Paralympisch kampioen Jetze Plat zoekt nieuwe uitdagingen
Vrouwenakker - Paralympisch sporter Jetze Plat blijft opzoek naar uitdagingen. De 32-jarige atleet uit Vrouwenakker werd onlangs in Madrid opnieuw Europees kampioen paratriathlon in de PTWC-klasse (Para Triathlon Weel Clair) en voegde daarmee weer een aansprekende titel toe aan zijn toch al uitgebreide palmares. Dat bestaat uit 50 Nederlandse, 30 Europese en 25 wereldtitels in het handbiken en 10 medailles op de Paralympische Spelen. Met een tijd van 8 uur, 41 minuten en 47 seconden vestigde hij ook het parcoursrecord van de beruchte Ironman van Hawaï. Het bewijst volgens hem dat je in het leven veel kan bereiken als je bereid bent alles te geven en plezier hebt in wat je doet.
Door: Rob Langerak.
Plat wordt in 1991 geboren met twee onvolgroeide benen. In zijn kinderjaren kan hij eerst nog lopen met een verhoogde orthopedische schoen, maar omdat het verschil in beenlengte steeds groter wordt, volgt een periode met verschillende protheses en lange periodes van revalidatie. “Dat was voor mijn ouders zwaarder dan voor mij, want als kind maak je dat allemaal wat minder bewust mee” vertelt Jetze na een trainingsrondje door de polder. “Ik ben mijn ouders er ook ontzettend dankbaar voor dat zij er niet voor hebben gekozen om mij met een taxibusje naar een school ver weg te sturen, maar mij gewoon in Vrouwenakker wilden laten opgroeien.
Zij zijn op zoek gegaan naar een manier om mij in de buurt naar school te laten gaan. Bij een bezoek aan het revalidatiecentrum zagen zij een handbike rijden en kwamen na een zoektocht uit in Gouda, waar zij in 1995 mijn eerste handbike kochten. In de jaren daarna heb ik steeds andere fietsen gekregen die steeds makkelijker reden en mij steeds meer vrijheid gaven. Ondertussen werden ook mijn armspieren steeds sterker. Omdat ik van mijn ouders heb meegekregen te denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen ben ik gaan sporten.”
"Van mijn ouders heb ik meegekregen te denken in mogelijkheden"
Daarin wordt Plat steeds beter, maar doet hij even een stapje terug om in 2010 zijn opleiding op de LIS (fijnmechanische techniek) af te ronden. Hij gaat bij Double Performance in Gouda.(sport)rolstoelen en handbikes repareren en wordt adviseur om (sport)rolstoelen te kunnen aanmeten. Zijn maatschappelijk leven verandert als hij in mei 2011 een podiumplek op een World Cup wedstrijd haalt en daarmee een nominatie voor de Paralympische Spelen in Londen in 2012. Daar wordt Plat tot zijn teleurstelling vierde in de wegrit, maar als daarna wordt besloten, dat tijdens de volgende Spelen in Rio de Janeiro triathlon op het programma komt, besluit hij zich daar volledig op te richten. “Door mijn zwem- en fietsverleden leek ik gemaakt voor deze sport. Omdat mijn eerste paratriathlonwedstrijden heel goed gingen, wilde ik mij voor beide sporten kwalificeren. Dit lukte, want in 2016 plaatste ik mij als enige Nederlandse voor het handbiken én de triathlon. In de voorbereiding won ik de World Cup (tijdrit) in Oostende, werd Wereld Kampioen triathlon en won tijdens mijn tweede Paralympische Spelen goud op de triathlon en brons bij het handbiken.”
Ook 2017 wordt een topjaar. Bij zijn debuut op de loodzware Iron Man zet hij een parcoursrecord neer en eindigt hij als eerste Paralympische atleet in de top 30 overall (26e). Ook haalt hij zijn allereerste Wereldtitel in het handbiken bij de tijdrit en de wegwedstrijd. "Een jaar om nooit te vergeten, want in dat jaar werd ik ook Wereld en Europees kampioen triathlon (sprint) en verbrak ik het Wereldrecord op de handbikemarathon.
"Met mijn motto ‘alles of alles' heb ik al zoveel gewonnen"
Aan het einde van het seizoen werd ik uitgeroepen tot Paralympische atleet van 2017, kreeg ik een nominatie voor een Laureus Award en werd ik sportman bij de Nederlandse triathlonbond.” Daarna rijdt Plat ook de marathons van Berlijn, New York en Boston. Het meest trots is hij op de drie gouden medailles die hij wint op de Paralympische Spelen in Tokio. "Nu richt ik mij op de kwalificatie voor de Paralympische Spelen in 2024 in Parijs en op het WK handbiken over twee maanden in Glasgow, waar ik mijn regenboogtrui wil verdedigen. Aan stoppen denkt de 32-jarige atleet nog niet. "In het handbiken en de triathlon heb ik alles gehaald wat ik wilde halen, maar nu wil ik ook nog de beste worden in een racerolstoel. In plaats van trappen, moet ik dan snelheid maken met de hoepels aan mijn wielen. Met mijn motto ‘alles of alles' heb ik al zoveel gewonnen, dat ik nu weer op zoek ga naar nieuwe uitdagingen.”