Trouwe wintergast in Het Twiske

Het was best lekker fris en niet zo koud, maar we zijn maar één hondje tegengekomen, dus voor Pablo was het ronduit saai.

Op de terugweg naar de parkeerplaats stond hij daar, als een wit standbeeld, met een lange, slanke hals en een puntige, gele snavel, op van die stokpoten, in het ondiepe water. Pablo vergat van verbazing te blaffen, toen hij die spierwitte gedaante zag. Maar het duurde niet lang of hij liet een luide en diepe blaf horen “Wrafff!” Hij was tenslotte een jachthond en klonk graag groter dan hij was.

De reiger keek mij een ogenblik onbeweeglijk aan, zo van: “Wat moet jij hier, met dat mormel?”

Nou zeg, als witte reiger mocht hij dan bijna een koninklijke verschijning wezen, maar een beetje minder kon ook wel. En trouwens, ik kende hem wel, want vorig jaar winter, had ik op dezelfde plek foto’s van hem gemaakt.

Waarschijnlijk had het genoeg stekelbaarsjes opgeleverd en was hij er dit jaar gewoon weer terug. Tenslotte was het voor hem puur overleven en geen vakantie.

De reiger staarde weer naar het water, Hij liet zich niet afleiden, hij wachtte stil en geduldig op een prooi. En zodra hij een visje zag glinsteren, wist hij precies wanneer hij zijn nek moest strekken voor die ene, razendsnelle uithaal.

Het duurde hem duidelijk te lang. Met een paar krachtige vleugelslagen, als grote sneeuwwitte waaiers, kwam de reiger los. Zijn lange poten hingen nog even losjes naar beneden, voordat hij ze strak achter zich aantrok voor de vlucht. Hij scheerde laag over de sloot en verdween achter de hoge struiken. Hij wist de weg en kende elke rietkraag en elke ondiepe plek, waar nog wel een stekelbaarsje rondzwom. Honderd meter verderop landde hij en werd weer meteen dat onbeweeglijke standbeeld. Hij is hier om te eten en zolang het niet vriest, blijft hij zijn rondjes vliegen.

De vogel stoorde zich niet aan een enthousiaste teckel, hij verspilde geen energie aan honden. Alleen aan het vinden van zijn volgende maaltijd in de koude polder.

Zodra het lente wordt, zal hij waarschijnlijk naar zijn broedgebied in Oost-Europa trekken. Maar voorlopig blijft hij toch een bijzondere verschijning in Het Twiske.

Sonja Duba