De eenzame kerst van Peter...
NieuwsREGIO - Door de harde wind sloeg de regen met vlagen tegen het raam. De hele dag was het al code rood. Buiten worstelde een man zich, voorovergebogen tegen de gure wind, een weg naar huis. In zijn koude huiskamer bekeek Peter het tafereel vanachter het raam. In zijn handen hield hij een klein, kersenhouten kistje geklemd. Even stak hij ter begroeting zijn hand omhoog, maar de vreemdeling had meer oog voor de afgewaaide takken, die rijkelijk verdeeld lagen over het natte wegdek. Hij keek hem nog even na, maar hierna gingen zijn gedachten toch weer naar het kersenhouten kistje waar al zijn herinneringen in bewaard bleven.
Door Gerard Mak
Sarah zou het nooit geaccepteerd hebben, dat al haar kinderen met de Kerstmis weg zouden gaan. Op zulke momenten miste hij haar het meest. Zij was altijd zijn steun en toeverlaat geweest. Als hij zijn sleutels ergens had neergelegd en deze niet meer terug kon vinden, wist zij altijd wel waar hij ze had opgeborgen. Maar wat had hij moeten zeggen tegen zijn kinderen? Dat ze met Kerstmis niet met vakantie mochten gaan? Het maakte hem weinig uit. De meeste dagen van het jaar zat hij ook vaak alleen.
Flonkerende kerstballen en vrolijke lichtjes, wat heb je eraan? dacht Peter...
Hij deed het dekseltje van het kistje open en bovenop de stapel herinneringen, lag een enveloppe met haar sierlijke handschrift. De inhoud kende hij praktisch uit zijn hoofd. Een liefdesverklaring, die zij in haar laatste levensdagen nog aan hem had toevertrouwd. Toen hij aan de tekst dacht, welden de tranen in zijn ogen op. Hij nam voorzichtig zijn bril af en veegde zijn ogen droog.
Hij doorzocht het kistje. Kwam foto’s tegen en zelfs een vaantje van een wandeltocht. Eindelijk vond hij waar hij naar zocht. Op de bodem lagen twee kleine engeltjes van porselein. Een aandenken, die hij gekocht had toen hun jongste zoon rond Kerstmis geboren was. Zij had de engeltjes ooit eens gezien bij een antiquair en was er meteen verliefd op geworden. Ieder jaar hingen de twee engeltjes in de kerstboom. Symbolisch. Als teken aan hun samenzijn en hun vredige huwelijksleven. Sarah en Peter.
Een van de twee porseleinen engeltjes.
Alleen dit jaar zou het anders zijn. Hij pakte de twee porseleinen engeltjes uit het kersenhouten kistje en liep naar de hoek van de kamer waar een kale kerstboom stond opgesteld, die nog steeds moest worden opgetuigd. Toen hij in iedere hand een engeltje hield en voor de boom stond om er een plekje voor te vinden, werd hij plotseling overmand door verdriet. Zijn hulpeloosheid en de eenzaamheid grepen hem ineens bij de strot, en de stilte in de huiskamer leek oorverdovend te worden. Huilend liet hij zich op de bank vallen en snikte als een klein kind. De beide engeltjes nog stevig in zijn knuisten gekneld.
Hulpeloosheid en eenzaamheid grepen hem bij de strot...
Hij riep zijn Sarah aan, zijn overleden ouders en iedereen die op dat moment hulp kon bieden, maar uiteindelijk bleef hij helemaal alleen achter. Niemand die hem de helpende hand kon bieden, of hem kon troosten. Lange tijd zat hij daar totdat de duisternis langzaam inviel. Hij kwam overeind, liep naar de keuken en kwam terug met een bord koude macaroni.
De kerstnacht kroop langzaam voorbij. Op het salontafeltje stond nog zijn halfvolle bord macaroni met daarnaast, de twee porseleinen engeltjes als een stilleven. De kerstboom was nog maagdelijk groen en de sfeer in de huiskamer werd opgesierd door een karig schemerlampje. Nog voordat de kerstklokken het kerstfeest zouden inzegenen, viel Peter dodelijk vermoeid op de bank in slaap.
De volgende ochtend werd hij gewekt door het gebeier van kerkklokken. Het klonk bijna magisch en ineens vulde het klokkengeluid zijn hart met vreugde. Het was tenslotte Kerstmis en zijn gedachten gingen uit naar vroeger. Hoe ze gezamenlijk Kerstmis vierden. Hij zag zijn kinderen rond de kerstboom zitten met hun kadootjes, de kaarsen en de kerstverlichting maar ook een mooie, gedekte tafel met een wit, damast tafelkleed. Langzaam ontwaakte hij en ineens maakte de werkelijkheid zich weer meester van hem.
Buiten was het licht gaan sneeuwen en dat was duidelijk voelbaar in de huiskamer. Het was koud en Peter rilde over zijn hele lijf. Toen hij naar de keuken liep om koffie voor zichzelf te zetten, schrok hij van de deurbel. Automatisch keek hij op zijn horloge. Inwendig vroeg hij zich af wie het kon zijn en toen hij de deur opende, zag hij tot verbazing zijn zoon, schoondochter en kleinkind op de stoep staan.
‘Moeten jullie niet….’
‘Nee, Pa,’ onderbrak zijn jongste zoon hem. ‘We gaan niet naar Curaçao. Onze vlucht werd een dag uitgesteld en daarom hebben we de hele reis maar gecanceld. We komen bij jou Kerstmis vieren. Nou…laat je ons nog binnen?’
Hij deed een stap opzij en kreeg nog een vlugge kus van zijn schoondochter en kleinkind.
‘Verdorie, Pa,’ hoorde hij zijn zoon in de huiskamer foeteren. Hij had de kou in het huis opgemerkt, de maagdelijk groene kerstboom en zelfs het halfvolle bord macaroni op de salontafel zien staan.
‘Tja…’ merkte hij stoïcijns op, ‘ik mis je moeder… en ik jullie waren toch….’ Hij maakte zijn zin niet af en werd overmand door verdriet. Zijn zoon pakte hem stevig beet en drukte hem enige tijd tegen zich aan.
‘Vooruit,’ gebood hij hem. ‘Ga jij je scheren, douchen en jezelf een beetje opknappen want je lijkt wel een zwerver. Wij regelen de rest.’
Peter knikte en als een lamgeslagen bokser liep hij naar boven. Toen hij na een uurtje opgefrist en keurig aangekleed naar beneden kwam, schoten de tranen in zijn ogen.
De tafel was gedekt voor vier. Er lag zelfs een wit tafelkleed op, de kerstboom was opgetuigd en verlicht. En overal waren kaarsjes ontstoken. Het zag er ineens feestelijk uit. Zoals zijn Sarah het ook altijd voor elkaar wist te krijgen. Hij ging voor de verlichte kerstboom staan en in de top hingen de twee porseleinen engeltjes.
‘Oh….,’ zei hij verbaasd. ‘Jullie hebben er een plekje voor gevonden?’ ‘Een plekje voor gevonden? Daar hing mama ze ook altijd op. In de top.’
‘Ja…,’ liet hij zich beschaamd ontvallen. ‘Zelfs dat weet je op cruciale momenten niet.’
Hij reikte zijn hand naar de engeltjes en liet zijn wijsvinger er overheen glijden.
‘Vrolijk Kerstmis, Sarah,’ lispelde hij zachtjes.
