Opa, kijk ik vond op zolder, een foto van de Rucky Boys…

16 juli 2022, 17:47 Algemeen

Het is zondagmiddag, een stralende dag. Het is stil op de brug in Den Hoorn. Een enkele fietser blaast uit op het terras van de Pitstop. Aan de overzijde van de brug , waar ooit Café Delfland was, drommen wat belangstellenden samen, er gaat blijkbaar iets gebeuren. Dan maakt de stilte plaats voor het herkenbare geluid van de oude Puch brommer…

Bert van Leeuwen

Vandaag komen de oude vrienden, genaamd de Rucky Boys, bijeen voor hun traditionele ‘foto moment’. In 1964 poseerde de groep vrienden met hun toen fonkelnieuwe Puch voor het eerst op de brug, midden in het dorp. De toen nog jonge binken met een heel leven voor zich, blikten onbevangen in de camera. De foto schreef geschiedenis want in de Nieuwjaarsuitgave van magazine Bromfiets 2004 stond de foto als uitvouwblad op de middenpagina. Nu, anno 2022, zijn diezelfde bromfietsvrienden weer samengekomen. Zelfs Nico van Leeuwen, die als jongeman voor de liefde naar Denemarken ging, kwam speciaal naar Holland.

Feest van herkenning

Voor iedereen is het een feest van herkenning. Ook voor de meegekomen familieleden. “Vertel, wie ben jij dan? Man, zonder vetkuif had ik je bijna niet herkend.” Regelneef Aad van Leeuwen wijst iedereen zijn plekje volgens de oude opstelling. Net als vroeger allemaal gekleed in stijl: colbert overhemd en stropdas. Het is een van de weinige voorschriften in de club . Alles is klaar voor de foto. Het weinige verkeer stopt, duimpjes gaan omhoog. Een Harley rijder geeft bij het optrekken een flinke dot gas, daarna volgt een roffelende knal. Als eresaluut. Joelend applaus van omstanders en familieleden.

Jeugdherinneringen

Na de foto’s op de brug is er nog even tijd om na te kaarten. Wat zou het mooi zijn om samen nog een biertje te kunnen drinken in die oude kroeg. Maar helaas. Café Delfland, ooit gezien als de gezelligste huiskamer van Den Hoorn, is reeds jaren gesloten. De ramen zijn dichtgetimmerd. Is dit het einde van een tijdperk of wordt de tent opnieuw leven ingeblazen? Ter plekke wordt besloten het trieste beeld even op te fleuren. Met hun glimmend gepoetste Puch’s gaan de vrienden breed lachend op de kiek. Het vervallen café als een pakhuis vol jeugdherinneringen achter zich.

Later

Na de foto worden de brommers aangetrapt. De Rucky Boys vertrekken als een bonte stoet. De rust keert weer op de brug. Via de Woudseweg gaat het richting De Lier waar ze te gast zijn bij Piet en Wil Arkesteijn. Daar in de oude tuindersschuur pronken enkele goed bewaarde Puch oldtimers. Een eldorado voor Puch fanaten. Er is tijdloze muziek. Er wordt voor jaren bijgepraat. Er gaan oude foto’s rond. Bij het zien van de al die kiekjes begint iemand te zingen: “Opa kijk ik vond op zolder, een foto…” door een ander aangevuld met: “waren dat de Rucky Boys?” Het is lachen geblazen, de sfeer van weleer. Wijsheden als: “Lid van de Rucky Boys ben je niet voor even, nee, maar wel voor je leven!” De eerste man die afscheid neemt laat de wijze spreuk na; “Jullie kenne nog veul langer prate over vroeger, onderwijl wor ‘t as maar later…” Er volgt een uitnodiging: “Tot ziens! Over twee jaar zien we elkaar weer op de brug. Bij leven en welzijn vieren we dan het 60-jarig bestaan van de Rucky Boys!”