We blijven kwajongens
NieuwsZAANSTREEK - Koos van der Woude kwam op 11 oktober 1965 als 20-jarige knaap als monteur in dienst bij de productiebedrijven van Albert Heijn. Dat werk deed hij tot de verhuizing in 1993. Het leverde hem veel mooie verhalen op die de inmiddels 76-jarige Zaandammer heeft opgeschreven. In het Nieuwsblad Zaanstad publiceren we zijn mooiste pennenvruchten in de rubriek ‘Uit de fabriek geklapt’.
Hoewel Piet Smit en ik de trouwlustige leeftijd hadden bleven we kwajongens. In een weekend had het flink gestormd. Een zware tak was van een boom geknakt die langs de inrit naar het insteekhaventje van het Ruiterveer stond en verward geraakt in de afrastering. Omdat het pontje toen nog voer konden we daar geen dekschuit neer leggen. Maar wel in het stukje water daar naast.
De praam had twee dekluiken; voor en achter en binnenin lag een lange slang, om het water weg te pompen. Piet stelde voor om de slang door het luik te steken en door de andere opening rare geluiden te brullen. Mensen die voor het pontje stonden te wachten keken verbaasd om zich heen, een vrouw draaide verschrikt de rollator om en verdween. Toen Piet naar de uitwerking wilde kijken, stootte hij zijn hoofd tegen het dekluik.
Maar Piet had zijn dag niet. Toen hij tegen het hek klom en op de zware tak ging zitten, om de zijtakken weg te zagen, werd hij plots gelanceerd toen de spanning er afwas. “Je leek Superman wel”, zei ik tegen mijn vliegende collega.
In de fabriek waren ook diverse afdelingen die met een lift bereikt konden worden. Ze hadden ieder een eigen liftbediende. Bij de lift van de koffiefabriek was Hedde Hilverda de liftboy. Hij kwam uit Venhuizen en had een kort West-Fries lontje. Iedere keer als we van de lift gebruik wilden maken, trok hij snel de deuren dicht en liet ons staan. We besloten hem te grazen te nemen. Op de liftdeuren zaten twee ijzeren strippen waar een slot bevestigd kon worden als de lift in reparatie was.
Toen we de lift hoorden aankomen, stopte Piet een lange bout door de gaten. Ik snelde naar de eerste etage en deed het zelfde. Toen moest de man wel naar twee hoog, de trap nemen en de bout te verwijderen. Maar dat hadden we inmiddels zelf al gedaan. We hoorden hem vloeken en tierend door het trappenhuis lopen.
Hedde gebruikte een oranje gekleurd elektrische Yale pallettruck. Nu was het geval dat Piet en ik net een frame in de koffiefabriek hadden gemonteerd en in de rode menie gezet. Op het moment dat de West-Fries aan het schaften was, hebben we de handgrepen van de truck in de menie gezet. Toen hij terug kwam uit de kantine en de truck gebruikte om pallets in de lift te zetten, voelde hij nattigheid. Maar wij stonden er gekleurd op, want de goede man vermoedde wel wie dit op zijn geweten had en heeft ons de rest van de dag lopen zoeken, nadat hij eerst briesend de werkplaats kwam binnenstormen.