Paula Bakker: “De vrijwilligers hier zijn echt mijn mannen”

Door Sara Mars

Paula komt niet oorspronkelijk uit Purmerend: ‘Op mijn zeventiende kwam ik hier wonen. Ik werkte in het stadsziekenhuis en had daar de man leren kennen met wie ik trouwde. Het was geen rozengeur en maneschijn, op z’n zachtst gezegd. Maar op dat moment was ik blij dat ik het ouderlijk huis uit kon. Thuis was ik de derde dochter. Mijn vader had liever een zoon gewild en heeft dat nooit onder stoelen of banken gestoken. Mijn wieg stond in het verkeerde huis, zeg ik altijd.’

Plek die rust uitstraalt

Als ze begint te vertellen over de begraafplaats, lichten haar ogen op: ‘Sinds 2012 ben ik vrijwilliger en in 2019 werd ik secretaris. Ik weet niet wat het is, maar ik word zo gelukkig als ik daar rondloop. Het is een plek waar je door de geschiedenis van de stad loopt en die zoveel rust uitstraalt. En wat nou grappig is: als kind van een jaar of acht kwam ik ook al graag op de begraafplaats. Met een emmer en spons poetste ik dan de kindergraven. Ik vond ze zo zielig, die kinderen.’

Schilderwerk

Ze stopt haar ziel en zaligheid in haar werk: ‘We begonnen met bandjes herstellen om de graven heen, of het grind vervangen. Later kwam daar het schilderwerk bij. Met speciale verf herstel ik de letters op de graven. Dat is een precies klusje, want het moet eruitzien alsof het al wat ouder is. Vorig jaar hebben we ook het gedicht langs de Melkwegbrug gedaan. Dat was een lastige klus, zeg. Maar het knapte er wel enorm van op.’

Elke woensdagochtend werkt ze er met een vaste groep vrijwilligers: ‘Dat zijn echt mijn mannen. Al het werk binnen de heg doen we helemaal zelf. Snoeien, onderhoud. En we hebben veel lol samen. Ze nemen me altijd in de maling. Elke week is er wel wat. Ze ruziën om de bokkenpootjes en bespreken wie er nou weer dood is gegaan. Heel Purmerend gaat over tafel. Iedereen zit op dezelfde plek aan tafel, elke week weer. Ik tap de koffie en als ik er een keer niet ben, smaakt die ook meteen anders.’

Ogen dicht

Paula is gek op geschiedenis en oude verhalen: ‘De begraafplaats is al uit 1664 en tot 1960 zijn hier verschillende prominenten begraven. Niet alleen uit Purmerend, ze komen uit heel Nederland. Ik doe veel stamboomonderzoek en leer zo steeds meer over de mensen die de stad hebben gevormd. Je doet je ogen dicht en ziet de geschiedenis voor je. Met elkaar doen we ook van alles om de verhalen van de begraafplaats in leven te houden, zoals op Open Monumentendag. Een plek als deze moet gewoon behouden blijven. Hier ligt de geschiedenis van Purmerend. Als zoiets eenmaal verdwijnt, komt het nooit meer terug.’

In mijn element

Over haar eigen geschiedenis is ze wat terughoudend: ‘Door alles wat me overkomen is, ben ik van een timide en verlegen meisje opgegroeid tot een sterkere vrouw. Ik kom nu voor mezelf op, maar dat heb ik moeten leren. Vroeger als ik bij de slager in de rij stond, liet ik iedereen voor. Inmiddels kan ik overal een grapje van maken. Het maakt iets ook minder zwaar, als je er zelf iets mee doet. En als ik op de begraafplaats ben, met mijn mannen, ben ik helemaal in mijn element. Ze zijn daar gelukkig behoorlijk gek op me en ik op hen.’

Over Sara Mars

Sara Mars woont in Purmerend en werkt onder andere als freelance tekstschrijver. Ze is nieuwsgierig naar de levens van heel gewone mensen. De eerste gewone mens moet ze overigens nog tegenkomen.

Elke laatste week van de maand interviewt ze een markante Purmerender. Mensen die je misschien weleens ziet, maar van wie je maar weinig weet. Elke geportretteerde wijst zelf een opvolger aan. Volgende maand: Conny Blokker.

Meer lezen over Sara’s werk? Ga naar www.saramars.nl