Sandra Mulder is terug na wandeltocht tegen woningnood
NieuwsPURMEREND - Stel je eens voor je bent getrouwd, hebt twee kinderen en een woning. Door omstandigheden raak je in een scheiding. Tot zover niet echt bijzonder, want dat lot treft veel meer mensen. Totdat je in de achtbaan van de woningnood belandt. Dat overkwam Sandra Mulder. Inmiddels zwerft zij al drie jaar van de ene overnachtingsplaats naar de andere terwijl ze intussen naarstig zoekt naar een passende woning in Purmerend waar de woningnood torenhoog is. Maar woningnood is er overal, ontdekte ze op haar voettocht van Zuid-Limburg naar Den Helder.
Ik ben echt geschrokken van de verhalen die ik onderweg heb gehoord
Een achteraf helse tocht van 405 kilometer in de warmste junimaand ooit gemeten. Maar het doel heiligt de middelen en op die ludieke manier vroeg Sandra aandacht voor een groot probleem in de samenleving. Na een gedegen voorbereiding en routeplanning zette zij op 1 juni de eerste stappen als lange afstandsloper. Om vervolgens op 28 juni terug te keren op Purmerendse bodem met een rugzak vol ervaringen en indrukwekkende gesprekken.
Ik spreek haar daags na haar terugkeer in het centrum van Purmerend, nog aan het bijkomen van haar prestatie en langzaam beseffend wat zij heeft gepresteerd. Het Purmerend waar zij redelijk bekend en beroemd is, want de sociaal bewogen Sandra heeft zich op vele vlakken gemanifesteerd. En altijd stonden de mensen in haar buurt centraal. Dat werd helaas minder toen zij noodgedwongen een zwervend bestaan moest leiden, overigens zonder dat haar vuur tegen misstanden en onvoorstelbare situaties werd gedoofd.
Sandra Mulder trok de stoute schoenen aan en wilde landelijke bekendheid genereren voor het probleem woningnood in de breedste zin van het woord en hoe de mensen om wie het gaat dit aan den lijve ondervinden. Hoe het is om urgent woningzoekende te zijn in Nederland. De voettocht ging langs 24 campings, ook symbolisch voor de vele verblijfplaatsen waar je als woningzoekende soms terechtkomt. De vraag die zich aandient nadat de Purmerendse een voettocht heeft gehouden is wat nu?
Met mijn actie heb ik iets aangezet bij mensen die ik onderweg gesproken heb, ik ben soms echt geschrokken van de verhalen die ik heb gehoord. Heel veel mensen hebben het gevoel dat ze tegen een muur aanlopen bij de bevoegde instanties en gemeentebesturen. Er zijn twee manieren van besturen: de ambtelijke en de menselijke, meer begripvolle. Aan dat laatste ontbreekt het helaas vaak”, aldus Sandra.
“Bijna alles in Nederland is in beton gegoten, maar gelukkig zit er soms ook nog wel wat lucht tussen en daar gebruik van maken kenmerkt een menselijk bestuur. Ik ben van plan om een reisverslag te schrijven en een vervolg te geven aan de actie Wandelen Tegen Woningnood. Nu ga ik eerst uitrusten!”
CHRIS DE VRIES