt meteen een run op de kar, want het ijs wordt zelf gemaakt en dat proef je. Als het even rustig is, zet Ilona ijsjes op tafel voor de toezichthouders en de verslaggever. Zelf krijgt ze koffie aangereikt. Een gezellig tafereel, maar de waakzaamheid blijft. Peter ziet hoe een dame met een ijsje in de hand richting bad lijkt te lopen en grijpt meteen in. “Géén ijsje meenemen naar het bad!”, roept hij. Want resten van hoorntjes in het water zijn dankbare prooien voor vogels en daar komt alleen maar troep van.

“Ik woon hier al twintig jaar!”, protesteert ze. Maar Peter is onvermurwbaar. “Al woon je hier al hónderd jaar, regels zijn regels!”