Centraal Annie met om haar heen de 'crew'
Centraal Annie met om haar heen de 'crew' (Foto: Rodi Media/KK)

Nieuwendammer Apotheek verder zonder ‘hun’ Annie

Algemeen

NOORD - In de loop der jaren is er op en rond het Purmerplein eigenlijk weinig gewijzigd. ‘De sfeer is al jaren goed’ vertelt Annie Miner-Hopman daarover. En zij kan het weten want al 50 jaar is zij te vinden in de Nieuwendammer Apotheek. Toch heeft zit nu een grote wijziging voorgedaan. Want Annie heeft na 50 jaar trouw dienstverband afscheid genomen. En dat moest gevierd worden.

Liefst 50 jaar bij dezelfde werkgever

Waar de uitstraling van het pand eigenlijk altijd uitermate netjes en ingetogen is werd daar donderdag 29 september een andere invulling aangegeven. Want overal was te zien en lezen dat Annie die dag afscheid ging nemen. Afscheid op haar 16e jaar en dan toch 50 jaar actief geweest zijn? ‘Ik ben geboren op 29 februari en dat houdt je lekker jong’ vertelt zij met een brede glimlach op haar gelaat. Geboren in Broek in Waterland, maar nu met zeer veel plezier woonachtig in Monnikendam. ‘Vlakbij en ideaal qua afstand al die jaren.’

Witte schort kenmerkend

Uitgerekend in haar 16e levensjaar startte Annie bij de apotheek. ‘Als leerling begonnen. Twee dagen per week hier en ook nog eens twee en een half naar school. Van meet af aan draaide ik ook de weekenddiensten mee.’ Moeiteloos soms zij nog op wat zij allemaal al moest doen. ‘En in die tijd hadden we nog geen mondkapjes of beveiliging moet je weten. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om’ laat zij weten gehuld in haar smetteloos witte schort. ‘Vroeger liep iedereen hier in deze kledij, nu ben ik nog de enige.’

Nooit getwijfeld

In en rond de apotheek is duidelijk dat er iets te gebeuren staat. ‘In die 50 jaar heb ik nooit getwijfeld over weggaan of blijven. In het begin werkte ik vijf en soms wel zes dagen in de week. Na mijn trouwen werden dat er vier en de laatste periode zijn de maandag en de donderdag mijn werkdagen. En vanaf nu heb ik lekker vrij.’

Bruiloft dochter

Bang om in een zwart gat te vallen is Annie niet. ‘Ben je mal. Eerst ga ik mij nog bezighouden met de trouwerij van mijn dochter Esmeralda die over twee weken in het huwelijk zal treden. En daarna ga ik eens lekker kijken wat er te doen is op gebied van vrijwilligerswerk. Onze prachtige tuin is een doel, maar er komt vast nog meer op mijn pad.’

Veel zakelijk geworden

In al die jaren heeft Annie veel mensen zien komen en gaan. ‘Het aantal collegae zou ik niet eens weten. Wel dat het derde eigenaar van de apotheek is. En qua klanten zie ik nu mensen die vroeger als uk met hun moeder binnenkwamen en nu met een uk aan hun hand weer komen. Het werken is wel enorm veranderd. Tegenwoordig is het eerste dat er gevraagd moet worden is de geboortedatum. Vroeger was er meer menselijk contact. Je kon nog de wereld doornemen. Nu tikken ze meteen iets in het beeldscherm en dat is het wel zo’n beetje. Het is allemaal veel zakelijker geworden. Daar is helaas geen ontkomen aan gezien alle regelgeving.’

Kwajongens

Op de vraag of zij nog bijzondere herinneringen heeft aan opvallende gebeurtenissen schiet haar meteen een verhaal met kwajongens en make up artikelen te binnen. ‘Toen moest ik even uit mijn slof schieten. Dat hadden ze niet verwacht’. 

Ook de keer dat zij op vakantie in Turkije was dat zij zelfs daar op straat herkend werd als ‘de mevrouw’ van de apotheek heeft indruk gemaakt. ‘Ik kleedde mij nog al uitbundig. En dat viel klaarblijkelijk toch op onder dat witte schort.’

Ander weekritme

Haar resterende vakantiedagen heeft ze keurig opgemaakt. Vanaf nu is ze ‘pensionada’ en dat maakt dat ze haar collegae enorm zal gaan missen. Slapeloze nachten met het oog op het afscheid heeft zij niet gehad. ’Mijn weekritme gaat nu heel anders worden. Het was altijd gezellig hier. Met een prachtige ploeg mensen. Dat zal allemaal moeten wennen. Mijn systeem zal anders ingericht gaan worden.’

Terug naar normaal

En op het Purmerplein is alles na de feestelijkheden weer als gewoonlijk. De apotheek heeft de vertrouwde uitstraling. Al zal dat zonder Annie toch heel anders zijn. ‘Maar misschien ga ik af en toe toch nog even langs.....’

De Annie Hoek