Mevrouw Lies Koopman-Commandeur uit Spanbroek 102 jaar

Irene Koopman, dochter van de jarige ging gewapend met een aantal vragen een gesprek aan met haar moeder. Wat is het geheim van oud worden? “In beweging blijven en geïnteresseerd blijven in de wereld en de mensen om je heen”, reageert Lies Kooman-Commandeur. “Positief zijn en niet boos zijn of blijven op elkaar.”

Gymoefeningen

Wat doet u op een gewone dag? “Eerst een paar gymoefeningen voor ik opsta en dan begint de dag. Meestal komt er een dochter en schoonzoon en soms ook één van de kleinkinderen. We eten dan vaak samen. Ik volg de radio voor het nieuws en heb luisterboeken. Ik zit graag op mijn balkon met mooi weer en haal de post. Gelukkig kan ik nog goed lopen. Gisteren ben ik zelfs nog naar de jaarmarkt in Opmeer geweest”, vertelt de jarige met een lach.

Texel

De jonge Lies Commandeur groeide op in een boerengezin op Texel. Welke herinneringen koestert u het meest? “Ik kom uit een gezin van tien kinderen en we hadden het thuis goed. De jongste drie zussen trokken altijd op met elkaar en hadden vriendinnen die tegelijkertijd ook hun nichtjes waren. Ik ging naar een gemengde school in het dorp voor katholieken en protestanten. De dominee en de pastoor kwamen op zondag altijd bij ons thuis om gezamenlijk koffie te drinken. We hadden een grammofoon thuis en soms draaide mijn vader een plaat met mooie muziek. Zelf hield ik van klassieke muziek. Mijn moeder was altijd ziek en lag op bed, zij kon niet voor ons zorgen. Ik herinner me nog goed dat zij, toen ik eens te laat voor school dreigde te komen, me hielp met het aantrekken van mijn jas. Dat was heel bijzonder. De jongens deden de klusjes buiten, onder andere zorgen voor de dieren en de meisjes in huis, bijvoorbeeld het eten klaarmaken. Op wasdag maakte mijn vader altijd pannenkoeken, dat was heerlijk. We hadden thuis koeien en schapen en wat varkens. Van de schapenmelk maakten we kaas. Deze werd op Texel, maar ook op het vaste land goed verkocht. Ik maakte, toen ik nog thuis woonde, ook kaas, wat ik overigens erg leuk vond, maar wel zwaar werk. Ik lette goed op dat alles heel schoon was. Zingen deed ik altijd graag. Bij de afwas of tijdens klusjes in huis zongen de kinderen ook mee. Nu zing ik niet meer zo makkelijk”, zegt Lies weemoedig.

Tweede Wereldoorlog

Welke dingen zijn in uw leven het meeste bijgebleven? “Ik heb vanaf Texel de Graf Zeppelin zien vliegen, toen deze boven Den Helder vloog in 1930. In de tijd van de Tweede Wereldoorlog ging het leven op Texel gewoon zijn gang. Maar er waren ook spannende gebeurtenissen: onderduikers in de boet op het land; Duitsers kwamen controleren of er een radio in huis verborgen was, maar vonden het niet. Hoewel er wel één was verstopt in het paardenrijtuig. Ik denk ook aan de Georgische opstand. In die tijd overleed mijn ‘handwerkjuf’ toen ze in de toren van de kerk naar buiten keek en geraakt werd door een kogel. Wat ik nooit vergeet, is dat Jan mij ten dans vroeg op de kermis van Hoorn en we kregen daarna verkering. Toen we trouwden in 1950 gingen we in de boerderij in Spanbroek wonen. Daar woonde ik altijd met veel plezier. Het was toen het centrum van Spanbroek, met alle winkels, het postkantoor, het gemeentehuis. Dat was ideaal. De kinderen hadden de ruimte en voor mij was dat een gelukkige tijd. De dood van mijn zoon Sjaak was heel verdrietig en dat blijft je altijd bij.”

Altijd een goed humeur

Waar bent u het meest trots op? “Op mijn kinderen, ze hebben het goed gedaan en doen dat nog steeds.”

Maar waar zijn haar acht dochters het meeste trots op? “Op haar positieve instelling en altijd goede humeur. Onze moeder oordeelt niet. Ze is ruimdenkend en altijd geïnteresseerd in de de ander, ook voor de klein en achterkleinkinderen”, geeft Irene aan.

Wat zijn de mooiste momenten met uw (achter)kleinkinderen? “Op de boerderij in Spanbroek kwamen alle kinderen en kleinkinderen bij elkaar. Dat was heel mooi om mee te maken. Later in de flat kon dat niet meer en dat was jammer. Wel hebben we vele jaren mijn verjaardag met zijn allen gevierd op het strand in Egmond aan Zee en dat was ook heel leuk! Nog steeds vind ik het fijn om te horen wat ze doen en waar ze mee bezig zijn. Ik ben altijd blij als ik ze zie. Ik wens daarom voor de komende jaren gezondheid voor eenieder.”